Mijn kind viel van de trap en liep hersenletsel op

Dinsdagochtend. Daar lag ‘ie, onderaan de trap. Zowel mijn vriend als ik hadden de val enkel gehoord, maar niet gezien. Het was 1 doffe klap geweest. Zijn hoofd had de volledige klap opgevangen bleek achteraf.

Na een flinke huilbui en een paracetamol dacht ik dat het wel weer ging met ‘m. Sterker nog, ik stuurde hem gewoon naar school. Dat wilde hij zelf graag.

Na een half uurtje werd ik echter gebeld door de juf. Het ging niet zei ze. James was alleen maar aan het huilen en klaagde over hoofdpijn. Een enorm schuldgevoel stak direct in me op. Hoe kon ik ook zo dom zijn om hem naar school te brengen?! Binnen twee minuten stond ik in de klas. Toen ik ook nog doorhad dat hij een beetje misselijk was, gingen de alarmbellen bij mij rinkelen.

De dokter bevindt zich gelukkig naast de school, dus ik liep de ene deur uit en de andere deur in. Of ze meteen konden kijken vroeg ik.

James klaarde in de wachtkamer weer een beetje op, was goed aanspreekbaar en de testjes bij de dokter gingen wonder boven wonder dikke prima. Rust houden was het advies van de arts want het zou zomaar kunnen zijn dat hij een licht hersentrauma had opgelopen. Als James nou ineens zou beginnen met spugen, dan moest ik weer contact opnemen.

Ik nam James mee naar huis en gaf hem nog een zetpil. Hij at nog een broodje en bleef daarna wat op de bank hangen. Helaas ging het daarna al snel bergafwaarts. James kermde het uit van de pijn en hij begon ineens met overgeven. Toen mijn vriend thuis was sjeesde hij direct met James naar de spoedpost. Ik bleef thuis met Isé. James is altijd rustiger als mijn vriend bij hem is.

Bij de spoed aangekomen werd James naar het ziekenhuis gestuurd omdat ze het spugen niet vertrouwden. Ik had ondertussen mijn moeder gebeld of ze wilde komen, zodat ook ik naar het ziekenhuis kon gaan met haar auto. Dat duurde nog even, want ze woont 140km verderop.

Eenmaal in het ziekenhuis constateerden ze inderdaad een hersenschudding en wilden ze daarnaast nog een scan maken, voor de zekerheid. Dit omdat ze het spugen zo relatief laat na de val niet direct konden verklaren. In eerste instantie leek de scan goed en werd er zelfs over gesproken dat James naar huis mocht. Maar net op het moment dat mijn vriend zijn spullen aan het pakken was, liep de arts opnieuw de kamer in. Ze hadden toch iets op de scan gevonden. Of James en hij nog even wilden wachten. Er moesten andere experts naar de foto kijken.

Ondertussen was het 21.00 ‘s avonds en was mijn moeder aangekomen. Zo snel als ik kon stapte ik in haar auto om in het ziekenhuis te uitslag van de scan af te wachten. Nou, je kon me opvegen op dat moment. Ik was niks, maar dan ook echt niks meer waard en kon alleen maar huilen. Uit schuldgevoel en uit pure ellende. Wat een pijn moest James hebben gehad. Elke keer bleef het geluid van de val zich maar in mijn hoofd afspelen.

Gelukkig kwam er eenmaal in het ziekenhuis al vrij snel een arts de kamer binnenlopen met de uitslag. Wat ze gevonden hadden was een klein scheurtje in de schedel, dat verklaarde ook het overgeven van James. Dit scheurtje kan alleen met rust weer helen. Maar, zo zei ze, er is een kleine kans dat omdat James nog zo jong is en zijn schedel wellicht nog iets zachter, het scheurtje wijder wordt (dit kan het geval zijn bij kinderen van drie jaar en jonger, maar James is net vier dus ze nemen het zekere voor het onzekere). Daarom moet er over zes weken een nieuwe scan plaatsvinden. Verder moest James die nacht in het ziekenhuis blijven.

De volgende ochtend mocht James na nog wat onderzoekjes weer naar huis. Hij kreeg vanaf het moment dat hij in het ziekenhuis was 500mg paracetamol dus qua pijn viel het hem gelukkig mee.

Dan komt de opgave; hoe houd je hem in bedwang? Want een kleuter gaat echt niet in bed liggen en rustig aan doen, daar zijn ze ook niet zo goed in. Dus was mijn bijrol van die dag politieagent. “Nee niet doen. Rustig lopen. Niet rennen. Pas op je hoofd. Kijk voor je. Voorzichtig!”

De nacht van woensdag op donderdag ging goed. Eigenlijk een beetje te goed. Want ik schatte de situatie alweer verkeerd in. Dacht dat James zich op en top voelde en ging met hem naar buiten. Om te wandelen. Maar meneer wilde toch wel errug graag zijn step mee. Dus wandelen werd steppen. En toen kwamen we een speeltuintje tegen en daar wilde hij toch wel heel graag van de glijbaan. En op de schommel. En toen ik met mijn ogen knipperde was hij van een klimrek af gesprongen.

