Misschien had ik haar moeten aanspreken. Wat zou jij gedaan hebben?

Terwijl ik door de Kruidvat zwierf op zoek naar de wasmiddelen, galmde het huiltje door de winkel. Dit was een heel jong baby’tje, dat hoorde ik zo. Het ging me door merg en been. Het was hees, benauwd en werd voor mijn gevoel steeds zwakker. Dit was geen aanstelleritushuiltje.

Toen ik de hoek omsloeg, kruiste ik de moeder met de kinderwagen. Ik had verwacht dat ze zich wel over haar oversture baby zou ontfermen, maar het leek bijna alsof ze het niet hoorde. Ze duwde de wagen rustig voort.

Toch leek ze me niet het type dat bepaalde signalen van haar baby zou negeren.

Terwijl ze langs me liep wierp ik een vlugge blik in de kinderwagen. Het jongetje had het zichtbaar moeilijk en maaide wild met zijn armpjes om zich heen. Ik moest me inhouden om het kindje niet uit de wagen te halen en zelf te troosten.

Even later trof ik de moeder weer bij de kassa. Ze was net aan het afrekenen. De baby was nog niet gestopt met huilen. Ook degene achter de toonbank leek een beetje onrustig te worden van het jammerende baby’tje. Volgens mij dachten zij, ik, en iedereen die achter me in de rij stond hetzelfde. Dit huiltje is zó benauwd, dat kan niet goed zijn.

Er schoten wel duizend dingen door mijn hoofd. Zou de moeder zelf ook horen dat dit huiltje niet normaal klinkt? Is ze al met hem naar de dokter geweest? Waarom troost ze hem niet? Waarom reageert ze niet op hem? Moet ik vragen of het wel gaat met de baby? Maar ook: wat zou ík ervan vinden als een wildvreemde me aanspreekt op het huiltje van mijn baby? Ik weet hoe wars moeders kunnen zijn van vragen en advies van anderen.

Ik twijfelde en twijfelde en deed uiteindelijk….. niks.

Ze wandelde de deur uit en voor ik het wist waren ze uit het zicht verdwenen. Toen ik zelf mijn fles wasmiddel kort na haar had afgerekend en de deur van de Kruidvat uitstapte, kon ik haar niet meer vinden in de drukke winkelstraat.

Ik heb me de rest van de dag rot gevoeld. Wist niet of ik de juiste keuze had gemaakt door helemaal niks te doen.

‘S avonds in bed vertelde ik het verhaal aan mijn vriend. ‘Had ik naar het huiltje van haar kind moeten vragen?’ Mijn vriend vond dat dat wel had gekund, als ik het op de juiste manier had verwoord.

Ik begrijp dat het als moeder in je verkeerde keelgat kan schieten als mensen zich met jouw kind bemoeien, dat is ook precies waarom ik me in de winkel maar koest heb gehouden.

Waarschijnlijk, althans daar ga ik vanuit, en dat hoop ik natuurlijk, had ze een goede reden om het kind te laten huilen of wist ze dat het huiltje geen kwaad kon.

Wat zou jij in zo’n situatie gedaan hebben?

Dit vind je misschien ook leuk

17 reacties

  • Reageren
    Tineke
    19/09/2019

    Ik was denk ik als moeder niet blij geweest als ik werd aangesproken. Maar als je de juiste woorden had gebruikt om duidelijk te maken dat het huiltje niet helemaal goed klinkt, had ik er wel iets mee gedaan.

  • Reageren
    Yvonne
    19/09/2019

    Heel moeilijk. Misschien iets in de trant van: “Och wat moeilijk voor een moeder/ons,moeders, als je kleintje zo huilt he”. En dan hopen dat ze reageert met de reden waatom hij/zij zo huilt.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      20/09/2019

      Precies, dat is vrij neutraal.

