Ik kampte met PPEA: pseudo epileptische aanvallen

Een hoofdstuk dat ik drie jaar geleden heb afgesloten ga ik nog één keer openen. In 2012 kampte ik met psychogene pseudo epileptische paniekaanvallen (PPEA).

Het gebeurde voor het eerst vlak voor dat we op wintersport gingen. De auto was ingepakt, ik stond nog wat broodjes te smeren en opeens gebeurde het: het licht in mijn hoofd ging uit, mijn adem stokte, mijn lichaam verkrampte en ik viel op de grond. Het duurde ongeveer een minuut en daarna kwam ik langzaam, schokkerig en huilend weer bij. Het was het begin van iets wat ruim een jaar heeft geduurd en waar ik gelukkig, met behulp van therapieën en een opname in het epilepsiecentrum weer vanaf ben gekomen.

Laat ik eerst even ingaan op wat de afkorting PPEA precies inhoudt: “psychogene pseudo epileptische aanvallen zijn aanvallen waarbij men een schokkende beweging maakt en/of afwezig is. Het lijkt op een epileptische aanval, maar is in werkelijkheid een ontlading van allerlei emotioneel opgebouwde spanningen.”

Na die eerste keer kreeg ik ongeveer 4 keer per maand een aanval. Ik had het op de meest uiteenlopende momenten, er was nooit een pijl op te trekken. Ik kreeg ze op stage, in de sportschool, in mijn studentenhuis, maar ook soms wanneer ik met mijn moeder praatte of gewoon aan tafel zat. Het gebeurde nooit op momenten dat ik me moest concentreren, met autorijden heb ik (godzijdank) nog nooit een aanval gehad. Nadien had ik vaak erge spierpijn, omdat al mijn spieren in mijn lichaam zich aanspanden, ik merkte het vooral in mijn nek en mijn vingers.

In het begin wist niemand wat het nu precies betekende. Omdat mijn broer kampt met ‘echte’ epilepsie was mijn moeder bang dat dat van mij ook een vorm van epilepsie kon zijn. Wel had ik zelf het idee dat het spanningsgerelateerd was. Daarom heb ik vrij snel een therapeut gezocht.

Tijdens mijn therapiesessies werden de vermoedens van PPEA uitgesproken, maar om deze echt te bevestigen zouden er professionals aan te pas moeten komen.

Zo belandde ik uiteindelijk bij SEIN, dit is het expertisecentrum voor epilepsie en slaapgeneeskunde. Omdat ik in die tijd ook al heel slecht sliep en dit ook wel eens van invloed zou kunnen zijn op de aanvallen, werd ik daar een dag en een nacht opgenomen. Dit was eigenlijk vooral om uit te sluiten dat het zou gaan om ‘echte’ epilepsie. Bij een echte epileptische aanval treden er namelijk in de hersenen ontladingen op en dit is te registreren op een EEG. Mijn broer krijgt eens in de zoveel tijd een dergelijke test. Bij een pseudo-epileptische aanval wordt er niks geregistreerd, dat was waar ik natuurlijk op hoopte.

In het centrum werd ik blootgesteld aan verschillende tests die een eventuele epileptische aanval zou kunnen opwekken. Zo gingen ze met knipperende flitslichten in mijn ogen schijnen en moest ik op een bepaalde manier zuchten waardoor een aanval uitgelokt kan worden. Ik kreeg inderdaad een aanval ergens in de middag, tijdens de lunch. Dit was voor mij een opluchting omdat het nu op camera geregistreerd was en er dus naar gekeken kon worden.

Mijn vermoedens en de vermoedens van mijn therapeut werden uiteindelijk bevestigd: het ging om PPEA’s. Op de EEG was niks te zien geweest maar qua kenmerken had het alles weg van een epilepsieaanval.

Na de ‘diagnose’ ging het meteen al stukken beter, dit hadden ze ook al tegen mij gezegd vanuit het SEIN. Veel mensen die uiteindelijk geïnformeerd worden over de diagnose PPEA, raken na korte tijd aanvalsvrij omdat ze nu beter weten hoe ze ermee om moeten gaan en omdat de spanning weg is van het idee dat het ‘echte’ epilepsie is.

