Wat niemand je vertelt over de geboorte van een papa, deel 2

 IMG_0551 (1)

Zes maanden later… Ondanks de vele aansporingen van San is het er tot nu toe niet van gekomen om het vervolg te schrijven op mijn eerste gastartikel. Dat is niet zozeer omdat ik lui ben (al speelt dat ook mee) maar omdat het leven als vader een versnelling hoger lijkt te schakelen en de tijd aan je voorbij trekt.

James is inmiddels een kleine beer aan het worden en schrijven over zijn geboorte en de eerste weken lijkt als jaren terug kijken. Inmiddels is het leven als papa gewend maar zo voelden de eerste momenten na de geboorte zeker niet.

De marathon

Het moment suprême, na de schoudertjes flubbert het kleine wondertje soepel naar buiten. Hij slaat direct aan, ok hij doet het. De kleine wordt direct op San dr borst gelegd die stoned als een garnaal maar blijft herhalen “hij is er, hij is er” “hij is er”. No shit sherlock… Waarschijnlijk hebben mannen hele poëtische omschrijvingen over wat het zien van je kind met hen deed. Eerlijk gezegd was ik te verdoofd om ook maar een heldere gedachte te produceren.

Doordat San d’r moeder Annet volschoot na het zien van James, hield ik het ook met moeite droog. De achterliggende emotie, ik denk opluchting.

Over de steun van Annet gesproken, totdat zij binnenkwam bestond het puffen van Sanne uit het heen en weer schudden van mijn monikskapsspieren en het uitschreeuwen van de pijn als een weerwolf tijdens volle maan. Tijdens de bevalling werd Annet gesommeerd door San om in haar gezicht te blazen, dit deed ze met dusdanige overgave dat ze zelf bijna flauwviel. Wat je al niet voor je kind doet.

Mijn vorige artikel sloot ik af met de stelling dat mijn toegevoegde waarde tijdens de bevalling net zo aanvoelde als de invloed van Willem Alexander op de politiek. Ik mocht het lintje doorknippen, in dit geval de navelstreng dus. Dat moet allemaal behoorlijk snel want ondertussen lag San nog open van onder. Toch kan ik me herinneren dat ik dacht, dit moet een speciaal moment zijn, er is een haastige foto van.

Dan denk je, mooi, klus geklaard, nu wordt het leuk…. Nope. Als de bevalling al lang duurde dan komt nu de tweede helft.

De nageboorte, wel eens van gehoord maar voor het gemak was ik die even vergeten. Als de gynaecoloog uit het niets op de toch al pijnlijke buik van San duwt en die het uitgilt, word ik daar aan herinnerd. Gelukkig komt het makkelijk los en is dat onderdeel achter de rug. Die nageboorte ziet er trouwens uit als een zeer goed doorbloede dieprode grote biefstuk, zo leerzaam zo’n bevalling.

Ik weet niet meer precies wanneer het was, maar ergens na de geboorte en het hechten kijk ik tussen San d’r benen naar beneden. Weet niet wat ik dacht daar te vinden, maar dat was het enige moment dat ik bijna tegen de vlakte ging. Wat ik zag was 20 cm aan, zo dacht ik, bebloede naar buiten puilende huidflappen. Het bleken gewoon watten te zijn die zich hadden volgezogen met bloed.

Dan het hechten, ook daar is weinig subtiels aan. Met anderhalve meter draad moet er een hoop dicht worden gewerkt. Dat duurt ook nog best een tijd en deed San nog veel pijn. Achteraf moet ik zeggen, puik werk meneer de gynaecoloog. De experts zeiden dat het mooi gedaan was, en ik kan niet anders dan dat beamen. Toch een geruststelling als man.

Niet meer zo nutteloos, marathon deel 2.

Na een tijdje werd James onderzocht en dat was het eerste moment dat ik in actie moest komen. James had 10 vingers en 10 tenen zo bleek het, had ik me daar nog geen moment zorgen om gemaakt. Sanne wilde vragen of alles in orde was maar was zo duf dat ze vroeg: “heeft ie down?” Beetje bot, maar ook daar had ik nog geen moment aan gedacht. Omdat San dit onderzoek niet kon zien bedacht ik me dat ik dit moment moest vastleggen. De filmende man bij de bevalling, mijn inwijding in het vaderschap.

