Typisch jongensgedrag: ik kan er niet zoveel mee

Vechten, stoeien, met pistolen zwaaien, ruig spelen. Een greep uit het gedrag van mijn vierjarige zoon. Niet het type speelgedrag waar ik van houd.

Ik kom zelf uit een gezin dat naast mijn ouders bestond uit mijn zusje en mijn (verstandelijk beperkte) broer. Wij waren rustige kinderen. Mijn zusje en ik speelden het liefst met poppen of trokken verkleedkleding aan, mijn broer zat er vaak rustig bij met zijn auto’s. Aan stoeien of vechten deden wij niet. Aan wild spelen evenmin.

James daarentegen is altijd al een beweeglijk kind geweest. Hij houdt van rennen, stoeien, duwen, trekken, springen, klauteren, botsen, op me duiken, boksen, etc etc. Als ‘ie een toren heeft gebouwd, dan heeft ‘ie er binnen een minuut een hengst tegenaan gegeven, als ‘ie een bal in het vizier heeft dan móet er tegenaan getrapt worden en ieder voorwerp waar een haakse hoek in zit, wordt als pistool gebruikt.

Ik kan er niks aan doen maar ik erger me daar soms aan. Ik geniet juist van de momentjes dat we samen rustig een boekje lezen, stickers plakken of een tekening maken. Ik kan niet zoveel met dat fysieke en ik ben altijd bang dat zulke dingen verkeerd aflopen. Als ik mijn vriend hoor die uit een gezin met vier jongens komt, dan deden zij vroeger niet anders. Ook nu nog vliegen ze elkaar (speels uiteraard) nog geregeld in de haren. Ik loop meestal weg als ik dat gedrag zie omdat ik bang ben dat ze elkaar uiteindelijk toch pijn doen.

Aan de ene kant heb ik altijd de neiging om dat soort gedrag af te remmen, aan de andere kant weet ik ook dat dit gedrag nu eenmaal bij jongetjes hoort (ongetwijfeld ook bij sommige meisjes). Het zit in jongetjes om te ontdekken, te experimenteren en risico’s te nemen. SIRE is zelfs vorig jaar een campagne gestart waarbij het thema ‘Laat jongens jongens zijn’ centraal stond. Naar het schijnt zouden veel ouders het druk doen en stoer doen van hun kinderen remmen, terwijl dit wel het gedrag is dat bij hen past. Sterker nog, wanneer dit gedrag de kop in wordt gedrukt dan zou dit hun ontwikkeling in de weg kunnen staan. Dit is althans de theorie.

In het onderwijs zijn veel vrouwen, dat zie ik ook bij James op school. Ik heb het idee dat vrouwen eerder geneigd zijn dit drukke en wilde gedrag van jongens net zo te beoordelen als ik. Toch stellen wetenschappers dat als je jongens afremt, ze sneller hun concentratie verliezen, hierdoor hun motivatie vermindert en hun prestaties daardoor achteruit gaan.

Dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben. Ik probeer dus het stoeigedrag van mijn zoon steeds meer te omarmen en te accepteren dat dit nu eenmaal bij jongetjes hoort.

Heb jij ook zo’n moeite met dat wilde spelen? Zie jij daar gevaar in?

Dit vind je misschien ook leuk

10 reacties

  • Reageren
    Lindsy
    24/10/2018

    Ik snap het wel. Ik heb dat ook. Maar ben ook heel erg voorstander van laat jongens jongens zijn.
    Maar ook daarin zijn er bij mij regels. Sommige dingen druk ik echt wel de kop in.
    Want ik wil wel dat mijn kinderen netjes, beschaafd zijn en niet anderen tot last zijn.
    Pistooltje spelen, dat kan niet altijd. Op mensen richten al helemaal niet!
    Even een greep uit de voorbeelden.

    • Reageren
      Ano
      24/10/2018

      Precies! Ik ken ook 2 jongetjes en die zijn gewoon echt vervelend met asociaal gedrag. En de ouders keuren het goed omdat ‘het nu eenmaal jongetjes zijn’. Dat vind ik echt veel te makkelijk. Ook zij moeten zich aan regels, waarden en normen houden.

