Mijn bevallingsverhaal: van nachtmerrie tot fantastische ervaring

Ik beviel in korte tijd thuis van onze dochter. In dit artikel vertel ik mijn verhaal.

Wie mij al wat langer volgt, weet dat ik altijd heb gevreesd heb voor een thuisbevalling. Zo eentje waarbij je wel het plan hebt om naar het ziekenhuis te gaan, maar waarbij het uiteindelijk allemaal zo snel gaat dat je geen tijd meer hebt om je biezen te pakken. Wie had gedacht dat mij dat uiteindelijk zou overkomen..

Het verhaal

Het was woensdagochtend 18 oktober. 39+6 weken zwanger. Na een best aardige nacht waarbij ik er maar twee keer uit was geweest om naar de wc te gaan moest ik constateren dat er ook nu nog niet bepaald tekenen waren dat mijn bevalling zich op korte termijn zou aandienen. Geen voorweeën, geen pijntjes, geen krampjes. Alles leek nog goed op z’n plek te zitten.

Ik begon de dag zoals altijd met wat mails doen, een beetje was wegwerken en het huis opruimen. Tijdens het opruimen, het zal zo rond 9.00 uur zijn geweest, merkte ik ineens dat ik wat meer harde buiken had dan normaal. He vervelend, ging er door me heen. Als ik hier de rest van de dag last van houd dan zal er verder wel niet heel veel uit mijn vingers komen dacht ik nog. Helemaal niet erg natuurlijk, want ik had behalve een check bij de verloskundige om 13.00 verder niks op de planning staan.

Rond een uur of 10 belde ik nog even met mijn schoonmoeder om bij te kletsen waarbij ik haar toch maar even op de hoogte bracht van mijn harde buiken. Ik zei er wel nadrukkelijk bij dat het naar mijn idee verder niks betekende. Bij James had ik op de dag van mijn bevalling echt krampen en dat was nu gewoon niet zo. Mijn schoonmoeder vertelde me later dat zij na dat telefoontje toch maar voorzichtig aan wat spullen was gaan pakken. Zij had al het vermoeden dat het vandaag wel eens zou kunnen beginnen. Aangezien zij op James zou passen tijdens de bevalling wilde ze te allen tijde paraat zijn.

Ik hing weer op en dook nog even achter mijn laptop voor wat puntjes op de ‘i’ van een aantal artikelen. Ik merkte dat ik af en toe even moest verzitten vanwege de harde buiken. Het werd soms toch wel een beetje ongemakkelijk. Ik appte mijn vriend tegen een uur of 11 dat ik niet wist of het me zou lukken om zelf naar de verloskundige te rijden omdat die harde buiken toch wel behoorlijk vervelend aanvoelden. Hij stelde voor om me te brengen maar dat aanbod sloeg ik uiteindelijk af.

Ik zette nog een kopje koffie, warmde de KipKep warmtewoller op, maakte hier nog een foto van en ging zo een tijdje op een stoel zitten. Zo hield ik het wel even vol.

Om half 1 stapte ik met James in de auto op weg naar de verloskundigenpraktijk zo’n 10 minuten verderop. Toen we aangekomen waren en ik mezelf uit de auto wilde hijsen kreeg ik weer een pijnlijke harde buik waarbij ik even op de grond naast de auto moest zitten om bij te komen. Ik dacht verder nog helemaal niet in termen van weeën.

Na zo’n drie minuutjes in te wachtkamer te hebben gezeten werd ik binnengeroepen. James griste nog snel een tractor tussen het speelgoed vandaan en hobbelde achter mij aan. De verloskundige en ik bespraken de gebruikelijke dingetjes en spraken af dat ik voor de (eventuele) volgende afspraak zelf wel even zou bellen gezien de bevalling zich in principe elk moment kon aandienen.

