Verschillen tussen mijn vriend en mij in opvoedstijl

We zijn een team en dat zullen we (als het goed is) ook altijd blijven, maar hier en daar houden mijn vriend en ik er een andere opvoedkundige aanpak op na.

Mijn vriend, het is een schat, maar hij heeft wel een beetje de ik-maak-me-nooit-ergens-druk-om-mentaliteit. En dat kan mij heel rustig maken, maar soms kan ik me daar ook blauw aan ergeren. Hieruit vloeit voort dat hij zich niet kan inleven in mijn overbezorgde gedrag. Hij vindt dat ik daar niks mee bereik dus dat ik me dan ook niet zo moet gedragen. Met andere woorden, hij is heel oplossingsgericht en ik denk eerder in problemen. Voor mij is dat echter niet zo simpel. Toch zie ik het niet als probleem dat we hierin beide anders zijn, ik denk dat het elkaar ook wel weer in balans houdt.

Daarnaast reageer ik meer uit emotie (welke vrouw niet?!) en is Robert veel rationeler. Zoals hij het zo mooi zegt: “ik denk na over de langetermijneffecten die mijn maatregelen teweegbrengen.” Bijvoorbeeld: James spuugt vaak stukjes uit. Stukjes aardappel, paprika, fruit. It’s just not his cup of tea. Mijn vriend wil per se dat James de uitgespuugde stukjes ook opeet, zodat James weet dat dit stout is en dat hij dit in het vervolg niet meer doet. Hij is hier heel consequent in. James mag niet uit zijn stoel totdat hij de uitgespuugde stukjes netjes heeft opgegeten, ook als dit een enorme strijd wordt. Als James het toch waagt om niks meer te eten dan denkt mijn vriend soit, dan krijg je maar honger, jouw probleem. Ik daarentegen heb veel liever dat James genoeg eten binnenkrijgt en accepteer het dan ook sneller als James de stukjes niet doorslikt.

Nu is het wel zo dat het makkelijker is om principieel te zijn als je kort bij iemand bent. Robert is veel van huis en brengt dus veel minder tijd door met James. Waar ik een paar keer per dag strijd voer over aankleden, eten, tandenpoetsen en bovendien constant moet aangeven wat wel en niet mag, is mijn vriend er vooral voor de leuke dingen en hoeft hij eigenlijk alleen in het weekend echt de rol van opvoedende vader op zich te nemen met dezelfde ‘strijdmomenten’ als waar ik doordeweeks mee worstel.

Desondanks weten we ook allebei dat ik meer geduld heb met James. Ik ben dan ook gewend langer met James te zijn en voor ons beide zou het alleen maar vervelend zijn als ik een kort lontje zou hebben. Wil James voor de 100ste keer het boekje over Kikker lezen? Ik ga er rustig voor zitten en blader ‘m voor de 100ste keer door. Mijn vriend trekt dat niet en vindt het welletjes na de derde keer 😉 Ook als James het in de auto helemaal gehad heeft, heb ik langer het geduld om hem te entertainen (als ik naast hem achterin zit). Mijn vriend gooit het bijltje erbij neer als James na een kwartier nog steeds zit te brullen.

Hoewel we dus soms anders handelen, zal ik nooit mijn ongenoegen uiten over een bepaalde aanpak van mijn vriend. Ik respecteer hoe hij opvoedt en ik accepteer ook dat wij hier soms anders in zijn.

Over de basisregels zijn we het wel altijd eens. Denk aan normen en waarden, sociale regels, bedtijden, etc. We hebben het geregeld over wat wij als ouders belangrijk vinden in de opvoeding, wat we James willen meegeven in de opvoeding en we zien onszelf ook echt als team daarin. Wij bouwen immers samen James zijn fundament en daarbij is het toch wel verdomde handig om op één lijn te zitten.

Verschillen jij en je partner soms qua opvoedstijl?

Dit vind je misschien ook leuk

11 reacties

  • Reageren
    Elisabeth
    09/09/2016

    Mijn vriend en ik Hebben wel ongeveer dezelfde stijl denk ik. Ik heb alleen veel meer geduld en ben consequenter. Hij laat de rest van zijn leven, druk en stress enzo, weleens de manier waarom hij met jim omgaat beinvloeden. Dan heeft hij een korter lontje en is minder consequent. Ik weet nog van vroeger dat ik dat heel irritant vond als kind, onvorspelbaarheid. Dat probeer ik daarpm koste wat kost te voorkomen.
    Elisabeth onlangs geplaatst…Random Shoplog (HEMA, Kruidvat, Ziengs, Sting)My Profile

  • Reageren
    Josan Jongbloed
    09/09/2016

    Ja, hoor wij verschillen ook in opvoedingsstyle. Al was het alleen maar omdat het mijn 3de kind is en zijn 1ste. Zo maak ik mijzelf ook niet meer zo druk en kies ik mijn strijdpunten heel bewust.Hij moet dat allemaal nog leren. En qua karakter is het bij ons juist ook net zoals bij jullie. Een rationeel ander emotioneel. Al ben ik dan niet degene die emotioneel reageert maar vaak heel nuchter 🙂
    Josan Jongbloed onlangs geplaatst…Alleen domme mensen krijgen kinderenMy Profile