Ik heb nooit een oorzaak kunnen vinden voor deze spanningsaanvallen. Wel weet ik dat een relatief groot aantal studenten wel eens kampt met depressieve klachten. Je hebt natuurlijk een geheel nieuwe levensstijl waar ook nog ineens vrij veel sociale verplichtingen bij komen kijken, plus de druk van je studie. Je hebt onregelmatige dagen, drinkt alcohol, gaat veelal laat naar bed, hebt een bijbaan, sport, maar moet wel weer fris en wel aanwezig zijn bij je college om 9.00.

Ik was, of eigenlijk ben, ook nog eens een nerveus persoon van mijzelf. Ik leefde in het drukke Amsterdam wat me ook wel eens teveel werd. Af en toe moest ik gewoon een weekendje ‘vluchten’ naar mijn ouderlijke woonplaats om de rust weer te vinden. Ik merkte dat ik ook niet echt snel tegen iemand anders zei hoe lastig ik het soms vond om alles te combineren, bang dat iemand dan zou denken ‘joh wat stel jij je aan luie klapviool. Je hebt een leven als een luis op een zeer hoofd. Je kunt zelf bepalen hoe laat je naar bed gaat en hoe laat je weer op staat en je doet waar je zin in hebt dus wat is je probleem’. Een gekke gedachte, aangezien blijkbaar veel meer mensen het ervaren zoals ik dat deed. Ik wijt het aan een stukje onzekerheid.

Nu moet je niet denken dat ik mijn studietijd alleen maar zwaar en heftig vond. Ik vond het een fantastische periode en ik zou het zo weer overdoen, maar ontspannen was iets wat ik maar moeilijk kon. Er was altijd wel iets wat ik voor mijn gevoel ‘moest’ en nee zeggen deed ik eigenlijk nooit.

Zijn jullie bekend met dit verschijnsel? En ervaren jullie wel eens een hoge mate van spanning? En merk je ook dat je lichaam hierop reageert?

Dit vind je misschien ook leuk

36 reacties

  • Reageren
    Nicole
    10/12/2015

    Jeetje wat heftig! Ik had er nog nooit van gehoord. Toen mijn moeder ernstig ziek was en overleed heb ik wel eens een paniekaanval gehad, maar dat was meer dat m’n ademhaling op hol sloeg zeg maar.
    Nicole onlangs geplaatst…Win een mooi pakket van Zwitsal!My Profile

  • Reageren
    Myrthe
    10/12/2015

    Aii, wat rot… Ben je er nu ook helemaal van af? Of heb je nog steeds wel is aanvallen ervan? Goed dat je dit durft te bespreken, kan voor veel mensen een eye-opener zijn inderdaad!
    Myrthe onlangs geplaatst…TAG: 15 reisdilemma’sMy Profile

  • Reageren
    Kelly Caresse
    10/12/2015

    Wow wat heftig Sanne! Ik had hier nog nooit van gehoord, lijkt me heel eng als die aanvallen onverwachts kunnen opzetten. Goed dat je je verhaal hierover deelt en fijn dat je dat hoofdstuk achter je kan laten
    Kelly Caresse onlangs geplaatst…KC Photodiary: Feestelijk weekend en een stapje terugMy Profile

  • Reageren
    Bregje
    10/12/2015

    Jemig Sanne, heavy! Had er nog nooit van gehoord! Bij uit stress zich vooral in nekklachten en ik heb een tijdje pabiekaanvallen gehad, maar die zijn gelukkig aardig onder controle xx
    Bregje onlangs geplaatst…It’s the most snotterful time of the year!My Profile

  • Reageren
    Eva
    10/12/2015

    Wat fijn dat je dit wil delen en dat je er nu geen last meer van hebt! Was je niet bang tijdens je zwangerschap dat het terug zou komen omdat er als moeder zoveel op je af komt?

  • Reageren
    Manon
    10/12/2015

    Heftig! Ik ben ook student en heb ook erg veel last van spanning/paniekklachten. Merk ook dat m’n hele nek altijd verstijfd is. Hoe ga jij nu met die spanning om?

