“Na mijn bevallingen kan ik beter omgaan met pijn”

Voordat ik kinderen op de wereld had gezet vond ik mezelf qua pijn best een watje. Ik was zo iemand die bij pijn meteen heel panisch werd en ook bij het zien van bloed werd ik al licht in mijn hoofd.

Ik weet nog dat er in Thailand een keer een fles wodka op mijn voet stuk viel. Binnen no time stond ik in een plas bloed en ik had het niet meer. Ik gilde het uit. De vriendinnetjes die bij me waren moesten alle zeilen bij zetten om me rustig te houden. Terwijl het uiteindelijk maar om een relatief klein wondje ging met een paar minimale glassplinters. Hoe ik ooit een bevalling moest doorstaan was me dan ook een raadsel. Ik en pijn, dat gaat gewoon niet samen. Leuk al die verhalen over stofjes en oerkrachten die vrijkomen tijdens een bevalling en die de pijn enigszins zouden moeten opvangen, maar dat was vast niet aan mij besteed.

En toch moet je het doen. Want je hebt geen keus. Als je zwanger bent moet je bevallen en dat gaat met alle pijnen van dien. Erop voorbereiden kan niet.

Bij de bevalling van James kreeg ik meteen behoorlijk wat op mijn bordje. Een vacuümpomp, een knip, een katheter en meer hechtingen dan ik op twee handen kan tellen. Toen ik dat eenmaal achter de rug had, was ik in de veronderstelling dat het qua pijn niet veel erger kon. Maar het sterkte me wel direct, want als ik dit aan had gekund, dan zouden vele volgende ‘pijnmomenten’ een stuk meer meevallen! Een mens kan blijkbaar heel wat hebben.

Het leek alsof die eerste bevalling mijn ogen had geopend. Zie je wel dat ik het kan. Ik realiseerde me dat hoeveel pijn iets ook doet, je er toch doorheen moet en dat je ertegen verzetten geen zin heeft. Sterker nog, je tegen pijn verzetten maakt de pijn alleen maar erger.

Toen mijn tweede bevalling – die thuis plaatsvond – van een leien dakje ging en ik dit keer prima in staat bleek om de pijn weg te zuchten en kalm te blijven, besefte ik al helemaal dat je het echt zelf in de hand hebt. Hoe moeilijk ook, rustig blijven is het allerbelangrijkste als het gaat om het doorstaan van pijn. Focussen op ademhaling werkt voor mij daarbij het beste.

En zo kan ik inmiddels stellen dat ik door het meemaken van twee bevallingen veel beter met pijn om kan gaan. Ik heb het zelfvertrouwen gekregen dat ik het kán en ik weet nu heel goed het verschil tussen je niet ontspannen tijdens een pijnmoment en je wel ontspannen.

Voordat ik kinderen kreeg was ik echt een natte wind met pijn en had ik voor mijn gevoel echt een lage pijngrens. Toen had ik bovendien niet de discipline om er rustig mee om te gaan. Nu heb ik dat wel en daar ben ik hartstikke blij mee! Zo moet ik binnenkort mijn verstandskiezen laten trekken, vroeger had ik daar echt van gegriezeld en nu denk ik: kom maar op! Ook was de cryobehandeling die ik kreeg niet echt een prettige aangelegenheid maar ik kon het allemaal prima aan.

Hoe ga jij met pijn om?

Dit vind je misschien ook leuk

3 reacties

  • Reageren
    Manouk
    12/01/2019

    Ik heb, vind ik zelf, een redelijk hoge pijngrens. Ik laat het altijd maar op me afkomen en blijf redelijk rustig. Zo ook tijdens mijn bevallingen eigenlijk. Maar mijn eerste bevalling was volledige ontsluiting met uiteindelijk een spoedkeizersnede. Dus die twee bevallingen er na vielen ook mee haha. Maar als ik nu bloed moet laten prikken of mijn tanden moet laten doen denk ik: “Je bent 3 keer bevallen dan valt dit heus wel mee” haha.

  • Reageren
    Iris
    12/01/2019

    Ik heb endometriose (verklevingen in de buik door heftige menstruatie) en vrouwen met endosmetriose moeten een hooge pijngrens hebben omdat endometriose zo extreem pijn kan zijn… dus ik heb een vrij hooge pijngrens denk ik,

  • Reageren
    Sara
    13/01/2019

    Ik vind/vond altijd dat ik een hoge pijngrens heb en raak ook niet in paniek. Een keer met een grote wond op mijn voet, moest ik mijn man kalmeren en zeggen wat hij moest doen, terwijl ik de wond had 😂
    De bevalling vond ik wel heel heftig!! Maar het ging prima tot 6 cm en ik thuis mijn weeen opving, wilde vooral alleen zijn en in mijn eigen wereldje. We gingen toen naar het ziekenhuis omdat ik daar wilde bevallen, maar toen gaven ze aan dat ik NU moest beslissen als ik een ruggenprik wilde. Ik twijfelde maar zei ja, en toen knapte er iets. Moest nog ruim een uur wachten en ook na het zetten voelde ik nog veel pijn. Ik denk zelf dat het mentaal veel met mij deed dat ik dacht nu krijg ik iets tegen de pijn. Toen kon ik het dus zelf niet meer aan!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.