Toen de verloskundige mijn bloeddruk wilde checken vroeg ik haar heel even te wachten omdat er weer een ‘harde buik’ kwam opzetten. Ik zuchtte en siste wat en hij was weer weg. ‘Zou je wat voor me willen doen als je straks thuis bent?’ vroeg mijn verloskundige. ‘Probeer even te timen hoe veel tijd er tussen die harde buiken zit want ik heb zo’n vermoeden dat er wel eens een ritme in zou kunnen zitten’. 

Pas toen begon het kwartje bij mij te vallen. Dit konden wel eens weeën zijn.

Het aanbod van de verloskundige om me ter plekke even te toucheren om de ontsluiting te checken sloeg ik af. Het leek me niet nodig en bovendien had ik met mezelf afgesproken dat ik deze keer zo min mogelijk in en aan me liet priegelen. Ze vond dit gelukkig oké en liet me gaan, maar dus wel op voorwaarde dat ik de tijd tussen mijn krampen even bij zou houden als ik thuis zou zijn.

James en ik stapten weer in de auto om naar huis te gaan en eenmaal voor het stoplicht kwam er een flinke kramp opzetten waarbij ik een brul niet kon onderdrukken. James keek me verschrikt aan en vroeg of zijn zusje misschien heel hard trapte. Die arme schat snapte er niks van. Ik wist zo gauw ook niet wat ik moest zeggen dus ik zei maar tegen hem dat ik dacht dat zijn zusje er zo te voelen snel aan zou komen.

Toen ik weer was bijgekomen belde ik vanuit de auto mijn vriend op kantoor. Ik vertelde hem dat mijn weeën vermoedelijk waren begonnen en dat hij er verstandig aan zou doen om nu naar huis te komen, ook omdat ik in deze toestand niet voor James kon zorgen. Hij beloofde binnen drie kwartier thuis te zijn.

Eenmaal op de parkeerplaats kreeg ik toen ik net de auto uitstapte weer een wee. Wederom moest ik op de grond zitten en zuchten om hem op te vangen. James stond nog uitgebreid allerlei spinnenwebben te bestuderen toen ik hem aan zijn arm mee sleurde naar binnen. Ik moest zo gauw mogelijk gaan liggen.

Ik deed nog een poging voor hem een broodje appelstroop te smeren maar ik kwam niet verder dan een laagje boter. De volgende wee diende zich alweer aan.

Ik herinnerde me ineens dat ik moest gaan timen van de verloskundige. Ik opende mijn app en startte om 13.35 de klok.

Ondertussen belde ik mijn moeder en schoonmoeder met de mededeling dat ze maar langzaam onze kant op moesten komen, gezien ik toch wel wat pijnlijke krampen had waar niet heel veel tijd tussen zat. Mijn twee schoonmoeders zouden op James passen en mijn moeder zou bij de bevalling assisteren.

Na dit telefoontje trok ik gauw mijn broek en schoenen uit en ging ik voor de bank op mijn knieën zitten. Zo zuchtte ik mijn weeën een tijdje weg en hield ik ze keurig bij in de app. Ik verstuurde her en der nog wat berichtjes aan vriendinnen dat ik inmiddels zat te puffen.

Nadat ik de weeën een paar keer geregistreerd had zag ik dat er steeds maar 5 of 6 minuten tussen zaten en dat ze meestal een minuut aanhielden. Ze werden bovendien steeds pijnlijker. Ik belde mijn vriend nog een keer om te vragen waar hij bleef en sommeerde hem op te schieten, want ik had echt veel pijn.

Toen hij thuiskwam zat ik nog steeds voor de bank met een kussen tussen mijn benen om mijn weeën op te vangen (zie foto). Daarna ben ik er toch maar op gaan liggen met mijn gezicht naar de muur gedraaid om zo in mijn eigen wereld de pijn weg te puffen. Vanaf dat moment is vriendlief verder gegaan met het bijhouden van de weeën in de app. Tussendoor ruimde hij het huis nog wat op en hield hij James bezig. Als ik een wee had moest hij vooral heel stil zijn en niet tegen me praten of aan me zitten en zéker niet heen en weer gaan lopen. Ik werkte tussen de weeën door nog gauw twee crackers met kaas weg omdat ik best honger had en na mijn ontbijt helemaal niks meer had gegeten. Gelukkig hield ik het goed binnen.