  • Reageren
    Lilian
    10/12/2015

    Wat knap dat je het zo weet te vertellende. Vervelend en naar is het! Bij mijn zoontje hebben ze het sinds kort ook ondekent. Bij hem komt het in cluster. 3 maanden niet en dan weer 3 dagen wel een aantal aanvallen en ga zo maar door. Je hebt echt allemaal verschillende soorten epilepsie. Ik hoop dat het nooit meer bij je terug komt!
    Lilian onlangs geplaatst…Tandjes poetsenMy Profile

  • Reageren
    Rosanne
    10/12/2015

    Wat ontzettend heftig!
    Gelukkig dat je er nu vanaf bent!
    Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord maar het lijkt mij best wel eng om zo’n aanval te krijgen..
    Rosanne onlangs geplaatst…The happiness listMy Profile

  • Reageren
    Michelle
    10/12/2015

    Man wat heftig zoiets! Maar snap wel de aanleiding; tijdens mijn studietijd kreeg ik ook ineens weer last van stress-gerelateerde migraine klachten die ik voor t laatst als klein kind had gehad…

  • Reageren
    Saskia
    10/12/2015

    Lijkt me hee heftig die aanvallen. Heb je er nu geen last meer van?
    Saskia onlangs geplaatst…Daag jezelf uit om meer te lezen!My Profile

    • Reageren
      La VieSagista
      10/12/2015

      Nu geen last meer van nee en daar ben ik heel blij om.

  • Reageren
    Happy Confetti
    10/12/2015

    Jeetje, wat heftig. Ik vind het altijd zo bijzonder dat je van die ontzettend persoonlijke dingen met ons deelt! Gelukkig heb je er nu geen last meer van. Ik hoop voor je dat het nooit meer terug komt, lijkt me verschrikkelijk eng..!
    Happy Confetti onlangs geplaatst…She danced in the sunlight like a butterfly in the airMy Profile

  • Reageren
    Liset - Beautydagboek
    10/12/2015

    Jee Sanne, wat een heftige tijd met die aanvallen! Wel fijn dat je er snel onderzoek naar liet doen en erachter kwam dat het gelukkig geen ‘echte’ epilepsie was. Natuurlijk even vervelend, maar wel fijn dat je wist dat het door eventuele spanningen uitgelokt werd. Ik kan me voorstellen dat als je hier gevoelig voor bent en je een druk leven hebt, je lichaam gewoon op zo’n manier gaat aangeven dat het allemaal wat teveel is. Ik had er nog niet eerder over gehoord, maar goed dat je hier over schrijft. Ik heb ook een hele drukke en stressvolle studieperiode gehad waarin ik ook heel veel spanningen ervoer. Ik had in die tijd ook al mijn ziekteklachten (toen ik nog geen diagnose had), dus ik snap je helemaal. De ene studie is zwaarder dan de ander, maar ik kan er ook gerust voor uitkomen dat studeren absoluut geen luilekkerleven is. Het is hard aan de bak en je wil ook gewoon eens kunnen ontspannen. Ik zat ook regelmatig tot 03:00 ’s nachts nog aan de studie. Ik ben heel blij dat je er nu geen last meer van hebt! :).
    Liset – Beautydagboek onlangs geplaatst…The Bodyshop kerstmake-up | Eye Palette & Nail SequinsMy Profile

  • Reageren
    Nesrin
    10/12/2015

    Heftig. Ik ben hier niet bekend mee en deze vorm ook niet. Ontzettend fijn dat je er nu geen last van hebt. Ben jij je na de diagnose bewust meer gaan ontspannen met hoop dat het niet terug komt?
    Nesrin onlangs geplaatst…Hoe vaak doe jij de was?My Profile

  • Reageren
    Carlijn
    10/12/2015

    Jee wat heftig. Lijkt me enorm schrikken als dit je voor het eerst overkomt. Vier keer per maand is heel veel, da’s gewoon iedere week een aanval. Gek dat het op random momenten gebeurde, je zou denken dat het spanninggerelateerd is. Ben blij dat je dit hebt afgesloten. Moet je toch niet aan denken met een dreumes in huis..
    Carlijn onlangs geplaatst…Mijn make-uplook wanneer ik tijd heb (of maak)My Profile

  • Reageren
    Angela Lodder
    10/12/2015

    Jeetje wat heftig! Ik had er ook nog nooit van gehoord. Wat bijzonder dat je dit met ons deelt. Fijn dat je er nu geen last meer van hebt. Kan het nog terug komen of dat niet omdat je nu weet hoe je ermee om moet gaan?
    Angela Lodder onlangs geplaatst…Als je je kindje niet voelt bewegenMy Profile