  • Reageren
    Channa
    09/09/2016

    Heel herkenbaar. Inmiddels denken we over veel hetzelfde, maar in het begin ging het precies zo!
    Channa onlangs geplaatst…Naar school: Rosti Mepal lunchset + WINACTIEMy Profile

  • Reageren
    Carlijn
    09/09/2016

    Zolang jullie het over de basis eens zijn, is er weinig aan de hand denk ik. Dat zou pas erg zijn, als jullie er heel andere basisprincipes op na houden. Het is heel mannelijk om rationeler te denken, hoef je dus niet van op te kijken haha. Bij ons ben ik juist de rationele koele kikker, mijn man de emotionelere. Wel heb ik ook veel meer geduld, net als jij. Grappig ook dat veel dingen te maken hebben met de vele tijd die wij als vrouw doorbrengen met de kinderen. De vader mag na werktijd lekker entertainen 😉
    Carlijn onlangs geplaatst…Cosmetica die minimaal een half jaar ongeopend/ongebruikt in de kast ligtMy Profile

  • Reageren
    Tamara
    09/09/2016

    Haha heel erg herkenbaar! Hier is het alleen juist andersom. Mijn vriend maakt zich overal druk om en maakt zich altijd zorgen. Terwijl ik juist altijd rustig blijf en denk dat het wel goedkomt. Haha
    Tamara onlangs geplaatst…Gastblog Michel: Mijn leven before kids.My Profile

  • Reageren
    Annick
    09/09/2016

    We hebben nog geen kinderen maar hebben het er vaak over. Over het algemeen hebben we de zelfde mening maar omdat ik pedagogisch medewerker ben zal ik meer het voortouw nemen en dat zou hij alleen fijn vinden. Jij hebt ervoor geleerd zegt hij dan.
    Of het echt zo gebeurt als we echt een kind hebben is natuurlijk maar afwachten ?

  • Reageren
    Lilian
    09/09/2016

    Sommige zijn echt wel heel herkenbaar. Wij praten vooral veel en spreken uit hoe wij de dingen graag zouden willen zien, hierin zoeken wij dan een middenweg. Voor de rest zitten wij op een lijn.

  • Reageren
    Leonie
    09/09/2016

    Haha! Ook hier denk ik veel in problemen, dat zegt m’n vriend dan ook.. Hij maakt zich eigenlijk nooit echt druk ergens om. Wel goed om mij vaak te kalmeren of te helpen te relativeren… Maar soms ook super irritant.
    Leonie onlangs geplaatst…Mamashowt: Kyra’s Musthaves – #1My Profile

  • Reageren
    Liset - Beautydagboek
    09/09/2016

    Ik denk dat je nooit helemaal op dezelfde manier zult kunnen opvoeden, maar dat is ook onmogelijk met twee verschillende karakters :). Als je maar dezelfde opvoedstijl/doelen hebt hoe je je kind op wilt voeden. De één zal altijd strenger/stricter/geduldiger zijn dan de ander. En het verschilt zeker met wie het meeste thuis is met de kinderen.
    Liset – Beautydagboek onlangs geplaatst…Video | Mijn beautyfavorieten augustus 2016My Profile

  • Reageren
    Jodi - liefthuis
    09/09/2016

    Ik vind het heel mooi om te zien hoe mijn lief en ik elkaar aanvullen en van mening verschillen. Ik lees bij jullie hetzelfde en kan me vooral ook vinden in het stukje dat jou partner er minder is als opvoeder dan jij. Soms denk ik jaaa daaag ik zit al 3 hele dagen te hannesen en jij denkt t even te weten in een halve dag
    Jodi – liefthuis onlangs geplaatst…Reistips: Op vakantie/ vliegen met een dreumesMy Profile

  • Reageren
    Yvonne
    09/09/2016

    Haha die laatste comment van Jodi…erg raak 🙂
    Wij zitten in de basis op één lijn maar hebben toch wel veel moeite moeten doen om op die lijn te komen hoor. Vooral toen de peuterpuberteit begon merkten wij dat we het even niet meer wisten en dat we anders reageerden op situaties. Dat merkt een kind meteen (ons kind tenminste) en die ging dat uitbuiten: van papa mocht hij veel meer dus werd het een enorm “papa’s-kindje”. Gevolg: strubbelingen tussen ouders naast de al bestaande peuterpuberteit. Gezellig joh 😉 ! Maar gelukkig hadden we dat na een paar maanden in de gaten en nog een paar maanden later was het zo goed als over, al is hij nog steeds fan van papa (die hij alleen even ‘s avonds en in het weekend ziet).

    Verder een tip (doe ermee wat je wil): voer geen strijd over eten. Zet James zijn bordje eten voor, wat hij eet eet hij en de rest niet. Niet dreigen met toetje e.d., niet blijven zitten tot bord leeg is. Dan wordt het eten niet meer leuk en eten moet juist een feestje zijn. Dan gaat hij vanzelf eten want dan denkt hij er niet meer over na.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.