‘Lekker weertje he?’ Over small talk op het schoolplein

Ik vind het toch altijd iets awkwards hebben, wanneer ik op het schoolplein aankom en op de groepjes pratende ouders stuit. Heel soms scan ik even kort of er iemand is waarmee ik een praatje aan kan knopen, maar toch word ik geregeld overvallen door een soort verlegenheid; ik zal niet snel een gesprek starten zonder aanleiding.

Het blijft toch iets speciaals in de mens. Het een weg vinden in grote groepen mensen die je niet kent. Het aftasten van de sociale hiërarchie, welke groepjes er zijn en hoe die zich verhouden tot elkaar. Het uitvinden waar jouw kind staat ten opzichte van de andere kinderen in de groep, wat weer invloed heeft op jouw relatie met die ouder, etc.

Ik haal James drie dagen per week zelf uit school (de overige dagen doet de oppas dat). Meestal time ik het zo dat ik een minuutje of 3/4 op het plein hoef te wachten tot de bel gaat. Ik zie ook dat er ouders in hun auto wachten tot de bel gaat. Een boeiende tactiek, maar zo erg vind ik het wachten ook weer niet.

Ik durf best van mezelf te zeggen dat ik een ‘makkelijke’ prater ben. Ik heb er geen moeite mee met een vreemde te kletsen en laat ook niet zo snel ongemakkelijke stiltes vallen. Toch ben ik op het schoolplein wat terughoudender.

Toen James met school startte bleek dat er al veel ouders van medekleuters waren die elkaar al kenden. Omdat ze in dezelfde wijk woonden, hun kinderen al samen om gym zaten, of er al oudere broertjes of zusjes op school zaten waardoor de ouders simpelweg al meer contacten op school hadden opgedaan.

Ik had daarentegen voorafgaand aan de basisschool niet zoveel contact met andere ouders. In ieder geval niet met ouders die kinderen in dezelfde leeftijdsfase hadden. Wij wonen hier nog maar kort, ik zit nog niet bij sportclubjes etc. Toen James kleiner was voelde ik mij altijd veel jonger dan de andere ouders, dat zag ik ook initieel nog als een barrière. Wat dat betreft had ik dus een kleine achterstand en voelde ik me toch enigszins een outsider.

Ik zal me nooit zomaar tussen een groepje wurmen om met een gesprek te kunnen deelnemen. Ik ben bijna ‘bang’ om mensen te overvallen met een gesprekje zo out of the blue (is dit minder gewoon geworden tegenwoordig of beeld ik me dat in?). Ook vind ik het lastig om gesprekjes te starten met ouders die overduidelijk hun best doen maar waar ik nog geen echte band mee heb. Het is eigenlijk net als flirten, de opening is het moeilijkst…

Daarnaast is er natuurlijk altijd de telefoon die een veilige haven biedt. Zowel als bescherming tegen de ‘schaamte’ van het alleen staan, als ter voorkoming van ongemakkelijke gesprekken. Ik probeer dat niet te doen maar heb ook altijd Isé waar ik op moet letten. Dit maakt dat ik vrijwel altijd afleiding heb, maar voor anderen wellicht ook minder makkelijk te benaderen ben.

Dat neemt niet weg dat ik het helemaal niet leuk vind om aan small talk te doen op het schoolplein hoor. Sterker nog, ik heb er best behoefte aan, hoe onbelangrijk het ook mag klinken. Andere ouders zijn toch referentiekaders, bronnen van informatie en mede-lotgenoten in het kleuteropvoed-gebeuren. Het opbouwen van een sociaal netwerk vind ik daarbij ook wel belangrijk, zowel voor mijzelf als voor James. Ik wil graag weten bij wat voor kindjes hij in de klas zit en waar hij eventueel gaat spelen.

