Onze fluffie en haar plekje onder de denneboom

collage fluffie

Fluffie. Mijn flufster noemde ik haar altijd. Het was mijn witte, ultrazachte konijn met twee schattige grijze vlekjes aan weerszijden van haar neusje dat ik na lang zeuren van mijn moeder kreeg. Inmiddels ligt ze begraven in de tuin van mijn ouderlijk huis, vlak onder de denneboom. Mijn moeder schreef er een verhaal over op haar blog.

Niels en Lucinde zijn mijn broer en zusje van respectievelijk 24 en 15 jaar oud. Ze wonen beide nog thuis, Niels vanwege zijn verstandelijke handicap.

“Mama, ik hoor net van Lucinde dat je een zithoekje onder de grote denneboom wil maken”.
Niels is net uit het taxibusje gestapt en is op de oprit zijn zusje tegen het lijf gelopen die aan de andere kant van de weg op 100 meter afstand uit school komt en na vijf lesuren de piep behoorlijk uut heeft. “Maar daar ligt Fluffie!” zegt ie totaal ontredderd. “Maar Niels dat geeft toch niks”, stelt Lucinde, die achter hem aan komt en haar schooltas amechtig in een hoek heeft gegooid hem gerust. “Dat we Fluffie daar zolang geleden hebben begraven betekent niet dat mama er geen leuk zithoekje kan maken”, zegt ze in alle rust en schroeft de dop van haar flesje drinken af en neemt een slok. Terwijl ik het gesprek volg ga ik verder ga met het vouwen van de was en verbaas me erover dat mijn jongste bloedje dit keer het geduld kan opbrengen haar broer diplomatiek te woord te staan in plaats van een puberachtige vaak minder genuanceerde opmerking te maken. Ik ga in gedachten terug naar de tijd dat Fluffie, het konijn van Sanne ons leven kwam opvrolijken. Hij werd ons verkocht als dwerg-, hangoor- en angorakonijn, maar geen van de drie kenmerken hebben we ooit bij Fluffie kunnen ontdekken. Hoezo dwerg? Na verloop van tijd zat ie met zijn grote, overigens ook verre van angora, lijf klem in de ren op de camping, vulde hij met zijn enorme aanwezigheid het winterhok van waterlebbertje links tot voerbakje rechts en konden we met de beste wil van de wereld zijn oren niet zien hangen. Maar Fluf, was Fluf en ook al was zelfs zijn naam geënt op een type beharing dat hij niet bezat, we vielen allemaal als een blok voor hem. Fluffie ging in een klein rieten mandje mee naar de camping en ontsnapte daar al gravend ettelijke keren uit zijn ren, waarna ie hipte voor zijn leven met onze Jack Russells Takkie en Diddy full speed ahead achter hem aan. Als we hem dan na twee uur beslopen te hebben eindelijk met een teutebel hadden gevangen ging ie, eenmaal terug in zijn ren, languit op zijn zij liggen nahijgen. 
Toen ie alweer enige jaren geleden overleed hebben we hem in de voortuin onder de grote dennenboom begraven, in een doosje met iets zachts op de bodem. Een kleurig geverfd keitje gaf aan waar ie lag. Inmiddels is het keitje verdwenen en oogt het hoekje onder de dennenboom al jaren naargeestig en leeg. De rododendrons kregen er niet genoeg zon en redden het niet, kleinere plantjes schoten geen wortel.
“Ja Niels, we maken het weer gezellig onder de denneboom, ik ga het oude bankje opverven en jij mag me helpen zoeken op internet naar een mooi tuinbeeld en dat zetten we vlakbij Fluffie.”     

Mijn moeder deelt op haar blog elke dag een verhaal over alles wat ze meemaakt met haar kinderen, maar ook over vroeger.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen!

Dit vind je misschien ook leuk

2 reacties

  • Reageren
    Beautydagboek
    15/05/2014

    Mooi verhaal en leuk beschreven! Haha, ‘flufster’ 😉

  • Reageren
    Nadine
    21/12/2015

    Greetings from New Zealand. Can’t understand what you are writing but I got a bunny just like yours and her name is Fluffy Flufster. So i googled that and your photo came up. Wish i could show you a pic. Merry Christmas

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.