Zeg maar gewoon mama tegen me (toen mijn zoon me ineens Sanne noemde)

“Sanne!” Klonk het van bovenaan de trap. Had ik dit nu goed gehoord? Riep James me nu ineens bij mijn voornaam? “Wat zei je?” vroeg ik nog keer. “Sanneeee” klonk het wederom.

Ik moest er best een beetje om lachen, maar eigenlijk vond ik het helemaal niet leuk om door mijn bloedje bij mijn voornaam genoemd te worden. Wat afstandelijk, dacht ik meteen. Ik vond het ook heel gek om uit zijn mond te horen. Zo had hij me nog nooit genoemd. Hij kiest altijd voor ‘mam’ en af en toe voor ‘mama’ en dat vind ik fijn. En lief. En dat bevalt me het eigenlijk ook het meest. Ik legde hem dan ook uit dat ik het prettiger vind als hij me mama noemt. En dat andere mensen me bij mijn voornaam aanspreken, omdat ik niet hun mama ben.

Nee, ik word liever niet bij mijn voornaam genoemd door mijn kinderen. Zo praat je wat mij betreft tegen je vrienden en niet tegen je ouders. Voor mijn gevoel haalt het ook de gezagsverhouding onderuit. Bovendien, ze hebben maar één moeder en er zijn duizenden Sannes. Hetzelfde geldt voor papa, daar hebben ze er maar één van.

Het lijkt een soort modeverschijnsel, of als ik er echt kritisch naar kijk een soort verloedering van de omgangsnorm. Het schijnt dat het ergens in de jaren 70/80 hip werd om je ouders te tutoyeren en bij de voornaam te noemen. Toch is dat laatste niet helemaal ingeburgerd. Ik kan me er zelf ook niks bij voorstellen dat ik mijn eigen ouders bij de voornaam zou noemen.

Hetzelfde vind ik trouwens met juffen. Er zijn hier scholen in de omgeving waarbij de juffen ook bij de voornaam worden aangesproken. Gek, toch? Want ook daar is er sprake van een gezagsverhouding. Prima gezellig en gelijkwaardig allemaal, maar wat mij betreft veel te joviaal voor de juf-kind verhouding.

Hoe spreken jouw kinderen je aan?

Dit vind je misschien ook leuk

15 reacties

  • Reageren
    Raisa
    26/05/2019

    Ooh ik zou het ook echt niet kunnen waarderen als mijn kinderen me met mijn naam aanspreken. Je hebt ze 9 maanden in je buik gedragen en ze op de wereld gezet, ik vind ‘mama’ ook een eretitel. Inderdaad, ze hebben er maar 1! Juffen vind ik ook, op de opvang noem ik de juffen: juf (naam). Vind dat wel belangrijk!

    • Reageren
      La Vie Sanne
      26/05/2019

      Precies, ik vind het ook een eretitel! En juf in combinatie met voornaam is inderdaad ook hoe ze het bij James op school doen. Maar enkel aanspreken bij de voornaam. Heel apart.

      • Reageren
        Monique
        26/05/2019

        Mama en papa. Maar ze hoeven geen u te zeggen. Dat vind ik erg afstandelijk. Juf is juf-voornaam of juf

        • Reageren
          La Vie Sanne
          26/05/2019

          Nee ‘u’ vind ik ook wat ver gaan.

      • Reageren
        margriet
        26/05/2019

        Deze juf wil ook met ‘juf margriet’ aangesproken worden. De reden dat sommige scholen het doen is dat ze bij je al jenaplanscholen ‘stamgroepleider’ zijn en één van de groep zijn. Daardoor willen ze dat de kinderen ze bij de voornaam noemen.

      • Reageren
        Sanne
        26/05/2019

        Mijn zoon noemt me Sanne.. Ik vind het geen probleem..
        Op school vind ik wat anders.