Je raadt het al; eenmaal thuis ging het weer finaal de verkeerde kant op. Het was too much geweest die middag. Overgeven, misselijk, hoofdpijn, wegdraaiende ogen. We legden hem in ons bed om hem te bedaren en al vrij snel viel hij in een diepe slaap. Omdat we hem niet weer door de hel van ziekenhuis in, ziekenhuis uit wilden trekken, zeker niet omdat het al avond was en hij bekaf was, besloten we hem te laten slapen en hem om de twee uur te wekken (en dus niet meteen de dokterspost te bellen). Hij bleek niet heel aanspreekbaar (door moeheid) maar zijn pupillen reageerden wel goed. Af en toe moest ‘ie nog overgeven.

Toen de situatie de volgende ochtend echter nog niet verbeterd was en James nog steeds moest overgeven, meldden we ons weer bij de dokter. Deze stuurde ons weer door naar het ziekenhuis. Daar aangekomen ging het alweer wat beter met James, hij had praatjes en wilde zelfs wat eten (zonder dat het er direct weer uitkwam). Ook zijn testjes gingen goed. Hij hoefde niet te blijven en ook geen extra scan. De misselijkheid was waarschijnlijk te wijten aan teveel prikkels volgens de artsen.

Toen was het me duidelijk dat je een kleuter met een hersenschudding en een scheurtje in zijn schedel écht rustig moet houden. Alles kan teveel zijn. Ze geven zelf hun grenzen niet altijd goed aan.

Voorlopig houd ik hem dus ook thuis. De afgelopen twee dagen zijn steeds iets beter verlopen en we proberen zulke rustig mogelijk dingen met hem te doen. Kleien, knutselen, met zijn auto’s spelen. Geen filmpjes, geen uitstapjes en zeker geen tripjes naar de speeltuin. Hij gaat vroeg naar bed, nu al twee dagen om half 6. Hij is dan echt bekaf.

Bij mij zit de schrik er nog goed in. Ik kan nog steeds wel huilen als ik er aan denk. Ik heb 3 nachten op rij niet geslapen van de angst en de spanning en ik kan geen geluidje horen of het doet me weer denken aan die val. Ook zie ik nu ineens overal gevaar in; hoe moet dat nou straks op school, waar ik hem niet in de gaten kan houden wat ‘ie allemaal doet of waar hij vanaf kan springen? Hij moet echt weer een beetje slijten, de angst.

Hoe het is misgegaan weten we niet precies. Waarschijnlijk door een misstap, niet door uitglijden. Mijn vriend riep ‘huphup’ naar James omdat ik beneden aan het wachten was, waarop James wat driftig reageerde. In zijn driftigheid heeft ‘ie vermoedelijk zijn voeten verkeerd neergezet en is hij daardoor gevallen. Het moet behoorlijk hard zijn gegaan getuige het scheurtje in zijn schedel.

Is jouw kind wel eens van de trap gevallen?

Dit vind je misschien ook leuk

59 reacties

  • Reageren
    Marina
    14/10/2018

    Wat vreselijk voor jullie allemaal. Ik hoop dat hij geen blijvende schade heeft. Anders echt aan de bel trekken voor goede diagnostiek en begeleiding in de revalidatie voor jonge kinderen met hersenletsel hoor. Ik wil je niet laten schrikken, maar weet dat de weg vaak niet gevonden wordt.

    • Reageren
      Tanja
      26/10/2018

      Ja mijn dochter was bijna drie jaar toen ze bij de buren aan het spelen was op een bed met glijbaan , en daar op een of andere manier vanaf is gevallen tegen de verwarming .
      Toen ze naar huis werd gebracht zei ze mama doe het licht nou aan en ik zei waarom lieverd het is ochtend het licht hoeft niet aan waarop zij weer zei , maar mama het is zo donker !
      Toen schrok ik zo erg en liet haar een foto zien van haar broers en zusje en vroeg haar jongste broer aan te wijzen waarop ze zei mama ik zie helemaal niets ,nou ik kan jullie vertellen dat ik nog nooit zo bang ben geweest .
      Met snelheid naar de spoedpost en daar bleek dus idd dat ze ook een scheur in haar schedel had en daardoor tijdelijk niet kon zien .
      We bleven maar vragen aan haar of ze al iets zag en na een paar uur kwam het zicht gelukkig weer terug . Wat de dokter ook had gezegd.
      Zij heeft wel een week echt in bedje gelegen want het was een zeer zware hersenschudding met dat breukje in de schedel ,nu nog steeds klein deukje in voorhoofd ze is inmiddels 24 jaar en gaat zeer goed met haar

  • Reageren
    Esmee - 4Mama
    14/10/2018

    Wat schrikken! Hier nog nooit gebeurd gelukkig. Veel sterkte met James!
    Esmee – 4Mama onlangs geplaatst…Hoe vind ik een geschikte middelbare school?My Profile

  • Reageren
    Nynke
    14/10/2018

    Oh wat schrikken!
    Een van de engste dingen die kan gebeuren in huis en volgens mij bijna ieder kind ook wel eens overkomt. Gelukkig lijkt het nu goed te gaan met de kleine man! Veel beterschap voor hem.