  • Reageren
    Ingrid
    24/10/2018

    Ik sta voor de klas en op het schoolplein zoeken kinderen dat fysieke gedrag met elkaar op. Dus niet zelf hard rennen of overal opklimmen e.d, maar stoeien en duwen en trekken.
    Ook ik rem regelmatig dat hele fysieke gedrag af. Maar dit is 9 van de 10 keer omdat ik de kinderen goed ken, en sommige combinaties van kinderen uiteindelijk eindigen in een échte vechtpartij.
    Ik observeer wel altijd een poosje en probeer het zoveel mogelijk te laten gaan.
    Ik heb nu zelf een zoontje van 9 maanden, ben benieuwd wat dat gaat brengen haha!

  • Reageren
    Tineke
    24/10/2018

    Mijn zoon is nog iets jonger, maar heeft hier ook veel weg van. Plus overal bovenop klimmen. Zo zijn veel jongens. Ik vind het altijd wel grappig .

  • Reageren
    Anouk
    24/10/2018

    Heel herkenbaar, haha. En ik kan je vertellen dat het met 2 jongens in huis nog net iets ‘erger’ is dan met 1😅.
    Ik werk in het onderwijs en de laatste jaren zijn we hier wel meer bewust van. We geven de jongetjes hier meer ruimte voor. En een klas met veel jongens heeft soms ook een andere aanpak nodig.

  • Reageren
    Milou
    24/10/2018

    Dat wilde spelen heb ik geen moeite mee. Ze moeten immers ook (bij elkaar) leren hun grenzen aangeven. Ik heb wel moeite met spelen met wapens. Naar mijn mening zijn wapens geen leuk speelgoed. Als kind mochten wij thuis niet spelen met wapens en dat zou ik ook bij mijn kinderen ooit zo doen. Wat is er leuk aan wapens?

  • Reageren
    Liset - Beautydagboek
    24/10/2018

    Ik denk inderdaad dat vrijheid om zich te uiten qua bewegingen goed is als je kind beweeglijk is. Maar in huis zijn er wel grenzen voor mij. Daarom vind ik het ook prettig om lekker veel met kinderen (ongeacht of het jongens of meisjes zijn) naar buiten te gaan. We hebben hier thuis een trampoline waar ze veel energie kwijt kunnen. Of ik ga met ze naar een speelhal (zoals Ballorig) of de kinderboerderij (bij ons hebben ze daar een grote speeltuin). Ze kunnen dan naar hartelust rennen, klimmen, klauteren etc. Zo leren ze fysiek sterk te worden en motorisch zich goed te ontwikkelen en als ze in huis zijn, zich iets rustiger te gedragen :).

    • Reageren
      Yvonne
      24/10/2018

      Helemaal eens met jou, Liset. Hier wordt dagelijks op de trampoline gespeeld, buiten gerend en gespeeld/gefietst. Ook heeft mijn zoontje een skelter waar hij veel energie aan kwijt kan. Daar zit hij zo ongeveer het hele weekend op 🙂
      Ben erg blij dat ik een “buitenkind” heb. Ofwel: een kind dat heel graag buiten is.

  • Reageren
    Carmen
    24/10/2018

    Ooit las ik ergens: kijk naar de behoefte achter het gedrag. Dat vond ik zo’n goede! Als mijn zoons druk – te druk, tegen het irritante aan – worden, dan is dat meestal een teken dat ze niet genoeg energie kwijt kunnen met datgene dat ze op dat moment aan het doen zijn. Gaan we dan bijvoorbeeld een halfuur buiten rennen en tegen een bal aanschoppen, dan zie je ze veel beter in hun vel zitten en willen ze erna vaak juist wel boekjes lezen of rustig spelen. Wapens vind ik zelf een no go.
    Carmen onlangs geplaatst…Een lief jongetje in een tijdperk vol boze mannenMy Profile

  • Reageren
    Roëlla
    24/10/2018

    Boys will be boys. Ik heb bij mijn 9 jarige zoon vorig jaar voor het eerst een juf gehad die ze gewoon jongen liet zijn en dat werkte fantastisch op alle vlakken, zowel in gedrag, concentratie, alles eigenlijk. Heb ik voor mezelf een wijze les aan gehad. Daarbij vind ik dat dingen vaak te zwaar gemaakt worden door ogen van volwassenen (bv pistooltje spelen) en lijken dingen vaak gevaarlijker dan ze zijn. Tja en dan vallen ze een keer (ok, behalve jouw incident met James dat wil je natuurlijk NOOIT) Het leven is toch echt vallen en opstaan op alle momenten in het leven

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.