Tegen een uur of 14.30 vroeg ik mijn vriend de verloskundige te bellen. Het leek hem wat overdreven gezien ik nog niet consequent een uur lang weeën had van een minuut, maar hij deed toch wat ik vroeg. Jammer genoeg werd er op het spoednummer niet opgenomen..

Ik merkte dat ik steeds meer in een pijnroes kwam. Ik kon nog wel praten en lachen tussendoor maar tijdens mijn weeën kon ik echt niks hebben. Zelf had ik het vermoeden dat ik zo rond 4-5 centimeter ontsluiting zou zitten. Wederom vroeg ik mijn vriend om de verloskundige te bellen en wederom zei hij dat het hem nog niet nodig leek. Grrrr..

Inmiddels was het een uur of 15.30 en werden de weeën in toenemende mate pijnlijker. Mijn schoonmoeder – die van huis uit verpleegkundige is – was inmiddels binnengekomen en toen ze me wat weeën had zien wegpuffen zei ze tegen mijn vriend dat het haar toch verstandig leek om de verloskundige te bellen en te laten komen. Dit zag er volgens haar behoorlijk serieus uit.

Niet veel later kwam mijn moeder binnenzeilen en binnen no time was iedereen voor me bezig. Mijn schoonmoeder liep heen en weer met water en washandjes, mijn moeder hielp me met puffen en mijn vriend hield de weeën bij in de app. Tot slot nog kwam nog mijn andere schoonmoeder die James gauw mee naar de speeltuin nam.

Toen het even na vieren was arriveerde eindelijk de verloskundige. Ik zat op dat moment net een aantal hele heftige weeën weg te puffen waarbij ik mezelf bij tijd en wijle verloor en het uitkermde van de pijn. Ik hoorde de verloskundige al haar vermoedens uitspreken dat op basis van hoe ze me zag kronkelen, puffen en kermen ik wel eens vergevorderde ontsluiting zou kunnen hebben.

Maar toucheren is weten dus kwamen er eerst een paar vingers in me controleren hoe de baarmoedermond vlag erbij hing. Ik zag het gezicht van de verloskundige en voelde het eigenlijk al aankomen: ‘Sanne, je hebt al 7-8 centimeter ontsluiting en dat betekent dat we het ziekenhuis waarschijnlijk niet meer gaan halen.’

NEEEEEE! NEEE NEE NEE! DIT WAS NIET HET PLAN!

Ik jammerde dat ik bang was en dat ik niet thuis durfde te bevallen. Zij zei op haar beurt dat ik het zelf mocht beslissen maar dat ze voor 99% zeker wist dat ik dat het kindje dan in de auto zou komen. Het was druk op de weg, het was spitsuur en we zouden geheid in de file komen.

Veel tijd om de omschakeling in mijn hoofd te maken had ik niet. Mijn weeën volgenden elkaar in rap tempo op. Toen ik eenmaal mijn akkoord had gegeven voor een thuisbevalling moest er heel snel van alles gebeuren. Medische tools moesten uit de auto worden gehaald en het bed op de slaapkamer moest worden klaargemaakt. De kachel moest hoog en ik wilde nog even plassen.

Nadat ik zo goed en zo kwaad als het kon geplast had waarbij ik ook wat bloed verloor was het tijd om de trap naar boven op te gaan. Wat een hel was dat met deze weeën! Ineens kwam het besef dat het maar goed was dat ik in deze staat niet in de auto zat en nog een half uur naar het ziekenhuis moest rijden..