Daarna mocht James aangekleed worden, yess ik kan wat functioneels doen. Omdat ik 3 jongere broertjes heb gehad was ik onder de illusie dat ik het nog wel wist. Oh nee, het is toch best lang geleden.. god wat is dat breekbaar.

Wat volgde waren een aantal rustige uren waarin Sanne bij lag te komen en ik wat heen en weer liep bij gebrek aan een goede plek om te zitten/liggen. Ondanks dat ik niet de wereldprestatie had geleverd net een sinaasappel door m’n neusgat te persen, volgde bevalling na een volledige werkdag en was het inmiddels 6uur ‘s ochtends. Verdoofd ging ik maar op het aanrecht zitten. San vroeg of ik moe was en ik antwoordde na eer en geweten: “nee, maar heb wel wat zere voeten”. Wederom een basale fout, de uitspraak achtervolgt me nog steeds, gevolgd door een vloedgolf van hoon.

Een tip: onderdruk elke fysieke drang of pijn en zeker de behoefte dit te uiten naar een vrouw in de eerste kraamweken. Al heb je je schouder uit de kom gedraaid, je bent een aansteller.

San gaf al een aantal keer aan het koud te hebben en begon op een gegeven moment hevig te rillen. Wat bleek, het bed was na haar bevalling niet verschoond en ze lag op een bebloed en doordrenkt laken. Nog een tip aan de mannen, let op dit soort dingen, zeker als je vrouw een verdoving heeft gehad zal ze niet al te helder zijn.

Na de wisseling van de ploegendienst kwam de dienstdoende ochtendzuster, of liever gezegd obergeschaftsfuhrer, binnen marcheren. Ze gooide de gordijnen open en stelde: “ zo meisje we gaan jou even douchen”. Toen ze Sanne naar de douche sleepte en die bijna flauwviel moesten we wel ingrijpen. Annet: “blijf met je poten van m’n kind af”. Ach met moeders in de buurt hoef je als man niet assertief te zijn.

Voor je vrouw, maar niet minder voor je zelf, wil je niets liever dan naar huis. Het probleem is, je mag niet weg voordat er gedoucht en geplast is. En dat lukte niet, de zaken zijn begrijpelijkerwijs daar beneden nogal ontregeld. Omdat San na een aantal uren nog steeds niet naar de wc kon, kreeg ze een katheter. Je kan begrijpen dat het daar beneden enigszins pijnlijk is en opnieuw een buis naar binnen geen pretje. Wederom rest niets dan troosten en meevoelen.

Bij het zien van mijn moeder in de hal van het ziekenhuis kwamen er meer emoties los. Veel van wat onderdrukt is in de hectische voorgaande maanden, de spanning van de bevalling en de verantwoording die ik voor Sanne en James voelde, viel even weg. Ik heb me lang niet zo kind gevoeld als tijdens dat weerzien.

Doordat mijn moeder en haar vriendin die was meegekomen, jarenlange medische ervaring hadden gaf hun komst ons een verlossende rust. Het duurde nog een tijd, maar uiteindelijk kregen ze San in een rolstoel en veilig thuis. Mijn ervaring met het ziekenhuis, ze bedoelen het goed, maar zijn niet altijd even tactisch.

Om 10 ‘s avonds uur ging de familie naar huis. Na meer dan 48 uur wakker te zijn geweest, dachten we, eindelijk rust. James was de hele dag voorbeeldig zoet geweest. Mijn moeder trekt de deur dicht, ik leg James in zijn wiegje en ga zelf ook liggen. Op dat moment begint James te huilen. Sanne kon nog niet op haar benen staan, dus de taak was aan mij. Bij alles na de bevalling wat ik moest doen voelde het als het aflossen van een onnoemelijk grote schuld, en ik deed het met liefde. Die nacht liep ik met James rondjes door het huis totdat ik merkte dat ik bijna zelf omviel. Als een oppas van een vreemd kind hadden we geen idee wat te doen en James stopte die nacht niet met huilen.

Welkom bij de geboorte van een vader.

Het eerste verhaal over de geboorte van een papa lees je hier terug.