  • Reageren
    Annelieke
    14/10/2018

    Jeetje wat vervelend!! Mijn dochter is dezelfde dag van de trap gevallen. We gingen naar beneden en ik draai me nog even om, om iets te pakken en hoor gestommel en zie mijn dochter niet meer. Dus ren naar de trap en daar ligt ze. Begon ook gelijk te huilen en was helder. Bij de dokter kwamen ze tot de conclusie dat ze veel geluk heeft gehad en er niets aan de hand is. Maar wat ben ik geschrokken en voelde ik me schuldig! Toe ik de volgende dag jouw berichtje las besefte ik me pas echt hoeveel geluk we hebben gehad! Heel veel sterkte!!

  • Reageren
    Ingrid
    14/10/2018

    Ik ben zo onwijs fan van jouw blogs, omdat er naast de samenwerkingen en artikelen over make-up (die trouwens ook allemaal leuk zijn om te lezen hoor) ook regelmatig dit soort oprechte, uit het hart geschreven artikelen verschijnen.
    Jeetje Sanne, wat zal dit schrikken zijn geweest! Ik moet er echt niet aan denken. Hopelijk slijt die angst snel. Hele dikke knuffel voor James!!

  • Reageren
    Renee
    14/10/2018

    Jezus wat schrikken! Kan me goed voelen dat je nu 300x per dag voorzichtig roept. Dit moet inderdaad slijten denk ik. Ik heb zelf 2 jaar geleden een hersenschudding gehad nadat ik van mijn fiets met de zijkant van mn hoofd op de stoeprand klapte. Ook dokter en testjes en overgeven. Heb uiteindelijk een week plat gelegen en toen merkte ik dat ik weer wat prikkels en vel licht aan kon. Met een peuter een mega uitdaging inderdaad om rust te nemen. Denk maar veel Netflix filmpjes en het grote bed. Succes en sterkte!

  • Reageren
    Marijke
    14/10/2018

    Wat naar voor James en jullie. Heel veel sterkte!

    Hier een dag na haar derde verjaardag. Gebroken arm en hersenschudding tot gevolg. Ze viel plat op haar gezicht ook nog. Ben nog nooit zo geschrokken……

  • Reageren
    Anne
    14/10/2018

    Wat heftig zeg.. ik loop nog steeds met m’n zoontje (3 maanden jonger dan James) mee de trap af omdat ik als de dood ben dat hij beneden op de tegels valt. Sterkte!!

  • Reageren
    Manouk
    14/10/2018

    Wat moeten jullie geschrokken zijn. Lijkt me ook erg lastig om een kleuter rustig te houden. Die van mij zou rustig blijven voor de TV, maar dat is ook weer niet goed met een hersenschudding. Zo lastig hoe je dat moet doen. Mijn oudste is wel eens van de bank gevallen, zo op de harde tegelvloer met zijn hoofd. Niet zo hoog als een trap, maar wat ben ik geschrokken toen.

  • Reageren
    Fraukje
    14/10/2018

    Oh ik word weeig in mijn buik als ik je verhaal lees. Arme James en ja die angst, dat herken ik, dat slijt langzaam.
    Is mijn kind weleens gevallen? Poe nou en of, vooral de jongste. Hij is vol op z’n gezicht van de schommel gevallen op de houten vlonder. Verschrikkelijk was het, het letsel ook. Tig keer van het onderste plankje van de tripp trapp gegleden (beide kinderen). Dochter op haar achterhoofd tegen de verwarming. Gat in het hoofd. En laatst had m’n zoontje een engeltje op z’n schouder. Mijn gymbal stond achter zijn tripp trapp, hij ging bovenop de stoel zitten en terwijl ik wil zeggen dat hij er gauw af moet, kukelt hij achterover en THANK THE LORD stuitert op de gymbal!!! Anders was het heeeel anders afgelopen, word er nog naar van als ij eraan denk. Dus ja.. Helaas regelmatig ongelukjes. Terwijl ik echt heel erg op veiligheid hamer, sommige dingen heb je niet in de hand. Hopelijk heelt de scheur mooi en knapt jullie mannetje gauw op. Sterkte, ook met de schrik!

