Still kicking Mr. Hodgkin’s Ass (door mijn zusje)

lucinde en james

De meesten van jullie kennen inmiddels haar verhaal: mijn zusje, een goedgemutste 16-jarige puber die op 24 september afgelopen jaar de diagnose lymfeklierkanker kreeg. Na een twee maanden durende chemoperiode startte ze begin december met bestralingen. Inmiddels zijn ook deze voorbij en op haar blog deelde ze hier een verhaal over dat ik graag een plekje geef op mijn website. You go girl!

Ik heb geen idee hoe ik deze blogpost moet beginnen. Beter gezegd, waar ik moet beginnen.

Vandaag, woensdag 7 januari 2015, heb ik mijn laatste bestraling gehad. Het voelt gek, om morgen niet naar het UMCG te gaan, om mijn masker hier thuis te hebben, om morgen m’n wekker niet hoeven te zetten. De bestraling is voorbij, maar het gevecht tegen Mr. Hodgkin gaat stilletjes door in mijn lichaam. Ik weet niet of ik blij of verdrietig moet zijn. Blij omdat de bestralingen voorbij zijn, maar toch ook verdrietig omdat ik me nu wel eenzaam voel. Niet meer elke dag grapjes maken met Job & co. over alle domme dingen die ik zei. Niet meer elke dag hetzelfde wandelingetje naar bestralingsruimte E. Niet meer elke dag m’n irritaties op Job kunnen afreageren *lacht*.  Nu zit ik weer alleen, geen mensen om tegen te praten, behalve mijzelf.

In het begin vond ik het best eng en kon niet echt geloven dat het apparaat mij beter kon maken. Want hoe kan daar een onzichtbare straling uitkomen, die ik totaal niet voel, maar wel zoveel effect hebben om de slechte (en de goede) cellen te vernietigen? Ik haatte het altijd als ik op andere mensen of dingen moest vertrouwen, maar nu moest het wel. Dit apparaat moest het doen, zelf kon ik het niet. Gelukkig hebben alle mensen van de radiotherapie me heel goed geholpen en erdoor heen gesleept. Ze vertelden alles over het apparaat, over de straling en over de bijwerkingen. Maar het allerfijnste vond ik dat ze ook over zichzelf vertelden, dat ze vroegen hoe mijn weekend was geweest, of ik goed had geslapen. Ze waren allemaal zo ontzettend aardig, dat ga ik wel heel erg missen. Elke dag moesten ze maar weer vragen naar m’n geboortedatum, dat is verplicht. Ik denk dat ze nu wel nachtmerries hebben gekregen van die vreselijke datum, haha.

In het begin keek ik heel erg op tegen de bestraling, maar later vond ik het juist leuk om naar de radiotherapie te gaan. Ik zag het als een soort uitje. Het was namelijk ook echt leuk. Ik was niet bang, ik vond het niet eng. Ik moest vaak lachen en kon het heel goed vinden met iedereen.

Ik vind het altijd heel moeilijk om afscheid te nemen van mensen, waar ik dan net een soort “band” mee heb opgebouwd. De mensen op de radiotherapie voelden heel vertrouwd en ze waren eigenlijk het enige sociale contact wat ik echt had. Ze probeerden me altijd op m’n gemak te laten voelen. Ik was niet zomaar “een nummer”, ik was Lucinde. Die ene die altijd moest lachen als de lijnen werden getekend, die ene waarvan de lippenstift altijd als afdruk op het masker kwam te zitten, die ene

Mijn buddy Job was echt top. Ik kon heel goed met hem praten en hij maakte me vaak aan het lachen. De eerste keer dat ik hem zag was bij het maken van het masker. Hij merkte het One Direction bandje om mijn pols meteen op. Daarna kwam het elke dag wel ter sprake, haha. Hij gaf me elke dag m’n KanjerKetting kraal en m’n stempel voor m’n stempelkaart. Na elke vijf bestralingen mocht ik een cadeautje uitzoeken. Vandaag ook, hij was speciaal gaan winkelen om wat toepasselijke cadeautjes voor mij te kopen, omdat er alleen maar knuffelberen etc. waren.
Ik wist eerst niet wat ik moest verwachten van een buddy, ik had dat nooit eerder gehad. Maar ik weet zeker dat Job een geweldige buddy is, waarmee iedereen mee kan lachen, haha. Job is uiteindelijk niet alleen m’n buddy geweest, maar ook iemand waar ik alles tegen kon zeggen, eigenlijk een soort goeie vriend.

De bestralingen zijn voorbij, maar het gevecht nog niet. Over twee maanden heb ik mijn pet-scan, dan kunnen we zien of ik kankervrij ben of niet. De aankomende weken heb ik nog een heleboel onderzoeken en gesprekken met m’n oncoloog. Volgende week moet ik weer heen, nu heb ik dus een weekje vrij. Ze verwachten dat de bijwerkingen van de bestraling rond 10 januari gaan beginnen. Over acht week ga ik beginnen met een speciaal onco-fit programma bij de fysiotherapie, dat is een programma speciaal voor kankerpatiënten. Zo hoop ik weer wat kracht terug te krijgen.

Bijdeze wil ik iedereen van de radiotherapie bedanken (omdat ik weet dat ze dit lezen, lol). Jullie waren echt tof en hebben me veel steun gegeven. Nu kan ik eindelijk die vreselijke rode strepen van m’n lichaam afschrobben, haha. Vandaag moest ik wel even m’n tranen inhouden, misschien zie ik er wel uit als een badgirl, maar eigenlijk ben ik een softie 😉
Gelukkig heb ik geen wimpers meer om mascara op te doen, want anders was dat allemaal uitgelopen.