Met mijn schoonmoeder en moeder vlak achter me aan kroop ik als een tijger de trap op. Bij de laatste tree overviel me ineens een bepaald gevoel. Ik greep mijn schoonmoeder die achter me stond bij de kuiten en riep ‘IK MOEEEEEET POEEEPEEEEEEEEEN!!!!!’ Ik weet nog dat ik op dat moment dacht ik moet zo nodig ik kak hier werkelijk waar de hele overloop onder. Nou ja, toen ik dit riep wist de rest van het gezelschap wel hoe laat het was..

Mijn schoonmoeder riep gauw de verloskundige die nog bezig was spullen uit de auto te halen en toen ging alles heel snel. Binnen de kortste tijd waren er matjes en vuilniszakken op het bed gelegd, stond de kachel in de slaapkamer te loeien en kon ik gaan liggen. Ik kon vrijwel meteen beginnen met persen. Bij een van de eerste perspogingen braken mijn vliezen. Het vruchtwater was godzijdank helder. Dit gaf me moed en eindelijk kon ik me eraan overgeven dat ik mijn kindje thuis wereld ging brengen. Alle angsten verdwenen als sneeuw voor de zon en een gigantische oerdrang kwam in me naar boven.

Na twee keer persen hoorde ik de verloskundige en mijn schoonmoeder al zeggen dat ze het hoofdje zagen. Wow, nu al?! Toen moest ik nog even door een moeilijk moment heen, namelijk het moment dat het hoofdje ‘stond’. Ik wist dat ik nu heel goed moest luisteren naar wat er tegen me gezegd werd omdat iedere verkeerde beweging of perspoging er nu voor kan zorgen dat je uitscheurt. Het voelde alsof ik minutenlang moest puffen terwijl mijn vagina op letterlijk knappen stond. Toen de volgende wee zich aandiende heb ik echt alles gegeven. In twee keer persen kwam het hoofdje eruit. Na nog een keer persen volgden de schoudertjes. In totaal heb ik 7 minuten geperst en daar was ze.

Onze lieve kleine Isé. Om 17.02 geboren.

Ze werd op mijn buik gelegd en het enige wat ik daarna kon doen was glimlachen en roepen hoe ongelofelijk het was dat ze zo snel ter wereld was gekomen. Ik voelde me zó opgelucht, zó blij en zó dankbaar dat ik in mijn leven nog eens een soepele bevalling heb mogen meemaken. Dat had ik voor mijn gevoel ook echt even nodig om dat vorige bevaltrauma te vergeten. Ik wilde eigenlijk meteen naar mijn vriend roepen dat we er op deze manier nog wel een paar kids bij konden maken maar ik besloot toch maar even mijn mond te houden 😉 En mijn vriend die schat, die heeft me de hele avond nog gecomplimenteerd met hoe goed ik het gedaan had en hoe rustig ik was gebleven.

Nadat ik heerlijk een uur lang met Isé op mijn buik had gelegen, ik gehecht was, haar scores waren bekeken en ze gewogen en gemeten was, kon ik mezelf douchen. Heerlijk in mijn eigen douche! Daarna ben ik weer lekker in bed gekropen en werden er een fles champagne en een portie bitterballen opengetrokken.

Deze bevalling was fantastisch en buitengewoon bijzonder. Het had deze keer zelfs iets gezelligs, iets gemoedelijks zo met een groot deel van de familie bij elkaar. Ik kijk er met zeer positieve en warme gevoelens op terug.

Wie had dat gedacht, dat mijn grootste nachtmerrie – namelijk een thuisbevalling – uiteindelijk een fantastische ervaring werd.

Dit vind je misschien ook leuk

25 reacties

  • Reageren
    Diantha
    02/11/2017

    Wat een fijn verhaal te lezen! Echt een droombevalling!! Wat heerlijk dat het na James zo is gegaan! ?