  • Reageren
    Sonja
    14/10/2018

    Mijn zoontje van nu 4 is ook van de trap gevallen toen hij net 2.5 was. Ik stond bovenaan de trap met z’n baby broertje in m’n armen en ik kon helemaal niets doen…. Vreselijk! Zag hem zo van de trap af vallen. Gelukkig niets aan over gehouden, zelfs geen blauwe plek of schrammetje. De schrik zat er alleen goed in. En nu ruim 1.5 jaar later ben ik nog steeds angstig als ik m’n jongens van de trap zie gaan.

    Sterkte met James!

  • Reageren
    Kimberly
    14/10/2018

    Wat zal je geschrokken zijn! Elke mama maakt weleens een verkeerde inschatting, we zijn ook maar mens. Maar ik kan me jullie angst (gelukkig) alleen maar voorstellen, het lijkt me verschrikkelijk! Een kleuter rustig houden ook trouwens. Had de afgelopen week zo met jullie te doen.

    E is vorig jaar uit een winkelwagen gevallen in het tuincentrum. Pat had niet in de gaten dat ze op haar knietjes was gaan zitten en reed net tegen een hobbeltje op. Gat in haar hoofd, misselijk en naar maar gelukkig “maar” een lichte hersenschudding. Met wekadvies voor 2 dagen ging het daarna weer snel beter gelukkig. De hechting in haar hoofdje zie ik alleen bij 2 staartjes oid.
    Kimberly onlangs geplaatst…5 Tips voor het organiseren van de speelkamer | WinactieMy Profile

  • Reageren
    Inge
    14/10/2018

    Dat is enorm schrikken zeg! Hier helaas ook een x gebeurd. Toen kwam onze zoon ‘s avonds, toen het al bedtijd was, zelf naar beneden. Een mega klap.. Gelukkig liep dat met een sisser af.
    Veel sterkte en beterschap!

  • Reageren
    Lievelyne
    14/10/2018

    Jeetje wat een verhaal. Dat is echt wel schrikken voor jullie als ouders! Veel beterschap aan je kleine vriend. Liefs E.

  • Reageren
    Wendy
    14/10/2018

    Wat ontzettend schrikken voor jullie allemaal! Hopelijk is er snel beterschap voor James zodat hij weer volop kan genieten van alles!

  • Reageren
    Didi
    14/10/2018

    Schrikken zeg! Ik denk dat vrijwel alle ouders zich wel herkennen in het schuldgevoel. Het is gewoon zo moeilijk in te schatten.
    Had je niet iets met de buren kunnen regelen? Wat een stress om 1,5 uur te moeten wachten! Sterkte!

  • Reageren
    Sandra
    14/10/2018

    Jeetje, dit lijkt me heel heftig. Wat is dat schrikken. 🙁 Ik kan me voorstellen dat het lastig is om hem af te remmen en dat je ook niet goed weet wat hij wel en niet precies aan kan nu. Het is en blijft moeilijk denk ik. Ik hoop dat hij snel weer de oude is en de klachten steeds minder worden. Ook hoop ik voor jou dat de angst snel weer slijt! Sterkte en heel veel beterschap voor James!
    Sandra onlangs geplaatst…Photo Diary #171 | Geitenkaas salade, belemmerd & RiverdaleMy Profile

  • Reageren
    Anneleen
    14/10/2018

    Lijkt me heel erg schrikken! Veel beterschap voor James! X

  • Reageren
    Kim
    14/10/2018

    Jeetje wat moeten jullie geschrokken zijn! Heel veel beterschap voor James en hopelijk kan je het snel een “plekje” geven!

  • Reageren
    Marlies
    14/10/2018

    Wauw wat schrikken en kan mij zo goed je angst begrijpen. Heel veel beterschap en je doet het goed, je moederhart breekt.
    -x- Marlies

  • Reageren
    Sharon
    14/10/2018

    Jeetje wat schrikken. Zelf heb ik als kind meerdere malen een hersenschudding gehad en ik weet nu nog zo goed hoe dat was tijdens het herstel, hoe ik mij toen voelde. Het is echt niet niks, veel rusten en hopelijk voelt James zich snel weer beter.

  • Reageren
    Eke
    14/10/2018

    Jeetje Sanne, wat een week! Ik kan me je schrik en angst zo goed voorstellen! Hopelijk knapt James lekker op en is hij snel weer de oude. Het is zo herkenbaar, al die valpartijen en de wetenschap dat het waarschijnlijk nog wel vaker zal gebeuren (hopelijk wel minder heftig) stemt je moederhart niet gerust. Heel veel sterkte, ook voor jou!

  • Reageren
    Luana
    14/10/2018

    Misschien tijd voor een cursus EHBO bij kinderen. Ik schrik best van het feit dat je hem gewoon naar school hebt gebracht want “dat wilde hij zelf graag” en dat je hem 48u na de val laat steppen en spelen in de speeltuin. Er zijn genoeg alternatieven om hem thuis rustig aan te laten doen. Zo’n klap kan hij nog maanden last van hebben! Ik wens jullie veel beterschap.

