Tweede keer kinderopvang James

IMG_0231

Na het drama van vorige keer had ik toch een beetje een zure smaak in mijn mond van de kinderopvang. Maar zoals jullie ook al zeiden; het is vooral een kwestie van wennen en dus van tijd voordat James het echt leuk begint te vinden. Toch bracht ik James met lood in mijn schoenen voor een tweede keer weg..

Alsof hij het die ochtend al aanvoelde dat ik hem weer weg zou brengen begon hij al te piepen toen ik hem zijn jas aan deed. Hij zag mij nog de laatste dingetjes in zijn Jip en Janneke koffertje stoppen en keek me met een beteuterd gezicht aan. Pijn in mijn hart.

Ik wilde hem rond 9 uur bij de opvang brengen en ik had afgesproken met de leidsters dat we tussentijds contact zouden hebben hoe het ging en dat hem ik zou halen als hij het echt niet meer vol hield.

9.00 stipt liep ik door de massief ijzeren deur richting het zaaltje waar James die dag zou doorbrengen. Zodra binnenliep kwam die typische geur van linoleum mijn neus al binnen dringen.. Ik zou me het zo voor kunnen stellen dat James alleen hier al van overstuur raakt.

Toen ik binnenkwam en zijn jasje uitdeed ging het nog. Hij keek wat om zich heen, zag een paar boekjes liggen en ging erop af. Ik zag mijn kans om naar de deur te lopen, maar dat had meneer natuurlijk door. De leidster zag dat hij op het punt stond om in huilen uit te barsten en pakte hem resoluut op om hem af te leiden. Ik sprintte de deur door en hoorde nog een laatste vleugje van zijn gehuil toen ik de deur uitliep.

Shit shit shit dacht ik.. Daar gaan we al. Ik snelde me naar mijn fiets en besloot maar niet meer door het raam te kijken want ik zou het toch niet aankunnen als ik hem verdrietig zou zien.

Toen ik twee uurtjes had gewerkt en het half 12 was besloot ik er een belletje tegenaan te gooien. Ik wilde heel erg graag weten hoe het nu met James ging. Ze wisten me te vertellen dat hij om 10 uur een banaan had gegeten en dat hij niet lang daarna in slaap was gevallen. Ik besloot maar niet door te vragen hoe lang hij nog gehuild had. ‘Wat niet weet wat niet deert’ dacht ik heel even.

Rond 13.00 belde ik weer. Ik wilde graag met ze overleggen hoe lang ik James daar nog zou laten want we hadden afgesproken dat ik hem rond 15.00 zou ophalen als hij het zwaar had gehad en tussen 16.00 en 16.30 als het wel goed was gegaan.

Het werd 15.00.

Toen ik binnenkwam was hij een boekje aan het lezen met een van de leidsters maar ik zag dat hij nog wel wat aan het piepen was. “Hij heeft een moeilijke dag gehad, hij moet nog erg wennen”. Hij had zich die dag erg aan de leidsters vastgeklampt maar ja, die moeten natuurlijk ook gewoon hun werk doen en hebben niet iedere seconden van de dag tijd voor James. Dat resulteerde erin dat hij veel en vaak heeft gehuild.

Ik nam James gauw mee. Hij heeft die middag twee uur bij mij op schoot geslapen.

Ik merk dat het nog echt heel intens voor hem is om naar de opvang te gaan. Het kost hem veel energie; hij is blijkbaar erg bezig met waar mama is en anders wel met waar de leidsters zijn. Ik had gehoopt dat hij een beetje zou kunnen spelen met de andere kindjes, maar misschien dat hij daar toch nog wat te klein voor is. Zoiets moet groeien.

Afgelopen donderdag was James nog ziek dus heb ik hem niet laten gaan. Volgende week wil ik hem twee dagen vlak achter elkaar laten gaan om te kijken hoe dat gaat. Misschien went hij dan wat sneller. Een hele dag durf ik trouwens nog niet aan. Ik denk dat ik hem de komende tijd om 15.00 probeer op te halen.