Al snel ontdekte ik dat er niet echt een groepjescultuur is bij hem op school. Daar is het gewoon te massaal voor. Ouders zoeken elkaar voornamelijk op omdat hun kinderen een klas delen en omdat ze daarom op dezelfde plek wachten. Wel lijkt er zich een groep meisjesmoeders te vormen en een groep jongensmoeders. In deze fase vinden de jongens de meisjes meestal nog stom en vice versa.

Het opvallende is daarbij dat de meeste ouders op deze school behoorlijk hetzelfde zijn als ik. Er is totaal geen sprake van een multiculturele school, de meesten komen van origine niet uit het dorp en ik schat een soortgelijk inkomensniveau en opleiding. Dit vind ik wel eens jammer, maar maakt wel dat er op die gebieden eigenlijk heel weinig barrières zijn.

Gelukkig leer ik langzaamaan steeds meer ouders kennen met wie ik echt wel een gezellig babbeltje kan maken, zonder dat het teveel gekunsteld gedoe is. En nu er meer kinderfeestjes komen en je dus zo ook meer ouders te spreken krijgt, merk ik dat het contact wat soepeler gaat. Dit jaar heb ik me ook voorgenomen wat actiever deel te nemen als hulpouder en ik weet ook zeker dat dat zal helpen om mijn contacten uit te breiden en de schoolpleinmomenten wat minder awkward te maken.

Hoe ervaar jij de schoolpleinmomenten?

Dit vind je misschien ook leuk

14 reacties

  • Reageren
    Eke
    01/10/2019

    Oh, dit is in het begin zo enorm lastig! Ik had als “mazzel” dan weer dat ik toen Max begon op school aan mijn laatste trimester van mijn zwangerschap begon en uiteindelijk met een newborn op.het schoolplein stond. De meeste contacten haal ik nu uit de ouders van de kinderen waar Max wel eens mee speelt. Het helpt ook wel als je echt interesse in hen zelf hebt en daar ook weer naar vraagt, merk ik. Maar na een pittige werkdag ga ik soms ook wel eens in een hoek staan en heb ik even geen zin in geneuzel. Het komt vanzelf!

    • Reageren
      La Vie Sanne
      01/10/2019

      Inderdaad, tijdens speelafspraakjes kun je gelukkig makkelijk contacten leggen, dat merk ik ook!

  • Reageren
    Yasmin
    01/10/2019

    Ik vind het plein VRE.SE.LIJK. Ik voel mij altijd een buitenbeentje en ik vind het ook lastig om gewoon gesprekjes aan te knopen. Daarnaast is de school bij ons zo idioot groot (3 scholen in 1 gebouw) met veel beton rondom en ook boven het plein, dat het geschreeuw en de hysterie ervoor zorgt dat je asap vh plein wilt. Misschien dat school dat bewust zo heeft gebouwd ? Dan zijn ze daarin goed geslaagd. Ik heb het altijd voor mijn gevoel raar gevonden om bij een bestaand kliekje er bij te gaan staan en dan ook mee te luisteren of ineens wat te zeggen.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      01/10/2019

      3 scholen in 1 gebouw, dat lijkt me heel heftig ja!

    • Reageren
      Manouk
      01/10/2019

      Mijn zoontje zit juist op een kleinschalige school. De ene keer maak ik wel een praatje de andere keer niet. Ik weet niet altijd waar ik over moet praten, maar heb wel een aantal leuke contacten.

  • Reageren
    Sanne
    01/10/2019

    Ohh echt super herkenbaar, alles wat je schrijft! Gelukkig heb ik bijna altijd mijn 2 jarige peuter bij me en dat geeft idd ook afleiding.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      01/10/2019

      Hee naamgenoot! Grappig dat je veel herkent!