  • Reageren
    Femke
    19/09/2019

    Nee niet doen! Niet mee bemoeien, wat je hoogstens had kunnen doen is contact maken door (“toevallig”) langs lopen en haar blik (proberen te) vangen.
    Wanneer je contact had gehad zou je kunnen zeggen; “Konden ze maar vertellen wat is er he…”. ( Iets in die trant)
    Zelf een huilbaby gehad en ook wel eens in een winkel gelopen met een krijsend kind. Enorm vervelend maar het maakte niet uit of ik nu thuis was of op pad. Hij huilde gewoon bijna altijd. Niets zo vervelend als dat mensen zich ermee gingen bemoeien dus van mij had je echt flink de wind van voren gekregen. Bedenk ook dat dit ook misschien een huilbaby is en dat de moeder eindelijk even er tussenuit is. Ik had ook een ‘modus’ waarin ik gewoon mijn dingen deed en de baby bij me had.
    Ik denk persoonlijk ook dat je niet te veel moet doorslaan in het denken voor een ander. Gezien jouw hypochondrie zou ik ook niet overal wat achter zoeken.
    Het zal ongetwijfeld goed bedoelt zijn maar doe het niet…

    • Reageren
      La Vie Sanne
      20/09/2019

      Thanks voor je feedback Femke!

  • Reageren
    Manouk
    19/09/2019

    Ik vind dat je juist hebt gehandeld. Mijn zoontje is dan wel wat ouder, net 1. Maar hij heeft vandaag vanaf de school van mijn oudste tot we het ziekenhuis binnen stapte, non stop gehuild. Gekrijs was het meer. Dit stuk is zo’n 10 min overigens. Maar elke keer als ik hem er uit wilde pakken dan werd het erger. Ik had het niet leuk gevonden als iemand me had aangesproken. Ik weet dat het geen newborn baby is, maar ze zal er vast een goede reden voor hebben gehad.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      20/09/2019

      Daarom, ik vermoedde ook wel dat ze er een goede reden voor had. Maar het was wel een heel benauwd huiltje, dat maakte dat ik twijfelde.

      • Reageren
        Es
        21/09/2019

        Hier ook een baby die veel heeft gehuild tot het schorre aan toe. Waarschijnlijk koemellallergie. Dit zijn we nu aan het onderzoeken. Ik herken het boodschappen doen met een huilende baby dus helemaal. Soms krijg je verwijtende blikken toegeworpen en anderen kijken even liefdevol de wagen in. Soms vertelde ik wel dat hij extreem last van krampjes heefd en hiervoor al een poedertje krijgt. Je ziet dan begrip en medelijden. Dit geeft vooral dan kracht. Het helpt niet als je de boodschappen op de band legt en iemand zegt ‘ hij is nu wel heel erg overstuur he?!’ Dat schiet mij wel het verkeerde keelgat in. Wat moet ik dan? Kind uit de maxicosi en eerst een half uur proberen te troosten bij de kassa? Heb daarom maar heel scherp geantwoord dat ik dat ook wel hoor als moeder.
        Zou de vraag altijd neutraal stellen. Misschien wilde ze dan haar verhaal wel doen.

      • Reageren
        Sara
        21/09/2019

        Ja super lastige situatie is dit! Het is zo gevoelig en teer voor moeders, al helemaal nieuwe mama’s en newborns. Maar nu alsnog dat mijn zoontje 14 maanden is, merk ik hoe beschermend ik ben of aanvallend kan reageren als iemand iets zegt over hem of mij als moeder.. hoe goed de adviezen ook bedoeld zijn!

  • Reageren
    Anne
    19/09/2019

    Ik had hier echt wel iets van gezegd. Ook al kun je het verdriet misschien niet wegnemen als moeder, je kunt er wel onvoorwaardelijk zijn voor je kindje. Ik vind het altijd zo sneu een compleet overstuur kind waar niemand naar om lijkt te kijken.

