Ons ‘schema’ tijdens quarantainetijd

Week 6 van de quarantaineperiode is inmiddels begonnen. Gek hoe zoiets naar verloop van tijd toch went. Het geen wekker meer zetten, geen standaard loopjes meer naar school, geen vriendjes meer over de vloer, geen uitstapjes, het thuiswerken van mijn vriend. Zelfs het skippen van sociale activiteiten went.

Het enige wat niet went is het boodschappen doen. Het blijft gek en onnatuurlijk aanvoelen om zoveel afstand te houden, je in zijpaadjes te verschuilen zodat er iemand langs kan en bonnetjes niet meer te kunnen aannemen. En natuurlijk blijft het verdrietig dat we familie alleen op afstand kunnen spreken.

Ik had geen verwachtingen van onze dagen in Coronatijd. We hebben het voordeel dat James in groep 1/2 nog niet echt te maken heeft met schoolopdrachten. Dat maakt het voor ons een stuk relaxter. Natuurlijk vind ik het wel belangrijk dat hij blijft oefenen met lezen en rekenen, maar dat gaat op een rustig tempo op een manier dat ik het prettig vind. Soms print ik een template uit van internet en soms schrijf ik zelf wat sommetjes en woorden op waar hij mee aan de slag kan.

Een vast schema of vaste structuur heb ik tot nu toe nog niet gehanteerd. Het bleek dat er vanzelf een bepaalde flow kwam waar we ons allemaal wel in konden vinden.

Zo probeer ik op werkgebied voor 12 uur alles te doen wat ik moet doen, mailtjes, deadlines, foto’s/video’s maken en bewerken. De kinderen spelen tot die tijd een beetje om me heen en in de achtertuin (thank god voor dit weer). Rond half 1 gaan we lunchen en dan mogen ze daarna naar buiten, naar de voortuin en eventueel met wat buurtkinderen spelen. Ik zit er dan bij om de boel een beetje in de gaten te houden. Als Isé naar bed gaat rond een uur of 14.00 dan mag James even gamen of een filmpje kijken zodat ik of het huishouden kan doen, of nog even kan werken. Als ze weer wakker is dan stuur ik ze weer naar buiten.

Geen strak schema dus, maar ik vind dan ook het belangrijkste dat ze genoeg plezier maken, genoeg beweging krijgen en voldoende buiten zijn. Als ik tussendoor dan nog wat van mijn eigen werk kan oppakken dan is dat mooi meegenomen.

Tot nu toe gaat dat allemaal prima. Uiteraard zijn er momenten dat de kids elkaar in de haren vliegen en dat de rol van politieagent onvermijdelijk is. Gelukkig is dat meestal snel weer over.

Wel kamp ik met een gek soort schuldgevoel soms. Het contrast tussen ik die met een kopje koffie buiten zit en mensen in de zorg die zich over de kop werken, voelt soms groot. De quarantaine ansich vind ik helemaal niet erg; ik heb mijn gezin veel om me heen en ik geniet van de extra uurtjes buiten in de zon. Ik voel ook een bepaalde rust omdat er op sociaal vlak niks wordt verwacht. De reden waarom is natuurlijk helemaal niet leuk, dus ook dat geeft soms een schuldgevoel. Misschien herkennen jullie dat wel?

Dit vind je misschien ook leuk

2 reacties

  • Reageren
    Lisette
    21/04/2020

    Lekker he? Ik heb geen last van schuldgevoel, maar werk dan ook drie dagen in de zorg. De overige dagen besteden we prima thuis. Wel met meer schoolwerk (groep 5, 6 en 2 HAVO) maar ook gewoon met relaxen
    Lisette onlangs geplaatst…Azul: een uitdagend bordspelMy Profile

  • Reageren
    Linda
    04/05/2020

    Hoi Sanne,
    Wat een leuke blog heb je! Ik ben net (weer) begonnen met bloggen en kijk zodoende wat rond. En voel je vooral niet schuldig naar zorgmedewerkers toe. Ik ben zelf werkzaam in een ‘vitale sector’, (wat een raar woord) en ík voel mij met tijden weer schuldig toe naar mensen die gedwongen zijn thuis te werken. De waarheid is dat het enige wat we allen kunnen doen, proberen op onze eigen manier iets bij te dragen (of juist te laten) in deze bizarre tijd.
    Groetjes, Linda
    Linda onlangs geplaatst…Dineren buiten de vier murenMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.