  • Reageren
    Jolanda
    01/10/2019

    Dat had ik op de peuterspeelzaal al. Iedereen leek elkaar te kennen en ik stond er maar een beetje bij te kijken terwijl we aan het wachten waren tot we naar binnen mochten om onze kroost op te halen. De peuterspeelzaal en basisschool delen het plein en aangezien er maar 1 van alles is, weet je dan al wat voor vlees in je de kuip hebt qua kindjes en ouders. Mijn dochter zit inmiddels in groep 6. Inmiddels heb ik mijn eigen groepje en ik ben hulpouder dus ken wel iedereen. Nu ik dit heb bereikt, sta ik steeds minder op het schoolplein. Ze gaat alleen op de fiets. 🙂

    • Reageren
      La Vie Sanne
      01/10/2019

      Goed om te lezen dat het hulpouderschap inderdaad meer contacten oplevert. James kan over een paar jaar ook zelf naar huis toe lopen, het is slechts 200 meter.

  • Reageren
    Ingrid
    01/10/2019

    Ik ben zelf leerkracht en loop met mijn kinderen mee naar buiten als ze naar huis gaan. Ik vind het altijd erg fascinerend om naar het hele schoolplein gebeuren te kijken. Mijn zoontje is bijna 2, dus het duurt nog 2 jaar voordat ik aan de andere kant sta als ouder. Het lijkt mij ook heel moeilijk om die eerste contacten te leggen. Toch merk ik nu al bij het kdv dat ik wel behoefte heb aan zo’n praatje, om inderdaad een sociaal netwerk op te bouwen binnen de wijk met ouders met kinderen in dezelfde leeftijdsfase. Op het kdv is dit nog moeilijker, maar de kans is groot dat de kinderen die nu bij elkaar in de groep zitten ook bij elkaar op de basisschool komen (kdv zit in hetzelfde gebouw). Ik probeer dan ook nu al te investeren. Als leerkracht kan je als enige tip geven om inderdaad je eens aan te melden als hulpouder. Dan maak je toch het snelst contact!

    • Reageren
      La Vie Sanne
      01/10/2019

      Thanks Ingrid! Ik ga zeker achter het ‘hulpouderschap’ aan haha.

  • Reageren
    Brigitte
    02/10/2019

    Bij mij zijn de kinderen alweer alle 3 van de basisschool af. Wel heb ik een hele leuke tijd gehad en er echte vriendinnen ASN overgehouden . In het begin is het echt aftasten, maar toen ik eenmaal als huismoeder bezig was leer veel andere ouders kennen. Mijn kinderen hebben het ook als heel plezierig ervaren dat ik meer betrokken was bij school. Al was het wel even een leeg gat toen de laatste ook naar de middelbare ging. Dit is ondertussen ook weer gevuld hoor. Ga vooral genieten van deze tijd en de contacten komen vanzelf.

  • Reageren
    Samantha
    02/10/2019

    Ik vind het vreselijk om op het schoolplein te staan en te wachten wanneer Levi naar buiten komt met zijn klas. Ik zorg ook altijd dat ik maar max 5 min hoef te wachten. En dat komt meer door omdat Levi niet vaal luisterd op het schoolplein. Hij neemt dan een speurt naar de glijbaan, ookal roep ik 10x vandaag niet mama heeft het druk. Dan voelt het toch weer als of ik de boeman moeder ben ,dat ik het hem niet gun om even te spelen. En kijken de moeders mij meestal geërgerd aan. Maar het gaat nu veel beter nu hij in groep 3 zit.

  • Reageren
    Susan
    04/10/2019

    Ik dacht vandaag nog aan je artikel. Ik ben normaal best vroeg op het schoolplein, een van de eerste ouders. We wonen heel dichtbij en ik loop gewoon te vroeg van huis. Meestal raak ik dan juist aan de praat met de eerstvolgende ouder uit mijn dochters klas. De mensen die later komen zien allemaal ouders al met een ouder praten en haken dan niet echt aan. Doe ik zelf ook niet in het geval dat ik laat ben. Dus op tijd komen werkt misschien juist wel makkelijker. Niemand praat nog met elkaar en na een begroeting praat ik makkelijker verder dan in te haken bij ouders die al met elkaar praten.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.