    • Reageren
      Ashley
      14/10/2018

      Ik schrik van een reactie als deze. Sanne schrijft zelf dat ze er 3 dagen niet van heeft geslapen, wat denk jij dan dat deze reactie bijdraagt? Dat ze zich schuldig voelt staat meer dan eens in de tekst. Ben jij er van overtuigd zelf altijd al het juiste te doen en altijdddd de juiste beslissingen te nemen? Ik denk dat iedere moeder wel eens een inschattingsfout maakt. Als een kind een goede indruk maakt en op dat moment zelf graag naar school wilt ga je er ook niet direct vanuit dat hij hersenletsel heeft toch?
      Soms kun je beter je goed bedoelde adviezen voor je houden.

      • Reageren
        Luana
        14/10/2018

        Het is heel simpel. Deel je dit soort verhalen, dan kun je ook dit soort reacties krijgen. Dan moet je het niet delen. Ook ik zal zeker fouten maken, maar als mijn zoontje van boven naar beneden van de trap zou vallen, dan hou ik hem thuis ter observatie en bel ik meteen de huisarts. Je kunt beter van het ergste uitgaan en horen dat er niks is, dan denken dat het allemaal wel meevalt en er uiteindelijk dus toch hersenletsel is! Ik blijf bij mijn ‘misschien is het tijd voor een cursus EHBO bij kinderen’ standpunt.

        • Reageren
          Ashley
          14/10/2018

          Dus omdat men besluit hun leven te delen op social media is dat voor andere het perfecte excuus om altijd hun ongevraagde negatieve mening te ventileren? “Want ze kunnen erop wachten”. Klein beetje waanzin wel hoor.. Misschien kun jij de EHBO cursus overslaan gezien het feit dat je altijd perfect denkt te handelen, voor jou is het tijd na te denken hoe je reacties bij andere binnen kunnen komen. Iets met gebrek aan empatisch vermogen.

          Het moge duidelijk zijn uit dit verhaal dat Sanne achteraf gezien ook liever anders gehandeld had.

          • Tina
            14/10/2018

            Het is natuurlijk vreselijk als zoiets gebeurt en natuurlijk let elke ouder op, en is een ongeluk helaas zo gebeurt. Maar ik moet het eens zijn met deze dame, de eerste reactie na zoiets is is cruciaal. In dit geval had het zoveel erger kunnen aflopen, dan was dit compleet verkeers ingeschat door de ouders, hoe goed ze hun kind ook kennen en kunnen inschatten. Sanne is zoals doet zoals alle moeders haar best, dat betwist niemand, maar dit artikel kan dienen als waarschuwing om toch liever overbezorgd te zijn dan nuchter te blijven in dit soort sitauties…

    • Reageren
      Lisanne blom
      14/10/2018

      Wat een rot opmerking! Elke moeder doet uit liefde wat hij of zij goed lijkt te vinden of vind voor zijn of haar kind. Je gaat er vanuit dat als je kindje zelf naar school wilt het wel gaat, james is op een leeftijd dat hij wel kan zeggen dat hij echt niet lekker is of wel. Het is makkelijk om van achter je beeld scherm sanne zo af te kafferen.. terwijl ze dit JUIST deelt in de hoop dat mensen deze fout ( zoals sanne en dus blijkbaar jij ook het ziet/zien) niet zullen maken! Denk je werkelijk dat ze dit bewust deed? Haar kinderen zijn hasr wereld ( dat zou je wel merken als je haar echt dagelijks volgt) ik denk dat ze de laatste zal zijn die haar lieve james exspress heeft willen laten wachten op nodige medische hulp. Zo ver erger jij haar schuld gevoel, en blijkbaar voel jeje er nog goed bij ook! Sanne heeft goed gehandeld, door te obseveren wat james zelf aangaf en deed, en de juf heeft er goed op ingespeeld en daarna sanne en haar man ook . Misschien is dit niet de weg zoals jij hem zou belopen maar daarom zijn we allemaal zo anders. Het jammere is, sanne is open en eerlijk en deelt alles want dat is haar werk en jij niet, dus misschien ben jij wel veel ergere paden begaan maar hey? Wie weet dat! Ik hoop dat jeje nu een beter mens voelt na iemand zo af te kafferen. En ik hoop dat sanne deze verhalen juist blijft delen. Want een nieuw baken moeder als ik leer hier onwijs veel van!!!

    • Reageren
      Denise
      14/10/2018

      Wauw, dit vind ik wel een heftige reactie. Ik zou het de volgende keer iets anders verwoorden. Dan komt je bericht ook over, maar is het geen steek in het hart van een moeder…

    • Reageren
      Elise
      14/10/2018

      Hoe goed je reactie waarschijnlijk ook bedoeld is, ik vind het best een rottige reactie. Een hele belerende toon zit er in. Even met het vingertje wijzen.
      Laten we dat vooral niet doen!