  • Reageren
    Lifesabout
    10/12/2015

    Jeetje wat lijkt het mij een onzeker gevoel dat het zo ineens op kwam zetten. Gelukkig ben je goed begeleid daarin! Spanning is een triggee voor zoveel lichamelijke klachten volgens mij…ik krijg bij spanning hartkloppingen en hyperventilatie.
    Ik had hier nog nooit eerder van gehoord trouwens. Knap en bedankt dat je het wilde delen!
    Lifesabout onlangs geplaatst…8 tips om meer van jezelf te houdenMy Profile

  • Reageren
    Nicky
    10/12/2015

    Jeetje, heftig! Ik hoorde het laatst in mijn omgeving ook, echt schrikken! Gelukkig dat je er nu geen last meer van hebt. Heel knap dat je dit met ons deelt, nu weet ik ook een beetje wat is.
    Nicky onlangs geplaatst…Weekly favorites: lunchen bij PSV & sinterklaasMy Profile

  • Reageren
    Margriet
    10/12/2015

    Wauw heftig zeg! Fijn dat je er nu geen last meer van hebt!
    Had er nog nooit van gehoord, ‘knap’ dat je dit zo met ons deelt!

  • Reageren
    Suzanne
    10/12/2015

    Ik kende dit nog niet. Ik heb zelf spanningen gehad bij mijn vorige baan. Ik had teveel stress en ik ging maar door. Ik zag daardoor op een gegeven moment overdag steeds wolken van sterretjes (terwijl ik bij bewustzijn was) die een half uur tot drie kwartier aan bleven houden. Daarna hele erge hoofdpijn. En ik kreeg oorontsteking, oogontsteking. Sinds ik daar weg ben ik heb ik nergens last meer van. Ieder lichaam heeft zijn manier om aan te geven dat het teveel is. Knap eigenlijk.
    Suzanne onlangs geplaatst…10x Plannen voor 2016My Profile

  • Reageren
    Tamara
    10/12/2015

    Jeetje wat eng! Ik hD hier nig noout van gehoord maar het lijkt me ontzettend heftug als je zouets mee maakt!
    Tamara onlangs geplaatst…Wat zwangeren vroeger allemaal wel mochten.My Profile

  • Reageren
    Sylvie
    10/12/2015

    Mijn promotieonderzoek richtte zich op de fysiologische correlaten van psychogene niet-epileptische aanvallen, ik heb er dus wel al van gehoord. Je stelt je zeker niet aan, want wat de oorzaak ook is, plotselinge aanvallen zijn voor iedereen beangstigend en belastend.. Ben heel blij voor je dat je er nu vanaf bent! En knap dat je deze blog schrijft en pnea zo meer aandacht geeft, en het uit de taboe-sfeer trekt.

  • Reageren
    Mandy
    10/12/2015

    Jeetje, wat enorm heftig Sanne. Ik heb echt respect voor je dat je dit opschrijft en online zet! Het lijkt me erg eng zoiets, vooral omdat je eerst niet wist wat er precies aan de hand was. En ook omdat je niet wist wanneer je zo’n aanval kreeg. Als je het op elk moment van de dag kan krijgen lijkt me dat echt beangstigend. Heb je je niet eens enorm bezeerd door de val bijvoorbeeld? Ik heb in het verleden wel angstaanvallen gehad. Dit uitte zich door niet meer met mensen af te spreken en ook durfde ik niet meer te rijden! Gelukkig is het nu helemaal over.
    Goed dat je hierover schrijft Sanne!

  • Reageren
    Isabel Cristina
    10/12/2015

    Jeeetje wat heftig! Fijn dat je uiteindelijk toch er achter bent gekomen wat er aan de hand was!

  • Reageren
    Kirsten
    10/12/2015

    Heb zelf nog nooit van PPEA gehoord. Mijn broer had ook epilepsie, maar dan icm hartritmestoornissen. Dat schijnt maar heel weinig voor te komen, bij 1 op de zoveel miljoen. De doktoren wisten niet goed wat ze er mee moesten, mijn broer was niet goed in te stellen qua medicijnen en het werd alleen maar erger. Uiteindelijk is hij er helaas aan overleden, toen hij 17 was(ik was toen 13).Dat is nu alweer 6 jaar geleden, maar voelt nog als gisteren!
    Wil je helemaal niet bang maken met dit verhaal, hij was echt een uitzondering vanwege die hartritmestoornissen. Gelukkig is het bij jou goed onder controle en gebeurt het nu niet meer!

