Isé gaat naar de peuterspeelzaal (en dat is best een beetje wennen)

Vandaag gaat ze voor de vierde keer naar de peuterspeelzaal. Van half 9 tot half 12 is ze onder de pannen en kan ze naar hartenlust spelen, liedjes zingen, vriendjes maken en regeltjes leren. Máár, het is nog wel even wennen.

Bij de peuterspeelzaal in onze wijk mogen de kindjes vanaf twee jaar komen spelen. Isé ging de week na haar verjaardag voor het eerst kijken en de week daarop mocht ze voor het echie. Ik was benieuwd hoe het zou gaan, want ze is naast haar gastouder geen andere vorm van opvang gewend. De setting bij haar gastouder is huiselijk, daar zijn maximaal twee andere kindjes en daar heeft ze in principe hetzelfde ritme als bij ons thuis. Dat is bij een peuterspeelzaal natuurlijk heel anders, waar ze in een grote ruimte, met meerdere kindjes en een heel ander ritme haar weg zal moeten vinden.

Toch was ze tijdens die eerste keer kijken gelijk op haar gemak. Ze dook direct de keukenhoek in en ging aan de slag met de potten en pannen. Even later was ze met de poppen aan het sjouwen en leek ze mij niet eens op te merken. Verlegen oogde ze geenszins; ze maakte een babbeltje met de juf en stapte parmantig rond in de voor haar onbekende ruimte.

Dat zat wel goed dacht ik. Zo spannend vond ik het dan ook niet toen ik haar voor de eerste keer zou achterlaten. Gezien de eerdere indruk die ze wekte zou dit ook wel goed komen. Toch keek ze vertwijfeld toen ik mijn jas dit keer niet uitdeed, noch op een kabouterstoeltje ging zitten om met de juf te praten. Die vertwijfelde blik sloeg al gauw om in verdriet toen ik zei dat ik naar huis zou gaan en haar even later weer op zou halen.

Auw. Dat deed wel even pijn. Ook bij mij. Binnen no time stroomden de tranen over haar wangen en was er niets meer over van dat eerder zo stoere meisje dat op ontdekkingstocht was in haar nieuwe klasje.

Een van de juffen zag dat ik even niet zo goed wist wat ik moest doen; haar bij me nemen en troosten of toch maar weggaan en het aan de dames daar overlaten. Ik koos voor dat laatste, ook om verwarring bij Isé te voorkomen. Ik gaf haar nog een laatste kus en liep toen weg.

De tijd leek eindeloos voorbij te gaan voordat ik haar weer mocht komen halen. Ik zag maar steeds dat sneue gezichtje voor me toen ik zei dat ik wegging. Ik had niet verwacht dat dat zoveel impact op haar zou hebben.

Als ik rond half 12 het klasje weer binnenloop, vliegt ze me huilend van opluchting in mijn armen. De juf zegt er gelijk achteraan dat het eigenlijk heel goed gegaan is, en dat ze nadat ik wegging vrij snel stopte met huilen. Wel wilde ze dicht in de buurt van de volwassenen blijven en had ze het even moeilijk toen ze haar broer zag, die toevallig tegelijkertijd buiten aan het spelen was op het plein (James zijn school en haar peuterspeelzaal zitten in hetzelfde gebouw en de pleinen worden gescheiden door een hek). Ze stonden met de neusjes tegen elkaar aan gedrukt. Ik zag het helemaal voor me, zo lief.

Ze is dus nu drie keer geweest en nog steeds heeft ze het moeilijk bij het afscheid en wanneer ik haar weer op kom halen. Maar het verdriet is ook steeds sneller voorbij. Natuurlijk vind ik die momenten moeilijk, het liefst had ik gehad dat ze me lachend uit zou zwaaien en met een big smile weer op zou wachten. Maar aan de andere kant is het niet gek dat ze even tijd nodig heeft om aan dit nieuwe onderdeel in haar leven te wennen. 2 jaar is natuurlijk ook wel vrij jong, ze snapt nog niet alles en kan ook nog niet altijd duidelijk maken wat ze voelt of denkt.

Dit vind je misschien ook leuk

4 reacties

  • Reageren
    Sara
    11/12/2019

    Ahh ja ik herken je gevoel heel goed! Mijn zoontje gaat vanaf 1 jaar naar de kinderopvang, twee dagen per week. In het begin gaf ik hem over aan de juffen en gingen zij met hem spelen ter afleiding. Nu een paar maanden verder snapt hij meer en wil ik niet zomaar verdwijnen. Ik zeg dus wel duidelijk dag-dag en zwaai naar hem. 9 van de 10 keer zwaait hij terug en gaat hij spelen. Maar vorige week zat hij al wat minder lekker in zijn vel en moest hij allebei de keren heel hard huilen en klampte hij zich aan mij vast. Vond ik zo lastig en dacht daar de hele tijd nog aan. Gelukkig stuurde de juf al gauw een lachend fototje door en als ik hem ophaal wil hij meestal niet mee, maar lekker blijven spelen!

  • Reageren
    Tamara
    12/12/2019

    Aaah wat moet jij je rot hebben gevoeld om je meisje met zoveel verdriet achter te laten. Ik weet nog dat mijn dochter naar de kinderopvang ging voor het eerst toen ze ruim 1 jaar was. Zij vond alles leuk, ik stond buiten voor de deur te janken, vreselijk. Mijn dochter kreeg de terugslag pas later, na een paar weken, en nu gaat ze er met veel plezier naartoe. Het komt goed, maar dat maakt het nu niet minder moeilijk.
    Tamara onlangs geplaatst…10x de meest foute kersttruien voor herenMy Profile

  • Reageren
    Dominique
    13/12/2019

    Leuk artikel, die van ons gaat volgend jaar voor het eerst met z’n 2 jaar. Benieuwd hoe dat zal gaan.

  • Reageren
    Sanja
    16/12/2019

    Ohh wat lijkt me dit moeilijk!
    Gelukkig is mijn dochtertje pas 9 maanden, en kan ik nog lekker genieten haha
    Sanja onlangs geplaatst…Ik verwen mijn kind teveelMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.