Mijn broer Niels

SDC12523

Mijn broer Niels is 24 jaar. Hij is verstandelijk gehandicapt, wat in zijn geval betekent dat hij het verstand van een kind van 8 heeft. Hij is echt de liefste jongen van de wereld en hij betekent heel veel voor ons gezin. Ondanks de vele zorgen die we om hem hebben, moeten we vaak ook erg om hem lachen. Mijn moeder schrijft af en toe een stukje over hem op haar blog.

“Mama met welk been ben ik gisteren eigenlijk uit bed gestapt?”
Niels komt slaapdronken naar beneden en kijkt onder aan de trap op het houten podiumpje naar zijn beide benen. “mmm, volgens mij met deze” en hij wijst nadenkend naar zijn rechterbeen. “Was dat dan mijn verkeerde been?” vraagt hij verbaasd. 
Ik sta aan het aanrecht brood te smeren en druk de Senseo voor hem aan. “Niels, dat is een gezegde, dat gaat niet echt over je linker- of rechterbeen”, zeg ik terwijl ik het kopje koffie onder het apparaat vandaan haal en op tafel zet. “Het betekent dat je chagrijnig bent ‘s morgens” leg ik uit. 
‘s Ochtends als Lucinde nog in dromenland is hebben Niels en ik zo onze gesprekjes. Vaak bekijk ik hem dan even stiekem door mijn wimpers terwijl hij liefdevol een stukje brood met vleeswaar aan Pip voert die bedelend onder de tafel zit, of ik loop naar hem toe en trek het kraagje van zijn werkpolo even boven zijn sweater uit. In het loopje check ik vaak nog even of hij zich heeft geschoren. “Mama, ik zie wel dat je me controleert”, mompelt ie dan met Pip aan zijn voeten.    
Tegen negenen breng ik hem naar zijn werk. Bij het uitstappen kijk ik hem altijd even na. Als ik hem dan met zijn zware werkschoenen, zijn groene jas met de letters ‘Parkbeheer’ achterop en zijn koptelefoon nonchalant om zijn nek het parkeerterrein zie oversteken gaat er altijd een gevoel van trots door me heen. 
Het is niet meer dat kleine kwetsbare jongetje voor wie ik tot in den treure in de bres moest springen, voor wie ik onophoudelijk artsen tegen me in het harnas joeg, die ik jarenlang vervoerde van logopedie naar fysiotherapie, het jongetje dat na jaren van kruipen en vallen uiteindelijk bijna vier was toen hij ging lopen en tegen alle voorspellingen in “mama” leerde zeggen.  
24 jaar, mijn zoon met, zoals dat heet “een verstandelijke beperking”, de unieke rots in de branding van mijn bestaan, de grootste relativerende factor in mijn leven, zonder wie ik een ander mens geweest zou zijn.
Als de wereld om mij heen in brand staat geven de dromerige blik in zijn ogen en de onbevangen beleving van zijn bestaan mij alles wat ik nodig heb om aan vast te houden…..  

Dit vind je misschien ook leuk

9 reacties

  • Reageren
    Angela
    22/03/2014

    Gewoon stil van dit stukje. Prachtig om te lezen, prachtig geschreven. Het raakt je echt in je hart. 🙂
    Super mooi!

  • Reageren
    Lotte
    22/03/2014

    Mooi geschreven door je mama!!

  • Reageren
    Ceetje
    22/03/2014

    Wat een prachtig artikel. Mooi hoe je moeder het omschrijft. Je mag trots zijn op zo’n lieve broer!

  • Reageren
    Margo
    26/03/2014

    Ik las het met een dikke glimlach. Heel lief.

  • Reageren
    Sabien
    27/03/2014

    Sanne,

    Je had me al over je broer verteld, maar hier krijg ik echt kippenvel van! Prachtig geschreven en wat een bijzonder mens…

    x Sabien

  • Reageren
    Amela
    03/04/2014

    Wauw, hier kreeg ik ff tranen van.. Ik vind het zo knap dat hij werkt en zijn eigen draai heeft gevonden, dit geeft echt aan dat hij een grote wilskracht bezit en ik vind het heel inspirerend!

  • Reageren
    Mandy
    12/01/2015

    Hai Sanne,
    Een heel bijzonder en mooi artikel en wat goed dat je dit plaatst. Het is voor mij heel herkenbaar omdat ik al 5 jaar werk met mensen met een verstandelijke beperking. Ook echt typisch, dat stukje over het verkeerde been uit bed stappen. Erg mooi dat je broer nog thuis woont/woonde op die leeftijd. Dat maak ik namelijk niet vaak mee!

    Liefs Mandy

  • Reageren
    Eve
    16/11/2016

    For me living room is more than a living room.It is a place where everybody sits and shares his/her opinion ,interact with each other ,watch telly together,have a cup of coffee together.We have already go lot of isolation in terms of comrpteps,laptous and other technological gadgets .Young generation is no more in outdoor games already,they play games or interact on their gadgets.I am up for having a living room no matter it is in year 2010 or in 2050.

  • Reageren
    fifa ultimate team 15 coins hack
    24/04/2017

    I wonder if Gisele Bundchen learned her lesson from all this backlash… Patriots players definitely thought she broke the “bro code”…. Gisele saying sorry? I doubt it.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.