  • Reageren
    Kim
    10/12/2015

    Lieve Sanne,

    Wat een heftig verhaal. Ik lees regelmatig je blog, maar reageer bijna nooit

    Ik heb zelf ook last van precies dezelfde aanvallen. Sinds mijn 13 de ( ben nu 21) heb ik er last van. Ik ben vaak opgenomen in het ziekenhuis voor een weekje en veel tests en onderzoekingen gedaan, wat een ” gedoe”.

    Het kwam ineens opdagen maar is gelukkig nu wel een stuk minder.
    Ik maak mij ook snel druk om dingen maar probeer op tijd mijn rust te pakken en probeer het los te laten.

    Ben blij dat het beter met je gaat!

    Liefs Kim

  • Reageren
    Jennifer
    11/12/2015

    Ik heb er om me heen wel eens van gehoord en dat is inderdaad echt mega heftig. Ik heb het zelfs een keer in de kroeg gezien dat iemand compleet vlak ging en dan schrikt je omgeving toch wel ontzettend. Ikzelf had niet zo’n druk sociaal studentenleven (huismus galore) maar ik kan me zo voorstellen dat je in die drukte enorm aan jezelf voorbij gaat. Gelukkig ben je ervan af gekomen zeg want dit lijkt me echt zo heftig om zelf te hebben!
    Jennifer onlangs geplaatst…2x Babykamer DIYMy Profile

  • Reageren
    Milou | Thuis bij Milou
    11/12/2015

    Jeetje meis, dat is niet niks! Lijkt me vooral heel eng dat je het niet ziet/voelt aankomen. Stel je voor dat je het hebt terwijl je aan het auto rijden bent ofzo… Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Ik herken dat van die studententijd wel, maar ik trok gelukkig vooral mijn eigen plan en liet mij nooit iets opleggen. Daardoor heb ik misschien sociaal veel gemist, maar ik heb er wel ‘nee’ door leren zeggen.
    Milou | Thuis bij Milou onlangs geplaatst…De voordelen van zwanger zijn.My Profile

  • Reageren
    happybudgetcooking
    11/12/2015

    Het lijkt mij heel erg heftig om hiermee te leven. Dankje voor het delen van je levensverhaal.

    Wanneer ik teveel spanningen en emotie’s inhoud krijg ik verschrikkelijke buikpijn en pijn op mijn borst. Doordat ik verkeerd adem haal en mijn spieren erg aanspan.

    Gelukkig gaat het iets beter met je.
    happybudgetcooking onlangs geplaatst…Pompoenschotel uit de oven (VEGETARISCH)My Profile

  • Reageren
    Melissa
    31/10/2016

    Hii! Wat fijn dat je hierover verteld. Ik heb er zelf ook last van. Bij mij duurt het nu ongeveer 3,5 jaar. Ik ben ook al bij SEIN in behandeling. Ik heb ook al verschillende keren EEG’s gehad. Waarbij wel echte epilepsie is waargenomen. Daarnaast ook vaak opgenomen geweest. Ik zou het fijn vinden om eventueel een keer met je te kunnen spreken!

    Groeten

  • Reageren
    Gerrit B
    09/01/2017

    Hallo,
    Mijn dochter heeft dezelfde symptomen. De wegrakingen duren uren. idd de onderzoeken lopen nog en wij wachten op de uitslag. Naar alle waarschijnlijkheid PPEA.
    Het ontregelt het leven compleet. Op totaal onverwachte momenten gebeurd het, maakt niet uit waar etc.
    Heeft iemand nog goede tips tops, Kempenhage daar zijn wij bekend mee.
    Mensen, laten wij ervoor zorgen dat dit ongelukkige fenomeen breder bekend wordt. idd als het gebeurd, omstanders schieten meteen te hulp en hebben de telefoon al in handen.

    Iedere nuttige tip, top lees ik graag.

    Bedankt,

    Een bezorgde vader, Gerrit B

    • Reageren
      Leen
      26/10/2017

      Beste Gerrit, mijn dochter heeft het nu ook reeds 10 maanden. Wij zijn ook ten einde raad. Zij krijgt heel regelmatig paniek/angst-aanvallen , zodoende dat zij niet meer naar school gaat! Het sociaal contact verwatert automatisch ook omdat we bang zijn haar ergens naartoe te sturen en ze misschien een aanval krijgt. Mensen zijn inderdaad direct geneigd om de hulpdiensten te bellen. Wat volkomen normaal is, want het is heel angstaanjagend een aanval te zien. Hoe gaat het ondertussen met jullie dochter? Heeft zij nog aanvallen? Neemt zij medicatie of…?
      Sanne, hoe ben jij uiteindelijk zover gekomen dat je er geen last meer van had? Is het zomaar weggebleven want dat kunnen wij ons moeilijk voorstellen.
      Bedankt alvast voor jullie reactie.
      Groetjes, Leen