Met dit artikel wil ik andere moeders trouwens niet ontmoedigen hun kinderen naar de opvang te laten gaan, ik wil puur en alleen mijn ervaring delen. Het zit me best hoog dat James er zo’n moeite mee heeft en dit is ook voor mij een manier om mijn hart te luchten.

Ik kan nu nog niet echt zeggen dat het mij veel ontspanning brengt doordat ik hem naar het kinderdagverblijf laat gaan. In mijn hoofd ben ik veel bezig met hoe hij het daar heeft en of hij niet heel erg aan het huilen is. Daardoor kan ik me maar moeilijk op mijn werk concentreren.

We zullen zien hoe dit zich gaat ontwikkelen.

Dit vind je misschien ook leuk

24 reacties

  • Reageren
    Charlene
    24/10/2015

    Lieve Sanne, wat vervelend voor jullie allemaal dat hij het niet meteen naar zijn zin heeft.
    Onze zoon is nooit naar het kdv gegaan, maar gaat wel naar de peuterspeelzaal. Hij hing ook een hele tijd aan de leidsters daar. Die dachten dat hij het moeilijk zou krijgen op school, maar na de vakantie is hij als een blad van een boom omgeslagen. Zo zie je maar…..
    Misschien geeft het je wat hoop 🙂 Sterkte ermee. Ik snap dat je moederhart het zwaar heeft.
    Charlene onlangs geplaatst…Estée Lauder Blockbuster 2015My Profile

  • Reageren
    Angela Lodder
    24/10/2015

    Lieve Sanne,

    Herkenbaar dat je James daar liever niet brengt. Onze dochter Naomi moest met 3,5 maand, één dag per week naar het kinderdagverblijf. Een andere mogelijkheid was er gewoon niet. Eigenlijk moest ze twee dagen, maar mijn man heeft op donderdag een papadag met haar. Volgend jaar verander ik mijn werkdag en past mijn schoonmoeder op, maar toch die ene dag op maandag blijft. We zijn nu bijna twee maanden verder en ze is het nog niet gewend. Ze drinkt wel goed gelukkig, maar slapen ho maar. En thuis is ze helemaal overstuur als ze terugkomt. Sterkte en ik hoop dat hij het snel leuk gaat vinden!

  • Reageren
    Jennifer
    24/10/2015

    Ik kan me ook zo voorstellen dat James er echt aan moet wennen dat er niet constant aandacht voor hem is zoals hij thuis gewend is, dat jij er eigenlijk altijd bent, of iemand anders die hem 100% van de tijd aandacht zou kunnen geven. Los daarvan, wilde je hem echt per se naar een kinderopvang hebben? Ik zit nog heel erg te overwegen tussen een kinderopvang en gastouder, voor wanneer het daar tijd voor is. Een gastouder inderdaad vanwege de intensieve aandacht waarvoor ik dan zou kunnen kiezen en een veel huiselijkere sfeer. Mijn zusje gaat nu al 10 jaar naar de gastouder en die vindt het helemaal leuk. Zij heeft een gastouder waar meerdere kindjes komen, dus ze heeft ook wel vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen. Een van haar beste vriendinnetjes komt ook met haar broertje en zusje naar die gastouder, ook al jaren. Nu ze wat ouder zijn doet die gastouder ook allemaal knutselactiviteiten met ze, die werkt ook een heel programma af met ze, zeg maar. En af en toe komen er ook nieuwe kindjes bij als er weer iemand weggaat, laatst weer een baby erbij, dat vindt mijn zusje natuurlijk helemaal leuk, en die baby heeft ook echt een klik met haar doordat hij zich aan haar optrekt. Ik ben dus best wel lovend over een gastouder, maar ik zie de voordelen van een kinderopvang ook en wil het daarom ook niet meteen afstrepen.
    Jennifer onlangs geplaatst…4 mijl van Groningen 2015My Profile

    • Reageren
      La VieSagista
      24/10/2015

      Hi Jennifer, ik wil hem inderdaad wel graag laten wennen aan een opvang. Zo heb ik zelf ook wat meer mijn handen vrij en op de lange termijn denk ik dat het voor hem alleen maar leuk is om af en toe in een andere, stimulerende speelomgeving te zijn. Als dit uiteindelijk echt niks blijkt te zijn kan ik altijd nog kiezen voor een gastouder. Hebben die dan echt zoveel meer tijd voor de kleintjes? Daar zijn toch altijd wel een stuk of 4, 5 kinderen?

