Wat ik nooit meer zal vergeten van mijn bevalling

bevalling

Veel momenten tijdens je bevalling zal je vergeten, omdat je vaak helemaal gefocust bent op het wegpuffen van de weeën. Toch zijn bepaalde dingen mij heel goed bijgebleven!

◊ De gezichtsuitdrukkingen van de mensen in de wachtkamer bij de verloskundige toen ik daar even met mijn vriend belde om te vertellen dat er al 4cm ontsluiting was geconstateerd en mijn bevalling dus begonnen was.

◊ Dat het verschrikkelijk onweerde toen ik (met weeën) in de auto stapte om naar het ziekenhuis te gaan. Dat maakte me nog net ietsje banger dan ik al was.

◊ Dat ik met de verloskundige thuis nog extra spullen voor in mijn vluchtkoffer haalde, en dat zij sokken voor me ging zoeken terwijl ik mijn weeën wegzuchtte en dat ze zei “ehm Sanne, ik kan geen enkel paar in dezelfde kleur vinden. Zal ik dan maar gewoon wat verschillende sokken meenemen?” En dat het schaamrood me toen even op mijn kaken sprong toen ik zag dat ze wel twintig sokken had uitgestald op mijn bed en er inderdaad geen enkele dezelfde bij lag.

◊ Het geluid van de hartslag van James via de doptone. Rikketikketikketikketik. En dat afgewisseld langzaam snel langzaam snel snel snel nog sneller en weer langzaam (dames die dit ook hebben gehad zullen vast weten wat ik bedoel).

◊ De bloedspetters op de schoenen van de gynaecoloog.

◊ Het van pijn vertrokken gezicht van mijn vriend toen ik tijdens iedere wee zijn nek fijnkneep en hem door elkaar schudde tijdens het puffen.

◊ De verloskundige die op een gegeven moment aan mijn vriend vroeg: “gaat het wel met je?” en ik toen dacht “om wie gaat het hier eigenlijk?!”

◊ De weeënpieken op de CTG.

◊ De gynaecoloog die met ongeveer een meter hechtdraad (ja echt!!!!) de boel weer aan elkaar ging naaien.

◊ Het gevoel van mijn benen waaruit langzaam het gevoel verdween door de ruggenprik. En tegelijkertijd de opluchting omdat ik mijn weeën even niet meer voelde.

◊ De smaak van het allereerste broodje filet Americain dat ik weer mocht eten.

◊ De flubberbuik die overbleef toen James eruit was.

◊ De kick die het gaf om de naam James Lucas Alexander eindelijk hardop te mogen uitspreken.

Zijn er dingen herkenbaar? En wat zijn dingen die andere dames niet meer zullen vergeten van hun bevalling? Ik ben benieuwd! Laat je reactie achter bij de comments.

Dit vind je misschien ook leuk

25 reacties

  • Reageren
    Laura
    31/03/2015

    Wat een heftige dingetjes staan ertussen! Die sokken zijn toch stiekem wel een beetje grappig, haha. Interessant om te lezen! Ik vind James nog steeds een superleuke naam!
    Laura onlangs geplaatst…Dat bloggen hè, heb jij daar wel tijd voor?My Profile

  • Reageren
    Manon
    31/03/2015

    Haha leuk bedacht! Ik vergeet nooit meer het witte bolletje Nutella die ik van mezelf moest eten met 2 cm ontsluiting. “Als ik vandaag ga bevallen moet ik toch wel wat eten.” Na één hap stopte ik ermee en vroeg aan mijn vriend of hij heel gauw een emmer wilde halen. Mijn lijf kreeg het voor elkaar om net tijdens de piek van de wee (nog softe weetjes) te spugen. God-de-lijk. Not.
    Manon onlangs geplaatst…Nachtje naar Friesland met z’n drietjesMy Profile

  • Reageren
    Liset - Beautydagboek
    31/03/2015

    Haha, dat met die sokken. Oeps! En zo’n meter hechtdraad lijkt me nou niet iets wat me leuk lijkt om bij te blijven. Gauw vergeten maar ;). Dat van die ruggeprik is herkenbaar, je benen worden ineens slap en je kunt niks meer. Heel gek, maar wel ontzettend fijn op zo’n moment om niks meer te voelen.
    Liset – Beautydagboek onlangs geplaatst…Dierbare ringen met een herinneringMy Profile