Dit vind je misschien ook leuk

27 reacties

  • Reageren
    Kelly Caresse
    20/04/2015

    Wauw wat kan jij ijzersterk goed schrijven zeg! Je verhaal boeide me vanaf woord 1 tot het einde en ik ben benieuwd naar het volgende deel. Heel mooi en ook met goede gepaste humor omschreven!
    Kelly Caresse onlangs geplaatst…Mommy monday: Lana 1,5 jaar! Personal updateMy Profile

  • Reageren
    Nadia
    20/04/2015

    Echt heel leuk om te lezen, erg boeiend inderdaad.

  • Reageren
    Robert-Jan
    20/04/2015

    Held! Jij hebt zojuist mijn laatste drie dagen beschreven 🙂 net vader geworden en het is spot on! Ik begrijp dat je al wat verder bent nu, dus mocht je tijd over hebben (uhuh) dan zie ik je do’s and dont’t graag tegemoet 🙂

  • Reageren
    Carlijn
    20/04/2015

    “Nee, maar ik heb wel zere voeten”. Hahaha heerlijk. Heel leuk en treffend opgeschreven, vond het vermakelijk om te lezen! Benieuwd ook of mijn vriend zich erin herkent over twee maanden..
    Carlijn onlangs geplaatst…Review: nieuwe Clinique Anti-Blemish Solutions-productenMy Profile

  • Reageren
    Ltbam
    20/04/2015

    Wauw, ik heb dit stuk gelezen, met een lach en een traan.
    Prachtig!

  • Reageren
    Joyce
    20/04/2015

    Wat heb je dit mooi geschreven!
    Joyce onlangs geplaatst…Blote mama buik van ConnyMy Profile

  • Reageren
    Esther
    20/04/2015

    Schitterend! Heeft ie down? Haha. Super geschreven!
    Esther onlangs geplaatst…Waarom gekozen voor Simba? Gezocht: Pom&GraceMy Profile

  • Reageren
    Lifesabout
    20/04/2015

    Haha ‘hij doet het!’
    Leuk geschreven!
    Lifesabout onlangs geplaatst…In Jip en Janneke-taal: het AntifosfolipidensyndroomMy Profile

  • Reageren
    Odile
    20/04/2015

    Wat schrijf je sterk en boeiend! Ik wil meer lezen! Een erg leuk stuk en het fysieke gedeelte is een ‘feest’ der herkenning.

  • Reageren
    Jennifer
    20/04/2015

    Mooi beschreven, maar jemig dit klinkt zoveel heftiger als hoe ik mijn vriend erover hoor praten. Dan besef ik ook maar weer hoeveel ‘mazzel’ ik heb gehad met zo’n vlotte bevalling en dat we beiden niet getraumatiseerd zijn.
    Jennifer onlangs geplaatst…KraamtranenMy Profile

  • Reageren
    Kim | Kimsbloglife
    20/04/2015

    Wat leuk om te lezen hoe een vader het ervaart! Wel afschrikkend hoor, ik begin al te twijfelen of ik ooit wel wil bevallen haha! Ik ga meteen ook het eerste deel lezen!
    Kim | Kimsbloglife onlangs geplaatst…Taboes doorbreken: omgaan met naasten na de dood van een geliefdeMy Profile

  • Reageren
    Nesrin
    20/04/2015

    GEWELDIG geschreven. Biefstuk, lintje doorknippen yup alleen een vent kan dit op papier zetten 😉
    Komen er nog meer delen?

    Wat een toffe moeder heeft Sanne, haar opmerking haar I totally feel her.

    Mijn man wou in de OK persé de radio aan want dan zou het net als bij ‘ER’ eraan toe gaan en hij vroeg ook of ze na de keizersnede meteen wat vet konden wegzuigen want ik vond de extra kilo’s toch niet leuk?!
    Het is dat ik half verlamd was want anders…
    Nesrin onlangs geplaatst…Photodiary Keeping up with NesrinMy Profile

  • Reageren
    Tamara
    20/04/2015

    Wat ontzettend mooi geschreven en zo bijzonder om het allemaal ook eens van de andere kant te lezen. Door vrouwen word wel eens vergeten hoe machteloos je bent als man tijdens een bevalling. Incl. door mijzelf. Echt goed dat je dit hebt geschreven!
    Tamara onlangs geplaatst…‘When I’m a billionaire’ tag!My Profile

  • Reageren
    Laura
    20/04/2015

    Wauwie, niet alleen super interessant om te lezen maar ook nog eens super goed geschreven. Heel erg fijn om te lezen zo!