    • Reageren
      Kirsty
      14/10/2018

      Oké, als jij een oorkonde wil voor wereld beste mama dan is dat aan jouw! Zelfs mijn moeder die als meldkamer centraliste op de ambu werkt, maakt weleens een fout. Erg hé? Iemand met een verpleegkundige diploma?! Maar: als je kind gewoon functioneert en er niks te merken is, wat doe je dan? Juist, zoals Sanne lekker in z’n normale doen houden. Had Sanne van te voren kunnen weten dat het zo erg was? Nee! Vind het echt een trieste reactie! Ze wil alleen andere moeders behouden voor dit, omdat zij het helaas nu heel naar heeft moeten ervaren!
      En btw, op een EHBO cursus word je nooit geleerd om van het ergste uit te gaan😉

      Sanne heel veel beterschap met de kleine man!

      • Reageren
        Anouk
        14/10/2018

        Zelf volg ik jaarlijks de ehbo cursus. Hier word inderdaad niet geleerd om van het ergste uit te gaan, maar wel zeker geadviseerd altijd contact op te nemen met de huisarts, of in ergere gevallen 112 te bellen, evt voor alleen overleg.

        Wil overigens niet zeggen dat Sanne het verkeerd heeft gedaan, elke moeder heeft momenten die ze achteraf heel anders zou aanpakken. Maar ik geloof dat ze mondig genoeg is voor zichzelf op te komen hierin!

        • Reageren
          Luana
          14/10/2018

          Ik zeg ook nergens dat ik dit uit de EHBO gehaald heb. Jammer dat alles uit verband getrokken wordt.

    • Reageren
      Kim
      14/10/2018

      Ik dacht precies hetzelfde Luana. Ik schrok daar ook van.

      Uiteraard wens ik James ook veel beterschap!

    • Reageren
      Brenda
      14/10/2018

      Wat een kansloze reactie is dit zeg. Ja Sanne had het misschien ook anders aan kunnen pakken. En dat geeft ze tenslotte ook toe. Maar maak jij nooit fouten? Ben jij perfect? Heeft iemand hier iets aan, zo’n reactie te plaatsen onder haar blog? Niks opbouwends, geen sterkte of iets, gewoon kei hard iemand afzeiken?
      Bah wat zal jij vaak in de knoop liggen met je zelf.

      Sanne trek je niks aan van dit soort reacties, je eerlijkheid siert je.

    • Reageren
      Audrey
      14/10/2018

      Wat een nare reactie zeg. Ze heeft gedaan wat ze dacht dat goed was. Ik zou namelijk ook denken: mijn kind voelt zich goed, speelt weer en is actief dus laat maar gaan….

      Nu ik het verhaal van Sanne lees, waarvoor DANK SANNE!, zou ik dat in een dergelijk geval, mocht dat gebeuren (want ja dat kan!!!), dus ook veel nauwer nemen.

      Lieve Sanne, heel veel sterkte en neem het jezelf niet kwalijk. Een ongeluk zit echt in een klein hoekje. Als we alles konden voorkomen weet ik zeker dat we dat zouden doen! Liefs en een dikke knuffel voor jullie schattepatatje!

    • Reageren
      Es
      14/10/2018

      Jeetje wat een ontzettend onsympathiek reactie zeg!
      Iedere ouder weet dat een ongeluk met een kind in een klein hoekje zit.
      Maar fijn dat jij in elke situatie gelijk het juiste weet te doen…

      snap niet waar dat voor nodig is gelijk met zon beschuldigende reactie te komen!! Iedereen komt namelijk wel eens in een situatie waarin je achteraf denkt dat had ik nu anders gedaan

      Trekt je hier niks van aan hoor Sanne! En veel beterschap voor James

    • Reageren
      La Vie Sanne
      14/10/2018

      Hi Luana, dank voor je reactie. Ik waardeer je zorgen en zie het naar school brengen ook als een verkeerde inschatting, maar voor de beeldvorming ik woon naast de school dus was er direct toen het niet goed bleek te gaan. Ik ben toen de school belde ook direct door naar de huisarts gegaan (die zit daar weer direct naast) en die gaf aan dat er waarschijnlijk niets ernstigs was en ik naar het kind moest kijken. Mijn inschatting was, kijkend naar James, dat begeleid naar de speeltuin gaan beter was (ik ben vrij bezorgd aangelegd en houd James zeker in dergelijke behoorlijk kort) dan hem als een gekooid dier binnen houden, hij heeft nou eenmaal vrij veel energie. Ik weet dan ook niet of zijn instorting die avond direct door de speeltuin kwam of door de pijn van het scheurtje. Ik heb van de situatie geleerd, een EHBO cursus is ook iets wat ik op korte termijn wil gaan doen. Dat had mij echter in deze situatie waarschijnlijk niet anders doen handelen, want ook een de huisarts zag niets ernstigs. Voor de andere reageerders, erg lief dat jullie voor mij opkomen, maar ik lees er niets slechts in, enkel een initiële reactie vanuit een bezorgd moederhart. Ik schreef dit inderdaad ook als waarschuwing voor andere ouders. Veel liefs, Sanne!