  • Reageren
    Carlijn
    24/10/2015

    Jeetje Sanne, wat balen dat het jullie zo zwaar valt. Ik kan heel goed begrijpen dat je er op deze manier niet gerust op bent. Ik spreek niet uit ervaring maar schat zo in dat hij wat meer tijd nodig heeft en de volgende keer/keren stukken beter gaan. Wel zo fijn, kun jij ook met een gerust hart werk verzetten. Heel veel succes!
    Carlijn onlangs geplaatst…Gezond snacken met Body & Fit ShopMy Profile

  • Reageren
    Joyce
    24/10/2015

    Wat vervelend dat op dit moment het kdv nog niet goed voelt.
    Zelf werk ik op een kinderdagverblijf, mag ik je een paar tips geven? (Misschien doe je het al hoor)
    – ik lees dat je probeert gauw weg te gaan zodat je mannetje het niet echt doorheeft en hopelijk stil blijft. Beter is het eigenlijk om wel duidelijk afscheid te nemen. Ga even met hem rustig in het lokaal zitten en die samen een puzzel of lees een boekje. Wanneer je ondertussen even de overdracht hebt gedaan met de leidster, vertel je hem kort en duidelijk dat je nu gaat, omdat mama moet werken (met kindergebaren erbij is het straks nog duidelijker voor hem) en dat je hem straks weer ophaalt. Dan geef je hem een kus, en draagt hem over aan de leidster. Je zwaait hem dan gedag. Dat hij je ziet gaan is juist belangrijk, anders kan hij het vertrouwen verliezen. ‘Mama is in ene weg’

    Is het mogelijk om het een eigen knuffel mee te geven, die hij de hele dag bij zich mag houden? Dit kan hem die veiligheid bieden die hij nog moet gaan krijgen van de leidsters/de groep.
    Daarnaast zou ik gewoon nog wat vaker bellen hoor, om echt steeds met elkaar af te stemmen hoe het gaat en of het nog te doen is voor hem.
    Daarbij, hebben ze op het dagverblijf dagritme kaarten? De leidsters zouden die kunnen laten zien om steeds aan te geven aan James wat er gaat gebeuren, dit versnelt het veilig voelen.

    Hopelijk vind je het oké dat ik dit post 😉

    Sterkte hoor!! Groetjes Joyce

    • Reageren
      La VieSagista
      24/10/2015

      Wat een super tips, dankjewel! Ik ga ze zeker de volgende keer in de praktijk brengen. Misschien wel een goed idee inderdaad om James duidelijk een kus te geven en afscheid te nemen.

  • Reageren
    Joyce
    24/10/2015

    Het is ook een lastige leeftijd om een kindje te laten wennen aan een opvang. Ze zijn zich bewust van het feit dat mama weg gaat en kunnen nog niet verder denken dat mama terug komt. Heel logisch dus dat hij het niet zo leuk vind. Goed afscheid nemen en even doorzetten is denk ik het beste als je dit echt wilt. Veel succes mop het blijft lastig je kindje weg brengen X
    Joyce onlangs geplaatst…Als zwanger raken even niet luktMy Profile

  • Reageren
    Ilse
    24/10/2015

    Poeh! Moeilijk zeg! Ik heb al moeite om mijn hondje ergens vreemds achter te laten (want ik weet dat hij voor de deur gaat zitten wachten tot ik terug ben), dus ben ook wel bang hoe dat ooit zal zijn als ik een kindje zou moeten achterlachten! Heartbreaking! Ik hoop dat hij snel went, als je hem achter laat terwijl hij leuk speelt, kun je zelf ook weer van je dagen genieten.

    • Reageren
      La VieSagista
      24/10/2015

      Ik zou het van mijn hondje ook heel vervelend vind hoor! Haha.

  • Reageren
    Nesrin
    24/10/2015

    Dit is helemaal niet fijn en ik snap dat dit vreet bij James en bij jou.