  • Reageren
    Marloes | Budgetproof.nl
    31/03/2015

    Hahaha ik leer dankzij jou nogal wat over bevallen. Ik blijf maar lezen. Wat nou arme vriend ;)? Arme Sanne! Haha.
    Marloes | Budgetproof.nl onlangs geplaatst…Alle aanbiedingen op je telefoon met de reclamefolder appMy Profile

  • Reageren
    Joyce
    31/03/2015

    goed artikel en erg herkenbaar! Ik kan ook niet wachten tot ik ons meisje haar naam hardop kan uitspreken.met Aron in huis gebeurt dit nog niet zoveel
    Joyce onlangs geplaatst…Mijn grootste angsten als moederMy Profile

  • Reageren
    Seline
    31/03/2015

    Haha wat een leuke dingen heb je opgeschreven! Het is wat dat bevallen. Die puddingbuik, ohmygod! en iedereen zegt dan maar ‘Je hebt er net een baby gekregen” ik dacht alleen maar ‘Ik lijk alsnog 6 maanden zwanger…..’
    Seline onlangs geplaatst…De wereld van dementieMy Profile

  • Reageren
    Annemijn
    31/03/2015

    Wow sommige dingen zijn toch wel heftig/indrukwekkend. Maar het lijkt me inderdaad heerlijk om de naam van je kindje uit te mogen spreken.
    Annemijn onlangs geplaatst…Lentekriebels Tag!My Profile

  • Reageren
    Marloes
    31/03/2015

    Sommige dingen zijn heftig zeg! Haha die sokken kan ik wel om lachen. Je hebt het weer erg leuk geschreven Sanne! Wat moet een ruggenprik een verlossing zijn van de pijn!
    Marloes onlangs geplaatst…MAC Faux Lipstick & MAC Soar Lip PencilMy Profile

  • Reageren
    Lifesabout
    31/03/2015

    Haha die sokken! Zou mij ook overkomen. Ik vergeet nooit meer dat ik onder narcose werd gebracht voor mijn spoedkeizersnede en dat ik wakker werd met een lege buik in een lege ruimte. Ook dat ik na de bevalling tijdens de pogingen tot borstvoeden in slaap viel door de morfinepomp. Veel weet ik helaas niet meet, maar een aantal dingen wel.
    Lifesabout onlangs geplaatst…De aantrekkelijkheid van pessimisme.My Profile

  • Reageren
    Linda
    31/03/2015

    Zachtjes hoorde ik mijn man moppelen: ‘Mijn hemel, wat een vleesschaar’. Zijn blik sprak ook nog eens boekdelen. Dit zal ik nooit vergeten…

  • Reageren
    Joy
    31/03/2015

    haha weer een leuk artikel om te lezen! oeps die sokken, veelvoorkomend probleem volgens mij.
    Joy onlangs geplaatst…Een oppas voor LunaMy Profile

  • Reageren
    Linda
    31/03/2015

    Ik hoor de meeste moeders zeggen dat je alles weer vergeten bent zodra je je kind ziet, daar geloofde ik niet echt in, en jij bevestigd dat toch weer even haha! Al blijf ik versteld staan waar wij vrouwen toe in staat zijn (en mannen het bij het meepuffen al zwaar hebben) en kan niet wachten op mijn eigen verhaal 🙂

  • Reageren
    Monique
    31/03/2015

    Toen vacuüm niet lukte en de gynaecoloog hard riep; ‘maak de ok klaar’
    (wat daarna gebeurde tussen mn benen vertel ik maar niet).
    Dat een zuster mn tongpiercing eruit moest halen.
    Op de ok dat de gyn tussen de benen door zei; Komt allemaal goed, ik ga je helpen.
    Zo weet ik nog heel veel.. Teveel om op te noemen. Maar t laatste wat ik zei na de keizersnede is dat ik eten wou want ik zie sterretjes en heb t koud… Niet wetende dat dat bijna mijn laatste woorden waren…

    • Reageren
      Fraukje
      31/03/2015

      Brrrr Monique, wat heb je dan een engeltje op je schouder gehad!!

      • Reageren
        Monique
        31/03/2015

        Klopt Fraukje! Toen ik bij het bijkomen (hele dag weg geweest) hoorde wat er allemaal gebeurt was..Bedankte ik mn engel wel ff.

