Van babywens naar babyplanning (Kimberly raakte zwanger via IUI)

‘San, ik zou zo graag mijn verhaal eens willen delen. Denk je dat vrouwen het interessant vinden om te horen over mijn IUI-traject?’ vroeg Kimberly me. Daar leek me geen twijfel over mogelijk. Moeilijk zwanger worden is een onderwerp waar niet altijd even makkelijk over gepraat wordt, maar waar wel veel vrouwen mee kampen.

Dit is Kimberly haar verhaal.

Mijn verhaal begint 13 jaar geleden. Ik had al een geruime tijd een relatie en zowel mijn vriend als ik wilden beide jong kinderen. Toen ik 20 was besloten we samen dat ik zou stoppen met de pil. Na anderhalf jaar proberen zonder succes, maakten we een afspraak bij de huisarts. We kregen direct een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Ze begonnen met een vruchtbaarheidsonderzoek. Dit hield in dat ze bij mij een echo maakten van mijn baarmoeder en eileiders en bij mijn vriend een spermaonderzoek uitvoerden.

Uit dit onderzoek bleek dat mijn ex traag zaad had, maar dat er met mij niks mis was. Ons werd verteld dat de kans – die berekend was door middel van kansberekening – alsnog groot was dat het via de natuurlijke weg zou lukken. Het advies was om na elke gemeenschap een uitstrijkje te maken, die vervolgens onderzocht worden zou. Op dat moment zag ik dat totaal niet zitten en hebben wij het aan de natuur overgelaten. Er is nooit een zwangerschap geweest.

In augustus 2014 kreeg ik een relatie met mijn huidige man. Ik was toen 28 en heb altijd sterk het gevoel gehad dat ik niet ‘zomaar’ zwanger kon worden. Mijn man en ik kenden elkaar al ruim 15 jaar en voordat wij een relatie kregen heb ik hem gevraagd of hij kinderen wilde. Ook was ik open over mijn zorgen misschien niet makkelijk zwanger te raken. Hij had een reis gepland in december 2014 om naar Suriname te gaan. Daarna zou ik stoppen met de pil.

1 jaar later zijn we, toen een zwangerschap uitbleef, naar de huisarts gegaan. Wederom werden we direct doorverwezen naar het ziekenhuis, ditmaal naar de fertiliteitsafdeling in Rijnstate. Inmiddels was mij bekend geworden dat er meerdere vrouwelijke familieleden niet ‘zomaar’ zwanger konden worden, er is helaas nooit over gesproken. Had ik dit wel geweten dan was mijn weg wellicht minder lang geweest.

Er volgden weer een aantal standaard onderzoeken. Ik herinner mij heel goed hoe spannend mijn man dit vond. Voor hem was het een soort status van mannelijkheid leek het wel, want toen hij hoorde dat hij super zaad was leek het wel of hij voor het eerst in zijn leven Sinterklaas had ontmoet haha.

Ik daarentegen begon mij meer zorgen te maken; klaarblijkelijk moest het probleem echt bij mij liggen. We kregen te horen dat we volgens de statistieken een reële kans hadden om binnen 1,5 jaar zwanger te zijn. Wederom was het advies om weer even een half jaar te gaan proberen. De arts gaf aan dat ik, mocht het tegen die tijd niet gelukt zijn, weer contact moest opnemen en ze een kijkoperatie bij mij zouden uitvoeren.

Zoals ik al verwachtte was er na een half jaar nog geen zwangerschap en dus plande ik een afspraak in. Ik ging in mijn eentje naar het ziekenhuis omdat ik ervan overtuigd was dat er enkel een kijkoperatie gepland zou worden. Dat kon ik wel alleen dacht ik.

Toen ik bij de gynaecoloog in de kamer zat zei ze “oh ben je alleen?’ Ik zei nuchter “ja, ik kom toch alleen voor het plannen van een kijkoperatie?” Waarop ze me vertelde dat ze in vergadering hadden besloten dat ik per direct mocht starten met IUI in combinatie met hormonen.

Ik was totaal overvallen en gaf aan dat ik dit moest overleggen met mijn partner.

We hoefden niet lang na te denken. We wilden ervoor gaan.

Alles ging in sneltreinvaart daarna. We moesten diezelfde week nog komen voor uitleg van de injecties. Ik werd geholpen door een ontzettende lieve vrouw met vooral heel veel geduld want ik vond het allemaal toch wel heel spannend. Het is niet niks om zo’n spuit in je eigen buik zetten. Ik riep dan ook “ohhhh ik laat mijn moeder dat wel doen die is verpleegkundige”. Nou die vlieger ging niet op natuurlijk. Ze legde me uit dat ik moeilijk iedere avond om 22:00 naar mijn moeder kon gaan zodat ze mij even kon spuiten. Bovendien moest de laatste spuit om 23:00. Nee, ik mocht echt niet eerder die kamer uit dan dat ik mijzelf geïnjecteerd had.

