Uitgedroogde stiften en andere speelgoedergernissen

Speelgoed, ik kan gerust zeggen dat ik er een haat-liefdeverhouding mee heb. Hartstikke leuk ter vermaak allemaal, maar het leidt geregeld tot ergernissen hier in huis.

Het begint al met het feit dat je zoveel moeite moet doen om speelgoed bij elkaar te houden. Ik vind het een moeilijke, zo niet een onmogelijke opgave. Treinsets die railsonderdelen missen, puzzels die niet compleet zijn, potlodensets die de helft missen, memory waarvan kaartjes zoek zijn en zo kan ik nog wel even doorgaan. Er gaan geen dag voorbij zonder dat ik op de meest random plekken ontbrekende onderdelen van een spelletje of speelattribuut vind.

Prullaria speelgoed dat al kapot gaat na tien minuten, daar word ik ook niet zo blij van. Gratis autootjes bij een restaurant, frutsels van de supermarkt of 1 euro meuk. Vre-se-lijk. Niet alleen vind ik het vanuit milieuvriendelijk oogpunt heel jammer dat ik binnen de kortste keren weer een lading plastic kan weggooien, ook kunnen mijn kinderen een dag rouwen om kapot speelgoed. Mijn oudste was zo verdrietig toen zijn goedkope jojo na 1 tik op de grond al aan diggelen lag.

Alles met slijm, bleh. Ik had gehoopt dat de slijmhype snel over zou waaien, maar niets is minder waar. Het plakkerige goedje wordt bijna aan ieder spelletje toegevoegd en kinderen vinden het geweldig. Ik vind het spul zó goor! Er gaan haren, zandjes, stofjes en papiertjes in zitten en ik heb het al een paar keer uit mijn tapijt en uit de kleding van de kinderen kunnen krabben. Het lijkt me ook hartstikke ongezond.

Stiften zonder dop mogen zeker niet in dit rijtje ontbreken. Kleuren is een van de favo bezigheden van mijn kinderen, maar ze raken nog sneller hun doppen kwijt dan dat ik een scheet laat. Gevolg: iedere dag wel een paar uitgedroogde stiften.

Nog zo’n speelgoedergernis: wanneer het kwijt is. Mijn kinderen hebben de gewoonte om van al het speelgoed dat ze hebben altijd precies te kiezen voor hetgeen al een tijdje zoek is. En je raadt al wie alle hoeken en gaten van het huis mag afstruinen. ‘Mam ik zoek dat legopoppetje met dat bruine petje en dat snorretje’. ‘Eh…’

Laatst kreeg Isé een rijdend eendje met twee volumestanden. Kan ik waarderen. Want het meeste lawaaispeelgoed heeft dat namelijk niet. Die hebben alleen maar standje knettah. En dat werkt behoorlijk op mijn zenuwen. Ik heb die liedjes ook vaak ‘s nachts in mijn hoofd als ik niet kan slapen…

Herkenbaar lijstje?

Dit vind je misschien ook leuk

1 reactie

  • Reageren
    Ellen
    01/10/2019

    Heel herkenbaar!
    En de klei. Ze spelen er het liefst de hele dag mee, maar wat een bende! Hele huis ligt vol met kleine stukjes klei.
    Ik wil de kleuren per kleur houden maar helaas gooien de kinderen op een onbewaakt moment alle kleuren door elkaar.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.