  • Reageren
    Marloes
    14/10/2018

    Oh wat schrikken zeg! Snap ik dat je daar 3 nachten niet van slaapt. Hopelijk gaat het snel beter met hem. Veel beterschap voor James X

  • Reageren
    Tessa
    14/10/2018

    Echt heel naar voor jullie! Bij ons is het helaas 2 keer in een korte tijd gebeurd met ons dochtertje dat toen 2 was. Beide keren werd dochtertje met ambulance naar het ziekenhuis gebracht waar ze een nachtje ter observatie moest blijven. Na de 2e keer kregen ze bij het ziekenhuis volgens mij het vermoeden dat er meer aan de hand was en werden wij aan heel veel vragen onderworpen… wat voelde ik me schuldig (terwijl het echt niet onze schuld was). We hebben nu tapijt op onze trap laten leggen en een ander trapveldje genomen. Ik vind trappen nog steeds zo eng dat ze de trap nog niet alleen op en af mag van me (ze is bijna 4). Volgens mij blijft dit gewoon een klein trauma voor mij.

    • Reageren
      Tessa
      14/10/2018

      Trapveldje = traphekje

  • Reageren
    Maud, Leuk Met Kids blog
    14/10/2018

    Jeetje wat heftig Sanne… hopelijk gaat het nu snel beter met James! En wat een uitdaging om een kleuter rustig te laten zijn. Heb je al luisterboeken geprobeerd? Bij ons kunnen ze uren stilzitten met een luisterboek aan, vaak in combinatie met knutselen of Lego. Ik heb zo’n Storytel abonnement, ik ben echt fan. Mijn kleuter luistert bijvoorbeeld het Muizenhuis en Jip en Janneke, liefst iedere keer opnieuw hetzelfde boek. Heel veel beterschap voor James!
    Maud, Leuk Met Kids blog onlangs geplaatst…Herfst knutsels: samen met de kinderen knutselen als het buiten kouder wordtMy Profile

  • Reageren
    Simone
    14/10/2018

    Wat heftig zeg. Mijn grote angst. Gelukkig nog nooit gebeurd… hopelijk blijft het zo. Alhoewel, in de speeltuin is ze weleens van een trapje gevallen. Maar dat was lang zo heftig niet. Heel veel beterschap!

  • Reageren
    Danielle
    14/10/2018

    Mijn zoontje mag niet alleen van de trap en sowieso op zn kontje naar beneden. Wat een heftig verhaal zeg..

    • Reageren
      Yvonne
      15/10/2018

      Er zal toch een keer komen dat je zoon alleen van de trap af moet, Danielle. Als je je kind behoedt voor alle gevaren zullen ze nooit iets leren…
      En James is 4 jaar hè!

  • Reageren
    Sara
    14/10/2018

    Oh wat heftig en zielig voor jullie! Een ongelukje zit in een klein hoekje helaas. Het is ook zo moeilijk in te schatten als ze zich het ene moment zo goed voelen en het andere weer totaal niet.
    Mijn kleintje van 3.5 maand js helaas ook van het bed afgevallen. Voel me zo vreselijk erover en het moment speelt zich telkens af in mijn hoofd. Gelukkig lijkt alles goed afgelopen te zijn.. maar wat een schrik!!

  • Reageren
    Elisabeth
    14/10/2018

    Zo heftig! Ik heb twee broertjes die beiden van de trap zijn gevallen. De ene viel mee, brak alleen zijn arm. Maar de ander was bewusteloos en kwam niet gelijk bij. Dit duurde wel een half uur en hij had bloed achter zijn oor. De ambulance was gekomen. Maar uiteindelijk was het alleen een hersenschudding gelukkig. Sinds dien is mijn moeder met elk vreemd geluid met de trap bang dat er weer iemand van de trap valt. Ze schrikt daar elke keer weer van.

    Ik hoop dat James snel opknapt! En zich ook weer snel wat beter voelt.
    Elisabeth onlangs geplaatst…Recept #16: Eigen gemaakte gehaktballetjes met cherrytomaatjesgratinMy Profile

  • Reageren
    Ik
    14/10/2018

    Heftig. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Het kan iedereen overkomen. Op die leeftijd hoef je niet met traphekjes meer te werken. Mijn zoon is toen hij 3 was van de trap gevallen maar halverwege tegen de muur beland, gevolg was een grote plek op zijn voorhoofd. Je schrikt je dood. Maar geef het de tijd laat het slijten. Jij hebt alles gedaan wat op dat moment goed voelde. Bedoel het niet lullig maar sla niet door in het overbezorgde. Waak daar voor. Dat is voor jou zelf en je kids wel het beste natuurlijk.. Dit kon iedereen overkomen!