Uiteindelijk lukte het.

We gingen naar huis met een hele lading spuiten en beschrijvingen in een koeltas, thuis moest dit direct koud gelegd worden.

Dit was mijn schema:

Op dag 3 van mijn menstruatie mocht ik beginnen met injecteren van 50 eenheden Glonal-F om 22:00 ’s avonds.

Op dag 10 terug naar het ziekenhuis om te kijken of er follikels gegroeid zijn (ze kijken dan ook naar de hoeveelheid. Door de hormonen is de kans op een meervoudige eisprong erg groot. Heb je meer dan 2 rijpe eitjes wordt er overlegd over wel of niet doorgaan met de behandeling. Bij 3 of meer wordt er gestaakt en moet je wachten op de volgende maand).

Ik had 1 mooie grote follikel en mocht doorgaan met de Glonal-F. Ook moest ik vanaf vandaag 2 x per dag mijn ovulatie gaan testen: ’s ochtends en ’s avonds. Is deze positief, dan bel je het ziekenhuis en wordt er een afspraak ingepland binnen 24 uur voor het inbrengen van het sperma. De avond ervoor spuit je om 23.00 de Pregnil.

Ik kreeg maar geen positieve ovulatietest (had dan ook testen bij de Action gekocht die echt heel onduidelijk zijn). Toch werd er, ondanks de negatieve testen, een afspraak gemaakt voor dag 15 waarbij ik dus dag 14 ’s avonds de Pregnil moest plaatsen.

Phoe, dit was even een andere spuit zeg. Ik kreeg 2 flesjes en een grote naald waarmee ik de inhoud van de flesjes moest opzuigen, daarna in een andere naald moest plaatsen en die wederom in mijn buik zetten. De injectie van de Glonal-F is een pen die je ook gebruikt bij suikerziekte, de naald is maar minimaal en met een beetje vet op de buik prima te handelen (let wel op dat je iedere dag aan de andere kant spuit). De spuit van de Pregnil was echter even hele andere koek. Langer, dikker en het zweet brak mij uit. Ik heb mijn partner naar bed gestuurd en ben op de bank gaan zitten. Ik heb er denk ik een uur over gedaan om mijzelf moed in te praten om deze spuit te zetten. De volgende dag was ik bont en blauw. Hoe positief ik ook ben over dit traject, dat vond ik toch even minder leuk.

De ochtend daarna, gelijk hop ’s ochtends naar het ziekenhuis een potje ophalen, waarna mijn partner een kamer in mocht om z’n trucje te doen. Vervolgens moest dit ingeleverd worden bij het lab. Daar werd het uitgeconcentreerd (de beste zaadcellen werden eruit gehaald) en konden we het met een uur weer ophalen in een spuit. Met dat zakje gingen we weer naar de verpleegkundige.

Dan het moment suprême. Je mag gaan liggen op de stoel, moet je benen omhoog doen waarna er een eendenbek wordt ingebracht. Ik ben mij er van bewust dat dit voor veel vrouwen niet prettig is en ongemakkelijk kan aanvoelen, maar op de een of andere manier heb ik hier gelukkig niet zo’n last van. Ik kan mij erg goed ontspannen en maak altijd grapjes in zulke situaties.

Ze plaatsen vervolgens een soort flexibel buisje voorbij je baarmoedermond. De gevulde spuit met het witte goud (:P) wordt hierop geplaatst. Mijn partner mocht de inhoud leeg spuiten in mijn baarmoeder (hier hadden wij zelf om gevraagd). We hadden hierdoor toch nog een beetje het idee dat wij dit zelf hadden gedaan.

Vervolgens word je naar huis gestuurd met huiswerk, wat eigenlijk betekent dat je thuis zoveel mogelijk moet vrijen. En dan begint het spannende wachten.

Door de negatieve ovulatietesten had ik eigenlijk vanaf het begin af aan het gevoel dat het niet goed zat. Ook had ik zo’n voorgevoel dat dit traject wel even ging duren.

De eerste inseminatiepoging leverde geen zwangerschap op.

In mei zou ik 30 worden, en mijn partner en ik hadden besloten om ondanks de teleurstelling van een mislukte zwangerschap en het IUI-traject dat ook de nodige spanning met zich meebracht, verder te leven en een droomreis naar Cuba te boeken.

Ondertussen gingen we verder met de behandelingen. De ovulatietesten van de Action die ik eerder gebruikte, daar was ik toch niet zo tevreden over dus stapte ik over op de ovulatietesten van Clearblue.

Bij poging 2 had ik een hele duidelijke ovulatietest in handen…!

Op 27/12/2016 heb ik mijn tweede inseminatie gehad. En op 13/9/2017 is onze prachtige dochter geboren.