    Het heeft mijn zoontje ruim 2,5 maand gekost om met plezier een hele dag naar de peuterspeelzaal te gaan. Ik legde hem elke keer uit dat ik hem zou weg brengen maar ook weer zou ophalen. Ik ben daar regelmatig de deur uitgelopen terwijl ik zijn noodkreet moest aanhoren. En is nu gaat het heel goed, hij gaat met veel plezier naar school.
    Toen ik hem laatst ging ophalen kreeg ik zelf een “Oh neeeee daar is mijn mama!”. Dus dat 😉

    Even doorzetten, het is en blijft lastig maar jullie komen er wel!
    Nesrin onlangs geplaatst…Potjes en tubes wat smeer ik op mijn snoetje?My Profile

  • Reageren
    Lifesabout
    24/10/2015

    De tijd zal het leren….veel succes voor allebei!
    Lifesabout onlangs geplaatst…Photodiary. Memory Lane 18 – 24 oktober.My Profile

  • Reageren
    Saskia
    24/10/2015

    Ik heb respect voor je Sanne dat je gewoon doorzet en het nog een keer hebt geprobeerd! Lijkt me ontzettend zwaar om je kindje daar achter te laten. Maar het komt vast goed als hij eenmaal een beetje is gewend.
    Saskia onlangs geplaatst…Recensie: Peter James – DoodsimpelMy Profile

    • Reageren
      La VieSagista
      24/10/2015

      Thanks Saskia! Ik vind het inderdaad echt moeilijk.

  • Reageren
    anna
    24/10/2015

    ahh lastig is dat he.. Ik ben zelf pedagogisch medewerkster in de kinderopvang en voor mij persoonlijk als leidster vind ik het ook altijd zo sneu als een kindje zoveel moeite heeft.. zijn leeftijd speelt ook zeker een rol, net 1 jaar is een lastige leeftijdsfase om met kinderopvang te beginnen, en (helaas) kunnen ze inderdaad niet de hele dag met James knuffelen. maar het komt goed!..echt 🙂

    • Reageren
      La VieSagista
      24/10/2015

      1 jaar is zeker een lastige leeftijd. Ik ben heel benieuwd hoe lang het nog zo doorgaat 🙁 Dank voor je sprankeltje hoop haha.

  • Reageren
    Anneleen
    24/10/2015

    Sanne, ik snap dat je hier wat van overstuur bent. Door mijn studie weet ik dat structuur en veiligheid voor kinderen inderdaad erg belangrijk is. Je kan met hem een “ritueeltje” maken, voor naar de opvang te vertrekken. Laat hem zijn koffertje zien, steek er ‘samen’ een koekje/luier/kleertjes/… in. Vertel hem hier ook over (ook al begrijpt hij het misschien allemaal nog niet zo goed…). Als je daar aankomt, maak je ook een ritueeltje. Bespreek anders even met het personeel wat kan en wat niet of hoe andere ouders dit doen. Doe bv samen zijn jas uit, leg het koffertje weg, je geeft hem een kus en knuffel, zeg tot straks en dan ga je weg. Wanneer je dit een aantal keren doet, zal dit een bepaalde structuur voor James creëren. Ook denk ik dat het belangrijk is dat jezelf probeert zo positief en ontspannen mogelijk naar de opvang te kijken… Jij voelt James aan, maar James voelt jou (als moeder) ook heel goed aan! Al weet ik dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan. Ik ben geen mama dus vandaaruit helemaal geen ervaring. Maar als werkende opvoedster, kan ik toch wel zeggen dat ik jou een heel betrokken en lieve moeder vind! Twijfel niet te veel in jezelf, Sanne!
    Anneleen onlangs geplaatst…Babbelmomentje: Kiezen voor zekerheid of je hart volgen? #8My Profile

    • Reageren
      La VieSagista
      24/10/2015

      Dankjewel Anneleen voor je uitgebreide comment! Een ritueel lijkt me zeker een goed idee.