  • Reageren
    Elisabeth
    02/11/2017

    Prachtbevalling! Ik ben zo blij voor je dat het deze keer zo veel fijner ging dan de eerste keer. ?
    Elisabeth onlangs geplaatst…Antonie is 3 maanden!My Profile

  • Reageren
    Monique
    02/11/2017

    Wat fijn voor je! Je omschrijft mijn eerste bevalling die ook exact zo ging! Ik wilde perse naar het ziekenhuis maar de vk voelde en zei nee 10 cm je gaat hier bevallen! Ik herken de opluchting van: oh gelukkig ik hoef de auto niet meer in!

    Door deze gezellige bevalling de tweede ook thuis gedaan. Weer zo snel wel iets zwaarder maar nog steeds zon warme mooie ervaring!

    Lekker genieten dat je dit ook hebt mogen meemaken!!

  • Reageren
    Wilma
    02/11/2017

    Wat een prachtig verhaal zeg! Zo fijn dat je zoiets dan ook mag meemaken ?

  • Reageren
    Eke
    02/11/2017

    Wat een prachtbevalling. Dit was je ook wel gegund na James hoor! Mooi om te lezen en zelfs een traantje weggepinkt, haha. Powervrouw!
    Eke onlangs geplaatst…LisanneMy Profile

  • Reageren
    Channa
    02/11/2017

    Wat ontzettend mooi dat het uiteindelijk zo is verlopen. En ik blijf erbij wat een prachtige naam!!
    Channa onlangs geplaatst…Schuldgevoel – Extra ochtend peuterschoolMy Profile

  • Reageren
    Bregje
    02/11/2017

    Wat ontzettend fijn dat je nu zo’n mooie ervaring hebt gehad en dat ook nog thuis! Goed gedaan!!
    Bregje onlangs geplaatst…Het moment waarop ik mijn haarkleur eer aan deed…My Profile

  • Reageren
    Carmen
    02/11/2017

    Mooi zeg Sanne! Mijn tweede bevalling was ook een prachtige thuisbevalling, heel snel, en mijn eerste ook een vrij traumatische ziekenhuisbevalling. Ik voelde me exact zoals jij (enorm dankbaar dat ik dit ook mocht meemaken, en ook ik vond het wel iets gezelligs/gemoedelijks hebben). Je hebt het hoe dan ook heel goed gedaan!
    Carmen onlangs geplaatst…De enige echte goede slaaptraining is geen slaaptrainingMy Profile

  • Reageren
    Simone
    02/11/2017

    Oh wat een verhaal. En wat fijn dat je er zo goed op terugkijkt. Ben je achteraf misschien zelfs blij dat het thuis gebeurd is?
    Simone onlangs geplaatst…23 weken zwanger | Echo gehad en baby weer gecheckedMy Profile

  • Reageren
    Sophie
    02/11/2017

    Oh wat fijn inderdaad! Ik snap goed dat je je er even overheen moest zetten, maar des te fijner dat alles zo voorspoedig verliep!
    Sophie onlangs geplaatst…Mijn week in foto’s | Eerste tentamen en mam 50 jaar!My Profile

  • Reageren
    Lisette
    02/11/2017

    Prachtig verhaal! Mijn een lach en een traan heb ik het gelezen. Ik heb ook nog al een trauma aan mijn bevallingen… dit geeft mij hoop dat het dus echt anders kan!!
    Lisette onlangs geplaatst…5 Pickwick-tea-tag vragen beantwoordMy Profile

  • Reageren
    Madelaine
    02/11/2017

    Wat een ontzettend mooi verhaal

  • Reageren
    Yasmin
    02/11/2017

    Ooo wat prachtig Sanne! Mooi om te lezen. Ik zat er helemaal in met op het laatst tranen in mn ogen. Ik kan me de angst voor het thuisbevallen zo goed voorstellen. Maar dit is alsof het echt zo had moeten zijn met alle moeders erbij <3

