Naar deze babyfase kijk ik dus niet uit

Alle kleine kinderen staat deze fase te wachten. Ook James kon er wat van. En ik kijk er niet naar uit moet ik je zeggen.

Net zoals iedere ander ouder ben ik zeer zuinig op mijn kindjes. Ik probeer ze het liefst zoveel mogelijk te behoeden voor pijn of gevaarlijke situaties. Zeker nu ze nog zo jong zijn hebben ze werkelijk geen idee van de zogenaamde ‘ongelukken in kleine hoekjes’.

Toen ik voor de zoveelste keer las over het gevaar van knoopcelbatterijen, kreeg ik hier toch een beetje de rillingen van. Zeker omdat steeds meer speelgoed elektronisch is en de platte ronde batterijtjes dus in toenemende mate gebruikt worden. Ook hier in huis is plenty speelgoed voorzien van knoopcelbatterijen.

Op NOS stond dat er afgelopen maand maar liefst drie kinderen waren opgenomen die een knoopcelbatterij hadden ingeslikt. Drie! Ze zijn niet alleen gevaarlijk omdat ze in de slokdarm kunnen blijven hangen, maar ook omdat er een chemische stof uit kan lekken die voor blijvende schade bij je kind kan zorgen. In het ergste geval kan je kind erin stikken.

Een van de meest ‘vervelende’ fases van James vond ik de orale fase, oftewel de ik-stop-alles-in-mijn-mond-fase. Je wilt niet weten wat de kleine man allemaal tot zich nam. Potgrond, steentjes, schoenveters, slakken, muntstukken, ik heb zelfs een keer een mierenlokdoosje uit zijn mond gehaald.

Op een gegeven moment wist ik gewoon niet meer hoe ik in freaking vredesnaam kon voorkomen dat hij er met het zoveelste gekke voorwerp in zijn mond vandoor ging. Echt, je bedacht het gewoon of hij zat er alweer aan te likken of aan te knagen. En gezien ik nu eenmaal niet overal ogen en oren heb maakte dat ik er soms best wel een nerveus van werd. Soms was ik er maar net op tijd bij.

Ik moest werkelijk met militaire precisie meerdere keren per dag de vloer en de kleden afspeuren op zoek naar kleine voorwerpen waar hij in zou kunnen stikken. Of het nu een nepnagel was, een klein elastiekje, een ieniemienie speelgoedpoppetje, meer dan ooit moest ik alert zijn op alles wat in z’n giechel zou kunnen passen.

Met Isé staat me natuurlijk weer diezelfde fase te wachten en ik maak me er eerlijk gezegd nu al een beetje zorgen om. Behalve het speelgoed dat dus voorzien is van de knoopcelbatterijtjes, wordt het speelgoed waar James mee speelt bovendien steeds kleiner (denk aan Playmobil en Lego) terwijl dat nu juist hetgeen is waar je met kleine kinderen mee moet oppassen. Mijn dilemma is dan ook: stop ik dat kleine grutspeelgoed achter slot en grendel en mag James er alleen mee spelen als hij erom vraagt? Mag hij er alleen op zijn kamer mee spelen? Of moet ik het speelgoed wel beneden laten met als gevolg dat ik als een politieagent in de gaten moet houden of Isé er niet mee vandoor gaat?

Dilemma’s! Wat zou jij doen?

(Gelukkig heet het niet voor niets een fase en zal ook deze periode vanzelf weer voorbijgaan).

Afbeelding: ©txking via Shutterstock.

Dit vind je misschien ook leuk

7 reacties

  • Reageren
    Sara
    16/01/2018

    Oeh lastig dilemma. Ik las hetzelfde artikel en als zwangere vrouw van 15 weken kreeg ik het even Spaans benauwd. Ik heb dus geen tips, maar ben wel benieuwd wanneer die fase ongeveer is?
    Ik weet nog vorig jaar op ene verjaardag dat mijn neefje van 1 jaar en 3 maanden opeens mijn blote voeten begon te likken!

  • Reageren
    Ine
    16/01/2018

    Misschien een waardeloze tip, maar ik zou eerst zeggen: gewoon afwachten! Bij onze dochter duurde die fase niet erg lang en was vooral al erg vroeg. Ze was daarentegen erg laat met mobiel zijn (ze tijgerde of kroop niet en ging pas heel laat kontje-schuiven). Dus als je haar ergens neerzette hoefde je alleen op te letten wat er binnen pakweg een meter lag. Dus helemaal niet zo moeilijk. Dus misschien valt het bij Ise ook alles mee!

  • Reageren
    Ik
    16/01/2018

    Mijn kinderen hebben dat nooit echt gedaan. En anders klein spul aan tafel meespelen en/of er gewoon bij blijven..

    Je ontkomt er helaas niet aan ben ik bang.

    En ik denk dat het wel mee gaat vallen:-)

  • Reageren
    Eva
    16/01/2018

    Hier mag grote broer met zijn kleine spul aan de eettafel spelen (mijn zoontje is drie en zijn zusje is net een geworden) Dat gaat prima, en zoals je al zegt; het is een fase en die gaat eigenlijk ook weer verbazingwekkend snel voorbij.

  • Reageren
    Charlotte
    17/01/2018

    Ik heb denk ik echt mazzel gehad, mijn zoontje heeft die fase niet gehad. Tuurlijk stak hij wel eens wat in zijn mond, maar ik heb er nooit bovenop gezeten of wat dan ook, als ik met mn vriendin en haar dochtertje (zelfde leeftijd) wegging, was t ook altijd grappig, zij stak ook alles in haar mond, gras, houtjes, steentjes… En de mijne zat er wel aan, maar stak niks in zijn mond… Haha, gelukkig!! 🙂

  • Reageren
    Marielle
    17/01/2018

    De reden dat ik blij was dat mijn zoontje altijd een speen in had. Volgens mij daarom minder in zijn mond gestoken omdat hij zijn speentje al in had. Soms heb ik hem echt bewust een speen in gedaan zodat hij niet in de verleiding zou komen.

  • Reageren
    Susan
    17/01/2018

    Mijn dochter heeft deze fase niet gehad. Was juist overal vies van en at dus ook niks totdat ze twee jaar was ongeveer haha.
    Ze had sowieso echt een hekel aan texturen zoals zand, gras, speeltuintegels etc.
    Dus even afwachten wie weet is het bij Ise anders dan bij James.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.