“Het ga je goed, Lucinde.”

Bedankt <3 X

Dit vind je misschien ook leuk

21 reacties

  • Reageren
    Malou
    08/01/2015

    Mooi Lucinde! Ik heb er heel ve bewondering voor dat je dit zo mooi kunt verwoorden.

  • Reageren
    Kelly Caresse
    08/01/2015

    Wat bijzonder en lief dat je je verhaal wil delen op de site van je zus. Niet te beschrijven hoe heftig het proces is waarin je zit. Ik duim hard voor je mee
    Kelly Caresse onlangs geplaatst…KC Photodiary : Een nieuw jasje en too much food!My Profile

  • Reageren
    el
    08/01/2015

    Heel veel respect Lucinde! Je hebt het erg mooi verwoord en ik heb heel erg veel bewondering voor jou.
    Ik heb trouwens erg moeten lachen om die foto haha!

  • Reageren
    Annemijn
    08/01/2015

    Wauw, ik denk dat je zusje een onwijs mooi mens en een doorzetter is waar veel mensen wat van kunnen leren! Respect!
    Annemijn onlangs geplaatst…Waarom ben ik begonnen met bloggen?My Profile

  • Reageren
    José @ ENJOY! The Good Life
    08/01/2015

    Ik ben er stil van…. Een heftig verhaal. Wat een krachtig en positief meisje is je zus. Respect! Keep kicken Mr. Hodgkin’s Ass 🙂
    José @ ENJOY! The Good Life onlangs geplaatst…LUNCHTIME #Nutella/Banaan tostiMy Profile

  • Reageren
    Sanne
    08/01/2015

    Wauw, een brok in mijn keel. Wat heeft je zusje dit mooi geschreven en wat een sterk persoon is ze! Ik ga duimen voor een goede uitslag over 2 maanden.

  • Reageren
    Sabien
    08/01/2015

    Ontroerend, maar met heel veel talent geschreven! Die Mr. Hodgkin gaat eraan…

  • Reageren
    LISKALIFE
    08/01/2015

    Wow… ik kom voor het eerst op je blog en zie ineens dit stukje, ik ben gaan lezen, en jeetje wat een verhaal zeg! Erg mooi en goed geschreven, succes en heel veel sterkte!

  • Reageren
    Lilly
    08/01/2015

    Kippenvel, wat een positieve bikkel! <3

  • Reageren
    Nesrin Daily Cup of Bla Bla Bla
    08/01/2015

    Wow wat een topwijf ben jij. Ik vind het echt heel knap van jou en snap goed dat je het mist. Ik wens jou heel veel gezondheid toe en dat je vooral de bikkel blijft die je bent.
    Nesrin Daily Cup of Bla Bla Bla onlangs geplaatst…What’s on my iPhone? (Mijn leven!)My Profile

  • Reageren
    Diede
    08/01/2015

    Wauw, wat een openhartig en mooi verhaal van je zusje. Heel veel sterkte voor jullie allemaal

  • Reageren
    Annemijn
    08/01/2015

    Bedankt dat je een kijkje op mijn blog genomen hebt! Wat een eer! Made my day!
    Annemijn onlangs geplaatst…Waarom ben ik begonnen met bloggen?My Profile

  • Reageren
    Milou
    08/01/2015

    Verschrikkelijk heftig. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Maar wat is je zusje een bikkel zeg!
    Milou onlangs geplaatst…Doelen 2014: twitter is mijn grootste vriend, mijn broek past nog steeds niet.My Profile

  • Reageren
    Ceetje
    08/01/2015

    Jeetje Lucinde wat heb je dat mooi opgeschreven. Respect! Ik zal voor je duimen meis. X
    Ceetje onlangs geplaatst…BE creative brilliant shine lipstick 020 PoppyMy Profile

  • Reageren
    Nadia
    08/01/2015

    Wat mooi, en wat is ze toch sterk!

  • Reageren
    Isabel Cristina
    09/01/2015

    Erg mooi geschreven, ik krijg er helemaal kippenvel van!
    Isabel Cristina onlangs geplaatst…DIY: Frozen tree branchesMy Profile

  • Reageren
    Marleen
    09/01/2015

    Pfff, wat een verhaal. Maar dit is zo positief geschreven! Ik net als de rest hier duimen voor een goede uitslag!

  • Reageren
    Angela
    09/01/2015

    Wat een verhaal! Maar zo mooi geschreven! Ik hoop, net als de rest, op een goede uitslag. En ik geef jullie een dikke knuffel!
    Angela onlangs geplaatst…Winter inspiratie 2014My Profile

  • Reageren
    Anneleen
    10/01/2015

    Ik ben er stil van… Wat schrijf je dit mooi! Je hebt een zus om trots op te zijn, Sanne! Ik duim heel hard voor je!
    Anneleen onlangs geplaatst…Babbelmomentje: mijn wensen voor jou! #5My Profile

  • Reageren
    Fenna
    10/01/2015

    Wat knap dat je de dit stuk hebt geschreven. Ik duim heel hard voor je mee op een goede uitslag over 2 maanden!!

  • Reageren
    Milou|Thuis bij Milou
    13/11/2015

    Wauw, net zo’n schrijftalent als haar zus! Wat heb je dat mooi verwoord Lucinde, you rock!
    Milou|Thuis bij Milou onlangs geplaatst…Winactie: win een speciaal voor jou op maat gemaakte wagenspanner!My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.