  • Reageren
    Jodi - lief thuis
    02/11/2017

    Ooow wauw wat mooi. Het was ook mijn nachtmerrie, maar wat een fijne bevalling. Echr heel fijn vooral na de vorige keer.
    Jodi – lief thuis onlangs geplaatst…Herfst shoplog Kiabi en Zara…Baby en PeuterMy Profile

  • Reageren
    Anne
    02/11/2017

    Lieve Sanne , wat hou ik toch van jou schrijfstijl! Wat ongelofelijk fijn dat je zo’n fijne ervaring achter de rug hebt. De bevalling van mijn zoontje was ook best naar, waardoor je toch bepaalde angsten hebt. Super om te lezen dat het ook goed kan gaan! Heel bijzonder en tof dat je dit met ons deelt.
    Liefs,
    Anne

  • Reageren
    Rachel
    02/11/2017

    Wat een prachtig verhaal en ik heb misschien wel een paar traantjes weg gepinkt. Een bevalling is al bijzonder, maar als het je zo overvalt lijkt het me specialer. Geniet van alle mooie gedachtes die je van de bevalling hebt overgehouden en je prachtige dochter.
    Rachel onlangs geplaatst…Wie is Owen | Wie is mijn jongste zoonMy Profile

  • Reageren
    Kim
    02/11/2017

    Wat is dit een mooi verhaal! Geweldig om te lezen 🙂

  • Reageren
    Manouk
    02/11/2017

    Wat bijzonder om te lezen! Het lijkt me zo mooi om thuis te bevallen, maar ook weer heel erg eng! En telkens als ik bevallingsverhalen lees of zie kan ik wel janken als een klein hondje. Ben zo’n softie geworden sinds ik zelf kindjes heb haha. Geniet van jullie gezin!

  • Reageren
    Monica
    02/11/2017

    Mooi om te lezen. Moet dan toch wel een traantje weg vegen. Lekker genieten van elkaar nu xx
    Monica onlangs geplaatst…Netflix | TagMy Profile

  • Reageren
    Ellen
    02/11/2017

    Heel mooi geschreven! Wat fijn dat je nu wel een goed gevoel hebt. Veel geluk samen ?

  • Reageren
    Anneleen
    02/11/2017

    Wauw, heel mooi omschreven! Wat moet dit een bijzonder en speciaal moment geweest zijn, eentje om te koesteren ! X

  • Reageren
    Carlijn
    02/11/2017

    Met een grote glimlach gelezen! Zo mooi! Echt geweldig dat je na je eerste bevallingsverhaal nu een totaal andere ervaring hebt. Thuis… wie had dat gedacht? Maar ehmmm die lieve vriend van je, met alle respect, maar hoé-zo dacht hij dat het niet nodig wad de vk te bellen? Hahaha echt iets voor mannen hè. Als hij toch eens voelde wat jij hebt gevoeld…

  • Reageren
    Paulien
    02/11/2017

    Ik zit gewoon te huilen hier…. je schrijft sowieso ontzettend mooi! Bijna alsof je er bij bent. Daarnaast is moeder worden zo’n enorm grote wens voor mij, welke helaas nu wegens omstandigheden niet mogelijk is, dus ik moet altijd zo huilen bij dit soort verhalen. Het lijkt me ZO mooi, ZO bijzonder om zoiets mee te maken.
    Lieve Sanne, dankjewel voor je mooie verhaal! Geniet van je gezin!:)

  • Reageren
    Yvonne
    03/11/2017

    Wie had dat ooit gedacht. ..ik niet haha! Ik dacht er hetzelfde over als jij. Zo zie je maar, niets is te plannen als het om een bevalling gaat. Isé had haar eigen plannetje 😉

  • Reageren
    Nynke
    03/11/2017

    Wat fijn dat je zo’n goede bevalling hebt gehad! En al die moeders om je heen.. Echt een familie aangelegenheid inderdaad, haha.
    Ik hoop dat mijn tweede bevalling ook thuis mag zijn, en net zo fijn als die van jou!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.