Wat ben ik ontzettend blij dat ik naar mijn lichaam heb geluisterd, naar het gevoel dat er iets niet helemaal klopte. En dat ik in plaats van jaren hiermee te hebben doorgelopen, actie heb ondernomen. Ik zou dan ook willen zeggen tegen alle vrouwen die graag een kindje willen en waarbij het niet wil lukken: wacht niet te lang en neem contact op met de huisarts. Ga je droom achterna. Het is heel eng en confronterend, maar wij zijn zo lief geholpen en er zijn zoveel meer mogelijkheden om jullie een handje te helpen.

Wees lief voor jezelf, luister naar je gevoel en ga ervoor!

Ik ben op zoek naar meer bijzondere verhalen voor een nieuwe rubriek.Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail dan naar sanne@laviesanne.nl

Dit vind je misschien ook leuk

7 reacties

  • Reageren
    E.
    02/06/2020

    Hoi Kimberly, wat een indrukwekkend verhaal en toch zo nuchter en helder verteld! Ik werd heel makkelijk zwanger van de eerste, nu wachten we helaas al meer dan een jaar op een tweede zwangerschap. Jouw “niet pluis gevoel” herken ik. Ook wij gaan een onderzoekstraject in. Wat ik me nog afvroeg: wat is het nut nog van het huiswerk na een inseminatie? Vergroot het je kans nog? Bedankt voor het delen!

    • Reageren
      La Vie Sanne
      02/06/2020

      Hoi E bedankt voor je reactie.
      Wat super dat jij je gevoel achterna gaat! Het is inderdaad zo dat ze er vanuit gaan dat je de kansen vergroot door daarna nog gemeenschap te hebben. Ik ben op dit moment zwanger van ons 2e kindje ook via iui en heel eerlijk had ik na deze insiminatie echt geen zin om gemeenschap te hebben en hebben we dus ook niet gedaan. (Ik voelde me echt niet lekker die dag) toch is het gelukt. Het is natuurlijk wel zo dat je gewoon dicht bij jezelf moet blijven doe waar jij je prettig bij voelt! Het is jouw lijf jouw (hopelijk) zwangerschap. Liefs Kimberly

    • Reageren
      Sarah
      02/06/2020

      Hoi Kimberly,
      Wat een leuk en herkenbaar verhaal. Wij hadden het er dit weekend ook nog over, over super zaad, dat sommige mannen dat hebben, jezelf injecteren op de gekste momenten.
      Wij zijn ook snel richting fertiliteit doorverwezen, mede omdat ik vol hield dat mijn gevoel zei dat er iets niet goed zat.
      Helaas was IUI niet de juiste behandeling voor ons. Wel na ruim 4 jaar behandeling via IVF zwanger geraakt en bevallen van een wondertje. De wens van een tweede is bij ons helaas nooit uitgekomen en de oorzaak waarom het niet spontaan lukte zal ook altijd een onbeantwoorde vraag blijven. We hebben het goed zo.

    • Reageren
      Stephanie
      04/06/2020

      Hoi Kimberly,

      Een herkenbaar verhaal. Hier na alle onderzoeken ‘onverklaarbaar onvruchtbaar’ verklaard. Eerst een geruststelling dat er niets aan de hand is, maar later kwam ook wel enige frustratie. Want waarom wil het nu niet ? Uiteindelijk IUI gestart en ook na de 2e poging zwanger. Inmiddels is onze dochter 6 maanden en het liefste kind dat we ons konden wensen. Ons kadootje!

      En och, dat bericht aan de man dat er bij hem niets scheelde. Dat was hier ook! Nog méér dan Sinterklaas ontmoeten voor het eerst. Sinterklaas ontmoet én een miljoen euro gewonnen, zoiets xD Ik moest hardop lachen toen ik die zin las.

  • Reageren
    Lieke
    02/06/2020

    Hoi Kimberly, wat goed en sterk dat je jouw verhaal deelt! Ik vind het fijn om te lezen dat je nu kunt genieten van je dochter en voor de tweede keer in verwachting bent. Super sterk dat je de ins en outs van het hele traject zo open en duidelijk deelt.

  • Reageren
    Tamara
    04/06/2020

    Wat een indrukwekkend verhaal! Respect voor jou dat je het zo openbaar deelt Er wordt zo weinig over gesproken, en zeker de trajecten zelf. Heel fijn dat het jullie uiteindelijk toch gelukt is om zwanger te worden.
    Tamara onlangs geplaatst…Comfortabele pumps: Zo heb je nooit meer last van zere voetenMy Profile

  • Reageren
    Merel
    18/06/2020

    Mooi dat je zo open bent, ik weet zeker dat andere vrouwen in dit traject hier kracht uit kunnen putten. Blijft me altijd verbazen hoeveel je intuïtief eigenlijk al weet, het feit dat je vooraf al dacht dat het allemaal niet soepel zou gaan lopen – om maar iets te noemen. En je wist niet eens dat het vaker voorkwam in de familie.

    Gelukkig een verhaal met goede afloop! Veel geluk met elkaar.
    Merel onlangs geplaatst…Je voeten tijdens de zwangerschapMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.