  • Reageren
    Eva
    19/09/2019

    Absoluut niet. Je weet niet wat er speelt. Mijn zoontje was een huilbaby, hij heeft met 3 weken zelfs in het ziekenhuis gelegen maar er werd geen medische oorzaak gevonden. Hij huilde dag en nacht zo en uiteindelijk is alles goed gekomen. Heb uren met hem gezeten, maar eerlijk gezegd hielp het weinig hij huilde toch wel. In de kinderwagenbak was het sowieso krijsen, daarom gebruikte we meestal de maxi cosi op het onderstel. Dus wees blij dat je zelf redelijk makkelijke kindjes hebt en niet standaard werd aangestaard buiten door geschreeuw uit de wagen 😉 kan alleen maar hopen dat onze 2e een stuk rustiger zal zijn. Maar vind het wel heel spannend..

  • Reageren
    Yvonne
    20/09/2019

    Ik had het ook niet gedaan! Wat hier al gezegd is: je weet niet wat er speelt. Ik ga ervan uit dat de moeder zelf ook wel weet dat het huiltje ‘normaal’ is of niet. Misschien was ze wel net met hem naar de huisarts geweest, en anders krijgt ze vast wel een keer ongevraagd advies vanuit haar eigen directe omgeving. Ik weet nog wel dat mijn dochter een jankbui had in de supermarkt. Ik wilde haar juist negeren om dat gedrag niet te belonen. Kreeg ze toch aandacht…van anderen dus. Zooo irritant. Ik snap het wel, huilen is iets wat we niet fijn vinden. We willen er iets mee, we willen dat het stopt. Wat voor huiltje het ook is. Je hebt goed gehandeld!

  • Reageren
    Carlijn
    20/09/2019

    Ik denk ook dat ik niets had gezegd, vind dat toch een lastig ding: iemand aanspreken op z’n handelingen of gedrag als moeder. Had wel een knikje gegeven, of een glimlach, in de hoop dat dat een gesprek op gang brengt. Poe ja.. lastig hoor.

  • Reageren
    Els
    20/09/2019

    Met interesse de blog en reacties gelezen. En dan merk je direct wie zelf een huilbaby heeft gehad. Ik heb zelf ook een huilbaby gehad en liep ook zo door de winkels Vooral m’n best doen er geen aandacht aan te besteden. Thuis liep ik uren met de baby in mijn armen, maar ook dat had geen effect op de baby. De reactie van Anne over het onvoorwaardelijk zijn voor een kind: uiteraard ben je er ook onvoorwaardelijk voor een huilbaby. Maar je kunt moeilijk je kind aandacht geven én boodschappen doen, als je weet dat de aandacht die je geef toch geen effect heeft in de winkel. Dan kun je beter focussen op de boodschappen, want de meeste moeders met huilbaby’s zijn behoorlijk uitgeput.
    Reacties als ‘moeilijk he, heb zelf ook een huilbaby gehad’. Of ‘konden ze maar praten he, dan wist je wat er aan de hand was’ hielpen mij wel. voelde alsof je er even niet alleen voor stond. Aanspreken op mijn handelen had ik niet gewaardeerd. Ik ben zelf heel rustig, maar merkte dat op een gegeven moment mijn lontje wel korter werd door het slopende gedrag. Dan kunnen opmerkingen ook sneller verkeerd vallen.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      20/09/2019

      Dankjewel voor je waardevolle reactie!

  • Reageren
    Mathiske
    20/09/2019

    Onze jongste was een huilbaby, ik kreeg het altijd zo benauwd als zij huilde. Had het fijn gevonden als iemand me gevraagd had of t goed ging.. of gewoon even een hand op je schouder met je kunt het.
    Mathiske onlangs geplaatst…Weekendvlog| Week 37My Profile

  • Reageren
    Carmen
    20/09/2019

    Onze jongste was ook een huilbaby. Wat ik deed, maakte vrij weinig uit, hij huilde toch wel. Daarom zat ik meestal met hem binnen, juist om ongemakkelijke vragen of oordelende blikken te voorkomen. Terwijl ik juist iemand ben die 100% voor oppakken en troosten is, maar op een gegeven moment kun je gewoon niet meer. Een vraag of opmerking had ik destijds slecht getrokken. Een blijk van waardering of compassie was dan wel weer fijn geweest, al was ik dan denk ik wel zelf in huilen uitgebarsten…

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.