  • Reageren
    Alette
    20/04/2015

    wat een prachtig geschreven stuk! Je schrijfstijl is prettig maar ook de inhoud boeiend. Ik heb hartelijk gelachen
    Alette onlangs geplaatst…Make-up Studio ConcealerboxMy Profile

  • Reageren
    Romy
    20/04/2015

    Wat ontzettend goed en grappig geschreven! Erg leuk, de visie van een vader op de bevalling en de kraamtijd!
    Romy onlangs geplaatst…Kolven? 10 tips!My Profile

  • Reageren
    Iris
    20/04/2015

    Super goed geschreven! Erg mooi en met gepaste humor 🙂

  • Reageren
    Sylvie
    20/04/2015

    Ik zit hier te schudden van het lachen! Wat leuk geschreven! Begrijpelijk dat je last had van je voeten :’) Heel knap dat je je hebt ingehouden wat betreft het zo spoedig mogelijk naar huis gaan. Ik moest van mijn man een bidon van 1 liter leegdrinken zodat ik snel moest plassen, hij ging de spullen wel vast inpakken…

  • Reageren
    Martina
    20/04/2015

    Heerlijk geschreven! Ga het zeker even aan mijn vriend laten lezen!
    Martina onlangs geplaatst…29 Maart 2015 – Een dagje mee op stap!My Profile

  • Reageren
    Milou
    20/04/2015

    Bij het: “Blijf met je poten van mijn kind af’ van Annet, kreeg ik even kippenvel. Ik Weet nog hoe mijn moeder was toen ik in het ziekenhuis lag. Normaal een engel, nu… tja…

    Maar even serieus… Wat een mooi verhaal zeg! Heel echt beschreven, moest wel even lachen dat je serieus tussen haar benen hebt gekeken. Haha! Volgens mij doen alle mannen dat, en logisch ook! Leuk hoor, ondanks dat we even moesten wachten, een verhaal van jouw kant is altijd welkom. 😉
    Milou onlangs geplaatst…Juf: schoolreisje met 26 kleuters. Hoe dan?My Profile

  • Reageren
    Mandy
    20/04/2015

    Jeetje zeg wat is dit mooi geschreven zeg! Zeer indrukwekkend, echt wauw!

  • Reageren
    Ilse
    20/04/2015

    Ja sorry hoor, ik twijfel al een poos of ik überhaubt wel kinderen wil maar nu ben ik er echt helemaal vanaf. Verfrissend om eens te lezen hoe het écht gaat en niet al die zoetsappige onzin ‘je maakt zelf hormonen aan die je helpen bij de pijn’. Nee, dit hoeft van mij écht niet, jeetje wat een pijn heb jij geleden zeg…

  • Reageren
    Marijke
    20/04/2015

    Wauw wat mooi geschreven zeg. Bijna alsof ik erbij was… Begrijp nu wel stukken beter hoe het voor mijn eigen wederhelft geweest moet zijn.
    Marijke onlangs geplaatst…Mama Linda doet boodschappenMy Profile

  • Reageren
    alexa
    21/04/2015

    hahah echt geweldig geschreven, leuk om te lezen!
    alexa onlangs geplaatst…Een tijd van komen en gaanMy Profile

  • Reageren
    Kim
    21/04/2015

    Lijkt me heerlijk om direct naar huis te kunnen, in België moet je nog bijna een week blijven. Mijn vriend voelde zich ook totaal nutteloos, hilarisch als hij vertelt over zijn bijdrage aan de bevalling. Zijn hoofd in mijn nek en wat irritante aanmoedigingen roepen. En toch zijn we blij dat jullie er bij zijn, ik zou het nooit op mijn eentje hebben willen doen, zo hebben jullie toch een beetje in de miserie kunnen delen 😉
    Kim onlangs geplaatst…Splurge or Save ~ Aztec SandalenMy Profile

  • Reageren
    Wytske
    22/04/2015

    GE-WEL-DIG geschreven dit! Heerlijk!! Fijn om ook eens de kant van de papa te lezen en dan ook nog op zo’n manier. Ik hou d’r van!
    Wytske onlangs geplaatst…Over boosheid en driftbuienMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.