  • Reageren
    Shereen
    24/10/2015

    He Sanne! Wat vervelend dat James het nog even moeilijk vind. Ik werk zelf op een kinderdagverblijf met de leeftijd 1 tot 2 jaar en daarbij heb ik zelf ook een dochtertje van 12 maanden. Ik moet zeggen dat het echt een kwestie van wennen is. De leeftijd om je kindje naar een dagverblijf te brengen is nogal bepalend. Als wij nieuwe kindjes krijgen die nog nooit op een kdv hebben gezeten is het toch allemaal even wat lastiger. Ze zitten vaak net ook in de mama fase waardoor het allemaal nog lastiger is. Het is tot nu toe bij ons altijd goed gekomen, kwestie van doorbijten hoe moeilijk het ook is. Geloof me voor je het weet zwaait James je uit en wil hij helemaal niet meer mee naar huis als je op tijd komt halen! Succes en je kunt het!;)

    • Reageren
      Heleen
      25/10/2015

      Ik sluit me aan bij je! Ook ik werk op een dreumes groep en de meeste kids willen niet mee naar huis s avonds. Zelfs de kinderen die met brengen moeite hebben! Kwestie van wennen, echt 🙂
      Heleen onlangs geplaatst…#54 Vrijwilligerswerk doenMy Profile

  • Reageren
    Willemijn
    25/10/2015

    Hey Sanne,
    Wat een herkenbaar verhaal voor zowel ouders als pedagogisch medewerksters! Ik las dat er hierboven al hele goede tips tussen staan maar wat ik ook altijd van ouders hoorde is vertellen! Vertel je kind wat er gaat gebeuren. Dus gaan jullie samen zijn koffertje vullen zeg dan bijvoorbeeld: “kom James we gaan je koffertje vullen met spulletjes want je mag straks weer spelen bij de kindjes!” En zoals hierboven genoemd niet weg sneaken maar ga lekker met hem zitten doe een spelletje of lees even een boekje voor en vertel dan dat mama even moet gaan werken en dat James dan gezellig met de juffen en de kindjes mag gaan spelen en dat mama hem zo weer ophaalt. Als je dit blijft herhalen zal dit ook wat zekerheid geven. En hij zal uiteindelijk ook begrijpen dat mama ook echt terug komt om hem te halen en dat het juist heel leuk is op het kdv! Ook nog een tip laat hem zelf het knuffeltje uitkiezen om mee te nemen naar t kdv (er vanuitgaande dat hij meerdere knuffeltjes heeft.) ook wil een tutdoekje of knuffel die een nachtje bij jou en je vriend in bed geslapen heeft meegeven ook helpen. Dan ruikt dit toch naar mama en papa dus veilig 😉 succes met brengen 🙂

  • Reageren
    Amy
    25/10/2015

    Ik ben geen moeder (nog laaang niet) maar ik kan me zo ontzettend voorstellen hoe lastig dat is! Je wil toch dat je kindje zich fijn voelt op een nieuwe omgeving 🙂 Heel moedig om het toch te blijven proberen, las hierboven ook al hele lieve comments! Hij went er vast snel aan, op zijn tijd 🙂
    Amy onlangs geplaatst…NINE WEST: Beste tas ooitMy Profile

  • Reageren
    Milou
    25/10/2015

    Hartverscheurend lijkt me het! Maar hopelijk is het inderdaad een kwestie van wennen. Wat hierboven ook al ergens gezegd wordt: maak inderdaad het afscheid duidelijk. En als aanvulling: probeer zelf zo vrolijk mogelijk te zijn, zodat hij denkt: oh, mama vindt het niet erg, dan is het vast ook niet erg! Ik ben heel benieuwd hoe ik dit ga doen als onze zoon er is.
    Milou onlangs geplaatst…Zwanger: nare dromenMy Profile

  • Reageren
    Bregje
    27/10/2015

    Ah lieve Sanne, wat vervelend! Het kost tijd om te wennen, zeker op deze leeftijd, waarin James zich steeds bewuster wordt van zijn omgeving. Goede tips van Joyce hierboven, ik neem inderdaad ook altijd afscheid en zeg dat we straks weer terugkomen. Inmiddels is het zover dat Laurens niet eens meer kijkt als ik nog door het raampje bij de deur sta te zwaaien 😉 Hopelijk gaat het deze week weer wat beter! xxx
    Bregje onlangs geplaatst…Breg blogt de week weg #5My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.