Twee verhalen uit mijn moeders pen

verhalen mama

Zoals jullie misschien al gelezen hebben, is mijn moeder schrijfster en heeft ze haar eigen verhalenblog. Hierop schrijft ze verhalen over vroeger, maar ook over haar kinderen en het heden. Een paar weken geleden plaatste ik dit verhaal van haar en deze is erg goed gelezen. Onlangs heeft ze weer twee verhalen geschreven die ik graag met jullie wil delen. Lees verder voor “Niels en Sanne smeerpoets” en “Sanne pubert (2006)”.

Heerenveen, jaren 90
“Gaan jullie anders maar even een puzzel leggen”, zeg ik tegen Niels en Sanne die al de hele tijd als twee hondjes achter me aanlopen. “Mama wil boven even de bedden opmaken en moet nog wat patroontjes knippen” zeg ik en ik loop naar de speelgoedkast. Als ik hem opdoe en de doos met hun favoriete grote clownspuzzel haastig tussen de stapel puzzels uit trek beginnen de andere puzzeldozen eng te wiebelen.Niels en Sanne chocopastaGelukkig kan ik ze nog net op tijd tegenhouden en op hun plek terugduwen. “Kijk, ga maar op de grond zitten met zijn tweetjes, dan pakt mama nog even wat te snoepen voor jullie”, zeg ik terwijl ik de clownspuzzel met de grote kleurige stukken op de vloerbedekking zet en naar de keuken loop. Als ik in het kastje met de snoeperijtjes kijk valt mijn oog op de doosjes rozijntjes. Ik pak er twee en geef het aan het grut dat inmiddels op de grond zit en met verveelde gezichten en tergend langzaam de puzzelstukken met de beeltenissen naar boven legt. Ze bekijken de rode doosjes in eerste instantie misprijzend, maar beginnen dan met hun vingertjes de smalle kant open te peuteren.In een tijd van een mum, zijn de doosjes leeg. “Nou even lief spelen gaan, geen ruzie maken en nergens aan zitten, mama komt zo weer beneden”.De dreumesen achterlatend spoed ik me naar boven en maak als een speer alle bedden op en begin daarna de ingetekende patronen te knippen. “He zo kan ik tenminste even lekker opschieten” gaat er door me heen, als ik op de overloop heb staan luisteren en niks verontrustends hoor. Ik wijd me nog een tijdje aan de patronen, ruim ze dan op voor de naailes van die avond en loop met een tevreden gevoel de trap af. “Ik geef ze zo een krentenbol, dat hebben ze wel verdiend na zo lang zoet spelen”, denk ik nog…

De kamer is leeg. De clownspuzzelstukken liggen nog steeds nauwelijks aangeroerd en kris kras door elkaar, op de vloerbedekking zie ik naast de lege rozijnendoosjes wat vage bruine plekken en uit de keuken klinkt gesmak en gegniffel. Ik kijk voorzichtig om het hoekje en begrijp opeens waarom het al die tijd zo rustig was….

 

 

Van slapeloze nachten en een puber (Sanne 2006)
“Alsjeblieft mama, wat maakt dat ene half uurtje nu uit! “Altijd dat gezeur over tijd!”. 
Sanne kwakt haar jas in een hoek van de keuken en loopt met zeven mijlpassen mokkend naar de eettafel waar een bord met haar favoriete eten onder een dekschaal in de tussentijd koud is geworden. Sanne haarNiels en Lucinde, die net nog heerlijk met mij zaten te keuvelen, graven nu gelaten met hun dessert lepeltje in een toetje waar ze onder de huidige omstandigheden eigenlijk geen zin meer in hebben en kruipen steeds dieper met hun hoofd naar de tafel toe. 

“Waar zat je dan al die tijd?” doorbreek ik de stilte, terwijl ik haar bord in de magnetron zet. “Je belt niet, en je neemt je telefoon ook niet op”, zeg ik met opgefokte stem terwijl ik met mijn neus zowat tegen het deurtje van de magnetron sta en inwendig tot tien tel. “Nou, bij vrienden, als je dat zo nodig wilt weten, we zaten gewoon te praten, dat begrijp jij toch niet”, komt er uit het mopperende wezen dat met haar puberale aanwezigheid de hele ruimte vult.
“Mogen wij van tafel?” Niels en Lucinde kijken me smekend aan. Ik knik zuchtend. Ze schuiven als een haas hun stoelen naar achteren om de ijzige stemming zo snel mogelijk te kunnen ontvluchten en te maken dat ze wegkomen. “Oh ja en mijn fiets is ook nog gestolen”, spreekt de volle mond tot mij.
Toen de storm der puberteit was uitgeraasd hield ik mijn armen wijd open en hervonden we elkaar in liefde en verbondenheid.

Dit gedicht schreef ik tijdens een slapeloze nacht : 

Kind

Kind
mijn kind
dat net begint 
met leven

Ik hou je vast 
in mijn gedacht’
maar kan je soms
geen sturing geven

Kind
mijn kind
waar koers je heen
ik wil alleen 
je hoeder zijn

Jij kiest jouw pad
ik heb mijn wegen
en heb je je evenwicht gevonden
dan kom je mijn hart weer tegen
en zijn we voor altijd verbonden

mama  (2006)

Vonden jullie dit leuk om te lezen?

Dit vind je misschien ook leuk

4 reacties

  • Reageren
    Marieke
    25/01/2014

    Mooi om te lezen en wat leuk voor later! Lief gedicht ook.

  • Reageren
    kim
    26/01/2014

    Wauw. Dat gedichtje is echt heel mooi! Heel leuk en herkenbaar geschreven 🙂

  • Reageren
    Madeyuna
    26/01/2014

    Wauw! Krijg tranen in mijn ogen van het gedicht.. ben nu zelf nog 21. Maar god, het lijkt me niet niks om een puberkind te hebben!

  • Reageren
    Stephanie
    08/02/2014

    Wat gaaf! En erg mooi geschreven!
    Whahhaah die foto!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.