    Sterkte en beterschap!!

  • Reageren
    Eva
    14/10/2018

    Zeker dat mijn zoontje al een keer van de trap is gevallen. Ik brak zelf als kind ook mijn pols bij een val van de trap (mn moeder dacht dat het wel meeviel, heb ik haar nooit kwalijk genomen hoor) Zo blij dat er in dit huis vloerbedekking op de trap ligt. Dag gaat er over een paar jaar wel af!

  • Reageren
    Chantal
    15/10/2018

    Wat schrikken zeg. Hier is de jongste van boven naar beneden achterover van de trap gevallen toen hij 2 was. Ben me dood geschrokken. Hij lag onderaan de trap, huilde 1x en wilde gaan spelen. Heb hem bij me genomen en meteen se huisartsenpost gebeld aangezien het een val van hoogte was. Daar aangekomen was hij wel beduusd van de val en een lichte hersenschudding. Verder heeft hij er niks aan overgehouden. Maar ik daarentegen 😅

  • Reageren
    Yvonne
    15/10/2018

    Sanne, tranen in mijn ogen voor jullie en voor James. Al denk ik dat James er sneller overheen zal zijn dan jullie eerlijk gezegd. Als ouder blijft dit langer hangen: het geluid, de nasleep, de pijn van je kind die over wil nemen.
    Pfff ik vind het zó knap hoe je het allemaal omschrijft en ik ben je ook dankbaar want het is ook leerzaam voor jonge ouders (zoals ik ook ben). Ik waardeer je eerlijkheid dan ook enorm want ik denk dat het in de praktijk heel vaak zo gaat.
    Je bent een topmoeder. Punt.

    • Reageren
      Yvonne
      15/10/2018

      Oh en natuurlijk veel beterschap voor James. Hopelijk heelt het toch snel allemaal. En jullie hart ook 🙂

  • Reageren
    Annemiek
    15/10/2018

    Boh wat heftig en schrikken. Kan me voorstellen dat zoiets je niet in de koude kleren gaat zitten. Sterkte, hopelijk herstellen jullie allemaal snel, James zijn hoofd, jullie van de schrik.

  • Reageren
    Gerrie
    15/10/2018

    Wat schrikken voor jullie.
    Hier is mijn 17 jarige dochter ook rond haar 5/6e jaar van de trap gevallen we hoorden de val en ik ging kijken en zag haar liggen onder aan de trap met grote ogen. Schrok me rot. Gelukkig had ze niets. Is ook gewoon naar school gegaan omdat ze dat wilde. Mijn andere dochter is in groep 6 op school van een klimrek gevallen met haar gezicht op de stenen. Heel haar gezicht bij haar oog kapot.. de week daarna ook alleen maar plaat gelegen met een hersenschudding en een oog de weken dicht zat en moest herstellen. Ongeluk zit in een klein hoekje. Je hebt goed gehandeld.
    En die opmerking van de ehbo cursus 🤔 denk dat er weinig moeders zijn die dat volgen en gewoon altijd hun moederhart volgen. Knuffel voor jou en beterschap voor James.

  • Reageren
    Loïs
    17/10/2018

    Getsie wat schrikken! Ik weet dat mijn broertje vroeger ook eens zo heftig van de trap is gevallen, ingeluk zit helaas in een klein hoekje. Dikke knuffel voor jullie beide ❤

  • Reageren
    Wendy (B)
    18/10/2018

    Geen kinderen maar ikzelf ben als kind van de leuning van de zetel gevallen.
    Met als resultaat een (lichte) hersenschudding.

  • Reageren
    Lisanne
    26/10/2018

    Ik weet hoe je je voelt.. pure onmacht.

    Mijn dochtertje viel ook met 13 maanden van de trap, en dan hadden/ hebben we nog een trap hek en daar was iets fouts mee waardoor die is open gegaan. Ik had gelijk de HA gebeld en eigenlijk moest er met spoed een ambulance komen maar omdat ze hoorde dat mijn dochtertje weer vrolijk verder aan het spelen was mocht ik zelf met spoed naar het ziekenhuis komen. Hersenschudding, zijn een paar nachten in het ziekenhuis gebleven. Achteraf bleek ze een infectie te hebben en dronk en at ze daarom niet. Gewoon pure pech .. val van de trap en tegelijkertijd een infectie.

    Heb mijzelf heel lang de schuld gegeven maar ze is er goed vanaf gekomen en van het hekje kon ik niks aan doen. Ongeluk zit in een klein hoekje, iedereen met een kind heeft wel erge dingen meegemaakt, of het nou hard vallen is , of van de bank af vallen.

    Sterkte ♥️

  • Reageren
    Mandy
    28/10/2018

    Heftig zeg hoop dat gauw over is en dat je het snel achter je kan laten.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.