    • Reageren
      Jess
      15/04/2015

      Wat een eng verhaal. Gelukkig kwam alles goed! (Best een gekke uitspraak voor je flauw valt )
      Jess onlangs geplaatst…15 week bump updateMy Profile

    • Reageren
      Jess
      15/04/2015

      Nu ik zelf zwanger ben lees ik graag zo’n berichten. No suprises for me! (Al is elke bevalling anders) Ik hoop dat ik even sterk ben als al die vrouwen hier in de comments! Girlpower!
      Jess onlangs geplaatst…15 week bump updateMy Profile

  • Reageren
    Tamara
    31/03/2015

    Hahaha ik moet wel lachen om je sokken! Inderdaad die naam voor het eerst uitspreken! Zo bijzonder!
    Tamara onlangs geplaatst…Eerste woordjes die stiekem niet zo leuk zijn!My Profile

  • Reageren
    Nesrin
    31/03/2015

    I’m reliving it! Thanks for that 😉

    De flubberbuik is verschrikkelijk ik dacht dat het nooit meer zou recht trekken maar gelukkig valt het na twee kiddo’s nog mee.
    Nesrin onlangs geplaatst…Jaderoller (rol je rimpels & grove poriën weg)My Profile

  • Reageren
    Carlijn
    31/03/2015

    Haha leuk om te lezen. Ik kan me er iets bij voorstellen dat je na een meter hechtingsdraad en een flubberbuik denkt dat het nooit meer goed zal komen. Lees de laatste tijd toch wel opvallend veel over de ruggenprik. Na hoe lang puffen heb je erom gevraagd, en werd-ie zomaar gegeven?

  • Reageren
    Roos
    31/03/2015

    Haha, leuk artikel!
    Ik vergeet nooit meer mijn autistische anesthesist die tijdens het zetten van de ruggenprik bedacht dat ik van naalden hield vanwege mijn tattoeage..
    Oh en dezelfde anesthesist die, iedere keer als ik weer een wee aankondigde, antwoordde met; gezellig!

  • Reageren
    Fraukje
    31/03/2015

    Eerste bevalling (8uur)
    – Dat het voelde alsof mijn bekken in tig stukjes brak toen de vacuumpomp geplaatst werd.
    – Dat ik de knip toch echt wel meekreeg, ondanks de druk die erop stond
    – Dat het laatste stukje van de knip niet verdoofd kon worden om te kunnen hechten
    – Dat ik de eerste tijd nie tmijn ogen open kon doen van vermoeidheid, maar wel die superzachte warme billetjes in mijn handen voelde en die complete rust in haar lieve lijfje.
    – Dat ik eerst nog heel veel grapjes maakte tijdens de weeen en ik op een gegeven moment alleen nog kon knikken.
    – Dat ik in de lift omhoog ging in het ziekenhuis en dacht: oh god, laat ‘m ajb niet stil komen te staan!
    – Dat ik in de auto ongeveer hing aan de lusje boven het raam om mijn weeen op te kunnen vangen en iedere verkeersdrempel/hobbeltje een ramp was.

    Tweede bevalling: (2 uur)
    – Waar ik bij de eerste bevalling geen persweeen had, had ik ze nu als een oervrouw eerste klas. Herkende mezelf totaal niet meer, powerrrrr!
    – Dat ik nog maar net op tijd op bed lag en toen was hij er al.
    – Dat een bevalling van twee uur tijd geweldig lijkt maar ook onwijs surreeel is.

    En dat ik na iedere bevalling/ervaring weer zo’n onwijze bewondering voor ons vrouwenlichaam heb, wij kunnen dit!!!

  • Reageren
    Milou
    31/03/2015

    Oh ja!! Het onweerde!! Ik weet nog dat mijn moeder die avond met honderd Alkmaarse kinderen door de stad liep met lampionnen (Alkmaars ontzet) en dat ik me echt zorgen maakte. Wat grappig om re bedenken dat jij dus op dat moment onderweg was… Dat lange hechtdraad, is dat normaal? Of was jij mega uitgeschreurd/geknipt?
    Milou onlangs geplaatst…Kinderwens: hoe staat het er nu voor?My Profile

  • Reageren
    Ayla
    02/04/2015

    Wat super toevallig. Het is dat ik een meisje gekregen heb anders had ik nu ook een kleine James Alexander hier rondlopen.

  • Reageren
    Anneleen
    05/04/2015

    Zo’n zaken vergeet je inderdaad niet meer denk ik… Grappig van die sokken, ben je niet de enige in 😉
    Anneleen onlangs geplaatst…YourDailyPhoto maart #2My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.