        • Reageren
          Manouk
          26/05/2019

          Mijn zoon heeft dit nauwelijks gedaan tot nu toe, maar mijn dochter daarentegen vanaf het moment dat ze doorhad dat ik naast mama ook Manouk ben. En dit was dus al vanaf dat ze net 2 jaar was. Gaat gelukkig in fases en ik luister gewoon niet als ze me Manouk noemt. Al moest ik de eerste keer wel een beetje lachen, vooral omdat ze mijn naam toen nog niet goed uit kon spreken.

  • Reageren
    Marloes
    26/05/2019

    Mijn kinderen noemen me gelukkig mama en heel af en toe mama Marloes. Papa hebben ze wel een paar keer bij de voornaam genoemd, maar alleen als ze hem ook juist op afstand willen houden. Ik zou het ook niet leuk vinden om opeens bij mijn voornaam genoemd te worden, dat doe ik ook niet bij mijn ouders. Al zijn zij van papa en mama geëvolueerd tot opa en oma (ook door mij haha)

  • Reageren
    Eke
    26/05/2019

    Hier gebeurt het alleen als mijn man mij roept en ik dat niet hoor, dat Max ook “Eke” gaat roepen. Met een ondeugende glimlach, want hij weet dat ik voor hem gewoon Mam (meestal Maham) of mama ben.

    Ik vind het met spelende vriendjes wel irritant als ze mij “moeder van Max noemen”. Zijn bff noemt mij dus wel bij mijn voornaam.

  • Reageren
    Angela
    26/05/2019

    Soms als Angela, mama Angela of mama. Mijn zoon is m’n kind, maar ook m’n vriend! M’n partner noemt me ook niet ‘vrouw” of’ vriendin’, ik noem mijn kind niet ‘zoon’. Ik vind het heel gezellig en vind het daarnaast ook aan hem hoe hij me hey liefst noemt. Wb gezag merk ik geen verschil.

    Vroeger noemde ik mijn ouders trouwens ook wisselend bij naam en papa/mama. Mijn zoon mag hen ook gewoon bij de voornaam noemen, zonder opa of oma ervoor, en dat doet hij wisselend (met opa/oma ervoor of zonder). Soms kort hij de naam af naar opa Jo ipv opa Johan. Vindt hij prima, vertederend. Voor hem is het ook z’n vriendje die dat mag zeggen.

    Het is geen brutaal kind, maar juist erg gezellig en met een hoop humor en geintjes. Misschien scheelt dat. Ik snap dat het om de dynamiek gaat en het moet daar wel in passen.
    Angela onlangs geplaatst…Hoe Ik Modellenwerk Combineerde Met StudieMy Profile

  • Reageren
    Elise
    26/05/2019

    Toen ik 15 jaar geleden op de basisschool zat was het altijd ‘juf voornaam’ en ‘meester achternaam’. Waarom dat zo was, dat ging automatisch, is me nog steeds een raadsel..

  • Reageren
    Sanne
    26/05/2019

    Ik en mijn collega’s worden op school met onze voornaam aangesproken, we werken in grote groepen met meerdere leerkrachten waardoor het ook meteen duidelijk is tegen welke leerkracht de leerling het heeft. Omdat dit dus gebruikelijk is vind ik het helemaal geen probleem en heeft het mijn inziens niets te maken met gezag. Pas wanneer het de afspraak is dat men juf zegt en kinderen weigeren dit, vind ik het wel een dingetje.

  • Reageren
    Roos
    26/05/2019

    Haha! Heel logisch

  • Reageren
    Elianne
    26/05/2019

    Mijn zoon noemt me altijd mama. Hij heeft me één keer bij mijn voornaam genoemd, maar volgens mij was dat meer verwarring. Het is voor je kind misschien ook heel verwarrend dat hij mama zegt, maar andere mensen je anders noemen. (Zoals: tante, je eigen naam of een afkorting hiervan)

    Verder ben ik juf en de kinderen hoeven bij mij op school geen juf te zeggen. Ze noemen me gewoon Elianne, zo heet ik tenslotte ook. Ze mogen overigens wel juf zeggen.
    Toen ik er net ging werken moest ik erg wennen, maar nu kan ik me niet anders meer voorstellen
    Elianne onlangs geplaatst…De week in beeld #16My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.