Schiet toch eens op! Ergeren aan je kind

Het overkomt me dikwijls, dat ik weer eens geïrriteerd sta te wachten op mijn peuter die bij iedere zandkorrel stilstaat juist op het moment dat we al aan de late kant zijn.

Iedere ouder herkent het vast wel, de ergernissen waar je met kinderen mee te maken krijgt. Het zijn vaak de standaard dingetjes zoals treuzelen, een beker melk omgooien, je ‘s nachts tot drie keer toe je uit je bed trommelen om niks, te ruig spelen, niet reageren op je geroep.

Laatst zat ik erover na te denken (dat heb je wel eens, van die zelfreflectiemomenten als moeder) dat ik misschien wat vaker de fout bij mezelf moet zoeken als het gaat om ‘ergeren’. Onterecht geef ik in mijn hoofd vaak James de schuld en terwijl het ergeren toch echt vanuit mij komt. Kan ik het mijn kind van drie nou echt kwalijk nemen dat hij eerst nog even een lieveheersbeestje van de onderkant wil bestuderen alvorens hij in de auto stapt? Of dat hij niet meteen reageert als ik hem roep? Of dat het eten bij hem op z’n elfendertigst gaat?

Ik betrap mezelf erop dat ik soms een verkeerd verwachtingspatroon heb en dat ik er vanuit ga dat hij hetzelfde denkt zoals ik. Dan gaat er een stemmetje in mijn hoofd die zegt ‘hij snapt toch wel dat ik op tijd wil komen?!’ terwijl ik me even later besef dat hij het nog helemaal niet hóeft te begrijpen als ‘ie nog zo jong is. Het past blijkbaar nu eenmaal bij de leeftijdsfase van mijn kind dat ‘ie nog geen idee heeft van tijd en van op tijd komen. Hij kan nog niet de gevolgtrekking maken dat als hij een paar minuten bij een lieveheersbeestje staat te kijken we dan mogelijk te laat komen bij de opvang. Bovendien is dat wel het laatste waar een kind van drie zich druk om maakt áls hij het al zou begrijpen.

Laatst nog ergerde ik mij omdat meneertje zijn sloffen niet kon vinden terwijl ik ze die ochtend gewoon om het hoekje op zijn kamer had zien staan. Vraag me niet hoe, maar James had ze na vijf minuten zoeken nog steeds niet gevonden. Het arme jong kon er uiteraard echt niks aan doen. Hij heeft nu eenmaal de zoekskills van zijn vader en die zou een olifant middenin de kamer nog niet eens kunnen vinden. Dus was ik degene die met een kind aan de tiet naar boven moest komen om te constateren dat de sloffen inderdaad rechts om de hoek stonden, zoals ik ook al gezegd had. Een zucht van ergernis kon ik niet onderdrukken, terwijl ik me eigenlijk direct al bedacht had dat dit unfair naar James toe was.

Natuurlijk is het ook onrealistisch om van mezelf te verwachten dat ik me helemaal nooit erger aan mijn kind. Iedereen kan zijn kind wel eens achter het behang plakken. Na de 30ste keer ‘nee’ op de vraag of hij écht geen filmpje mag kijken is bij mij de maat ook wel een beetje vol.

Toch probeer ik de laatste tijd wat vaker de fout bij mezelf te zoeken in plaats van bij het gedrag van mijn peuter. Mocht ik wel door iets geïrriteerd zijn dan kan ik dat ook prima uitleggen naar James toe. Ik merk dat hij daar ook steeds meer behoefte aan heeft. Dus een uitleg in de trant van: mama is een beetje moe vandaag of een beetje chagrijnig en daardoor ongeduldig, dat is het minste wat ik kan zeggen als ik misschien iets feller reageer dan normaal. Niet alleen blijft hij dat niet met vraagtekens zitten, ook geef ik hem het goede voorbeeld.

Heb jij ook wel eens dit soort ergernissen? En voel je je daar dan op een later moment schuldig over?

Dit vind je misschien ook leuk

4 reacties

  • Reageren
    Nienke
    03/02/2018

    Wat een goed stuk Sanne! Ik ben nog geen moeder maar ik kan me dit goed voorstellen. Zag laatst filmpjes van toen ik klein was en de rust die mijn moeder en opa/oma uitstraalden in de omgang met mij, was zo goed om te zien. Ik hoop dat we dit onze generatie kinderen ook kunnen geven. Vind het ook heel leuk om bij jou te zien hoe je juist wel alle aandacht aan James geeft, ondanks drukte en stress. Ohja en je schrijfstijl vind ik erg leuk, wilde ik nog even zeggen want ik reageer bijna nooit:) heb me rot gelachen om het stukje over de olifant, zo is mijn vriend ook haha!
    Kortom: ga zo door!

  • Reageren
    Yvonne
    03/02/2018

    Zo heb ik dat ook altijd gedaan en nog steeds. ‘Sorry’ zeggen of uitleggen waarom ik onredelijk reageerde. Zo is mijn zoontje heel snel misselijk; het is of psychisch of het is van dingen door elkaar eten. Hoe dan ook: na de zoveelste keer mijn bed uit te moeten terwijl ik net in slaap met gekukeld (en dat is echt vaak gebeurd de afgelopen 13 jaar) reageer ik niet altijd even lief (Nee hè, niet alwéér alsjeblieft!). Dan voel ik me schuldig en zeg ik hem ook dat het me spijt dat ik zo bot reageerde. ‘Geeft niet hoor mam’, zegt hij dan. Zo leert hij ook dat ik ook maar een mens ben én dat sorry zeggen soms nodig is.

  • Reageren
    Yvonne
    03/02/2018

    ‘Met’ is ben, uiteraard. 🙂

  • Reageren
    Isabelle Vermeulen
    04/02/2018

    Ik denk dat dit méér dan menselijk is, ik voel mezelf elke ochtend bij de spits al trasformeren van troetelbeer naar gremlin. Volgens mij heeft elke mama dit, degene die dit niet hebben, hebben vaak kinderen die na 10min al in de gordijnen hangen of ondersteboven in de zetel zitten, mét plakpollen natuurlijk.
    De 20x “schatje-aub-stop-ermee-methode” is toch tè belachelijk. Ik ben nu 33 en luister ook alleen maar als ze hun stem verheffen 🙂 U niet schuldig voelen, later werp je hier de vruchten van af, zeker weten!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.