Over peuters & emotioneel volwassen worden

De dagen doorbrengen met een peuter van 2,5 betekent ook dat ik op sommige van die dagen heb te dealen met een hoop emoties die in korte tijd alle kanten kunnen opschieten.

Nu is mijn peuter gelukkig niet heel licht ontvlambaar, maar er zijn geregeld momenten waarop hij bij het minste of geringste op de kast zit. Om maar even een paar voorbeeldjes te geven:

We zitten gezellig aan tafel. Wanneer ik de stukjes vlees echter te groot gesneden heb is mijn peuter in 1 klap veranderd van een zoet, welgemanierd jongetje in een kleine draak. Want die stukjes moeten KLEINER! Ze zijn veel te GROOT! En zo passen ze niet goed in mijn mond!!!

Of als ik zeg dat de iPad na drie Jokie en Jetfilmpjes moet worden teruggeven, nou ook dan is meneer uiterst teleurgesteld. Geef TERUG! Ik was nog niet UITGEKEKEN! Mama SNAP DAT DAN!

Tranen met tuiten is het geval als meneer voor het eten nog een banaan wil terwijl ik zeg dat ik het eten over een kwartier klaar heb. Maar ik heb NU honger MAMAAAAA.

Als volwassene vind ik die emoties bij tijd en wijle vermoeiend en onnodig. Waaaaaarom zoveel drama? Met een papa en mama die alles voor hem doen om hem tevreden en blij te maken vind ik niet dat mijn peuter ook maar iets heeft om verdrietig over te zijn. Maar goed, ik snap ook wel dat dit veel te kort door de bocht is en dat mijn peuter zijn emoties nog adequaat moet ontwikkelen. Dat dit niet van de ene op de andere dag gaat is logisch.

Er is daarin – eigenlijk zoals met alles – een grote rol weggelegd voor ons als ouders. Ik ben daarin nog een beetje zoekende. Soms zou ik wel tegen James willen zeggen dat hij moet stoppen met boos of verdrietig zijn omdat daar geen ‘echte’ reden toe is, maar aan de andere kant wil ik hem ook leren dat emoties niet slecht zijn en dat je ze best mag uiten. Het enige wat ik wel binnen de perken wil houden, is het bijbehorende dramatische en soms woeste gedrag.

De vraag rijst dus hoe ik het beste kan bijdragen aan deze sociaal-emotionele ontwikkeling. Er zijn natuurlijk talloze handboeken over volgeschreven, maar globaal komt het op een aantal belangrijke punten neer.

Luister naar je kind. Ook al kunnen kinderen om nog zo’n kulreden boos zijn, het is wel van belang begrip te tonen en te luisteren naar wat ze te zeggen hebben. Het is goed voor ze om erkenning te voelen en het idee te hebben dat ze gehoord worden, zo mondt het het minst snel uit in een enorme huil- of gilbui. Wat je zou kunnen doen is op een rustige manier vertellen dat je begrijpt dat hij boos is, maar daarbij uitleggen dat het onnodig is om zich zo te gedragen. Soms wil een klein grapje ook wonderen doen merk ik zelf. Je moet het ook weer niet te serieus oppakken.

Leer je kind over verschillende emoties en help de emotionele woordenschat te vergroten. Help je kind te begrijpen en te ‘labelen’ wat ‘ie voelt. Soms ben ik geneigd me veel meer te focussen op de ‘academische’ vaardigheden van James zoals letters, kleuren, vormen en voorwerpen. Minstens zo belangrijk is natuurlijk het stimuleren van sociale en emotionele vaardigheden. Als emoties goed kunnen worden uitgedrukt, is het ook veel makkelijker om als ouder met deze emoties om te gaan. Lezen helpt hier enorm bij. Zo kunnen ze al spelenderwijs emoties ontdekken. James kent nu al veel emoties als geschrokken, teleurgesteld, verlegen, verdrietig, boos, blij, etc.

Wees bewust van de emoties die je zelf overbrengt. Hier valt voor mij nog best wat winst te behalen, gezien ik nogal impulsief kan reageren zonder eerst over mijn reactie na te denken en over wat mijn reactie teweegbrengt bij James. Het is als een spiegelbeeld; val ik uit het niets naar hem uit, dan kan ik ook een dergelijke reactie van hem terugverwachten. En als mijn peuter uit het niets begint te schreeuwen, dan heb ik ook meer de neiging om hard tegen hem terug te praten. Dit is natuurlijk een averechts effect.

Hoe gaan jullie om met het emotioneel volwassen worden van je kind?

Foto: © Via Shutterstock.

Dit vind je misschien ook leuk

6 reacties

  • Reageren
    Elisabeth
    06/08/2017

    Ik word er ook wel eens moe van, maar ik heb ook wel respect voor zijn gevoelens. Ik vertel mezelf altijd maar: dit is écht het ergste wat hij ooit meegemaakt heeft (gelukkig!). En bovendien moeten zijn hersentjes nog heel veel ontwikkelen, dus veel kan hij er niet aan doen, die driftbuien. ?
    Elisabeth onlangs geplaatst…Onze baby is perfect. En hij heeft Down.My Profile

  • Reageren
    Emmy
    06/08/2017

    Ik geef mn knul van 2,5 aan dat emoties altijd mogen maar dat dat niet betekent dat elk gedrag dan gerechtvaardigd is..
    Dus: Ik zie dat je boos bent. Dat mag ook gewoon, mamma voelt zich wel eens boos of verdrietig. Maar ook al ben je boos, dan mag je nogsteeds niet met je speelgoed gaan gooien. (Om maar een dwarsstraat te noemen)
    Oh en ik probeer de emotie vooral niet te sussen met eten of iets dergelijks. Ik troost hem als hij dat wil, maar laat hem er zelf doorheen werken.
    Zoveel volwassenen worden later emotionele eters/ shoppers/ drinkers noem maar op en ik hoop dat te beperken door hem nu al te leren hoe hij zelf zijn emoties kan verwerken.
    Beter dan mamma dat kan 😉
    *grijpt zak drop*

  • Reageren
    Manon
    06/08/2017

    Wat goed dat je hier zo bewust mee bezig bent. Top mama ben je! Ik ben nu 23 maar als ik ooit kinderen krijg wil ik het net zo aanpakken zoals jij nu doet.

  • Reageren
    Yvonne
    06/08/2017

    Wat mij ook vaak helpt is om in gedachten te houden dat kleine kinderen nog niet (ver) vooruit kunnen denken. Dus als ze nu honger hebben en je zegt dat we over een kwartier gaan eten, dan kunnen ze dat niet overzien.
    Geduld, geduld, geduld…dat is mijn mantra…de hele dag 🙂

  • Reageren
    Jodi - lief thuis
    06/08/2017

    Welke boekjes lees je dan met hem?? Ben wel nieuwsgierig
    Jodi – lief thuis onlangs geplaatst…Dit innovatieve babyproduct moet je zien… mini siliconen kolf…My Profile

  • Reageren
    Nathalie
    06/08/2017

    Het is niet gemakkelijk, maar inderdaad luisteren en goed op voorhand iets aangeven. Soms ook negeren… Wij hebben de hulp gehad van een goede opvoedingscoach die ons wel zeer goed geholpen heeft. Vooral bij het niet meer willen gaan slapen.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.