      • Reageren
        Margreet de Boer
        27/07/2018

        Dag Leen,

        Het is heftig om mee te maken . Mijn vriendin had het ook. Zij ging gewoon door met alles wat zij wilde. super . Ik raakte gewend aan haar aanvallen en na een aanval gaven we elkaar een hug tot een volgende keer en zij ging rusten. Het wordt best dramatisch als je thuis blijft en geïsoleerd raakt omdat de omgeving er niet mee weet om te gaan. Misschien helpt het om op school van je dochter te praten met de juf en de klas zodat iedereen om je dochter heen het begrijpt.
        Dan zou het wel eens beter kunnen gaan. En ontlast het jullie van de voortdurende zorg.

      • Reageren
        theo amse
        20/05/2019

        beste gerrit ik ben 70 jaar en heb de ziekte pnes sinds 2014 en heb het nog steeds wordt niet beter de aanvallen worden heftiger en vaker en duren steeds langer vooral in mijn slaap schok ik erg vaak bijna elke nacht ok overdag krijg je ze op de gekste momenten ik heb mijn bed maar in de vloer vast gezet vanwege het harde schudden heb alle behandelingen doorlopen sein en pshygoloog er veranderd niets gelukkig heb ik de leeftijd dat ik niet hoeft te werken en veel tijd heb om mij te kunnen ontspannen ik wandel veel met de hond hij voelt wanneer ik een aanval krijg en blijft dan bij mij zitten vaak heb ik daarna een aanval ik probeer zo veel mogelijk normaal te leven en gewoon weer door te gaan ik wil niet angstig worden en steeds minder te gaan doen voor mijn veiligheid en anderen rij ik al vijf jaar geen auto brommer of motor meer mijn motto is kijk niet wat je niet kan maar wat je nog wel kan doe al 50 jaar vrijwilligerswerk en ga hier nog steeds mee door en blijf zo toch in contact met de mensen geniet nog volop van het leven en ben blij met de mooie dingen in mijn leven zoals mijn zorgzame vrouw mijn kind en kleinkinderen en mijn lieve hondje zo is er gelukkig nog genoeg om van te genieten

    • Reageren
      Denise
      04/01/2018

      Mischien kan ze een kaart of ketting bij zich dragen met , ik heb pnea (in verschillende talen ) bel geen 112 tenzij lichamelijke verwondingen . Leg mij op veilig plek en bel dit nummer (en daar dan jullie nummer op )? Ik kamp zelf ook met pnea

  • Reageren
    Denise
    04/01/2018

    Hey, ik kamp al een half jaar met “wegrakingen” iedereen om me heen denkt aan epeleptie aangezien ik kinder epeleptie heb gehad. Maar na meerdere malen na 112 bellen van omstanders en in de ambulance naar zh gebracht te zijn zei een dokter ineens , ik denk dat het geen epeleptie is maar spanning en paniek gerelateerd. Gek genoeg een klap in m’n gezicht. Ik zit al 6 jaar opgenomen bij psyghiatrie en heb een trouma verleden. En ptss en angstoornis dus het paste goed. Maar het maaide de grond onder m’n voeten weg. Want ik deed het dus zelf. Dat dacht ik. Denk ik. Ik voel me zo schuldig over het feit dat iedereen bezorgd is en ik gewoon geen stress moet hebben dat ik dus gestrest raak. Ik heb vaak meerdere aanvallen op een dag waarbij sommige 4 uur duren. Kan me daarna vaak een lange tijd niet bewegen of praten. Dit kan soms weken door gaan. En ondertussen blijf ik aanvallen hebben. Ik ben nog niet gediagnostiseerd met pnea. Maar ja… Het past wel erg goed. Maar ik zou graag willen weten wat jij hier van denkt en hoe er mee om te gaan ? Ik merk dat ik me steets vaker afzonder en verstop om maar te zorgen dat niemand last heeft van m’n aanvallen. En als het toch op de groep gebeurd dan voel ik me zo schuldig en het is zo genant kan me niks meer herinderen.

    Groetjes 19 jarig meisje

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.