“Is jullie thuissituatie wel veilig genoeg?”

“Is de situatie bij u thuis wel veilig genoeg?” Haar gezicht stond een beetje ernstig. “Ik vraag het”, ging ze verder, “omdat jullie hier nu voor de tweede keer in twee jaar zijn beland en ik me afvraag of dat te maken heeft met een onveilig huis.”

Zo. Die vraag kwam wel even binnen. De kinderarts in het ziekenhuis had het vast niet zo bedoeld, maar door haar toon leek ze bijna te insinueren dat de situatie hier thuis inderdaad onveilig was voor kleine kinderen.

Mijn vriend antwoordde dat dat zeer zeker niet het geval was, maar dat het bij James die twee keer echt pure pech is geweest. Het ging om twee verschillende situaties, in twee verschillende huizen en eigenlijk om twee verschillende kinderen.

De eerste keer viel James ongelukkig van de bank met zijn hoofd op de vloer. We hebben een vrij lage bank, dus niet direct iets aan de hand zou je denken. James schrok echter zo dat hij zijn adem inhield (breath holding spell?) en even buiten bewustzijn raakte. In paniek belde ik 112, waarna hij per ambulance naar het ziekenhuis werd vervoerd en daar een nacht ter observatie moest blijven. Uiteindelijk niets aan de hand gelukkig.

Die eerste keer woonden wij nog in het centrum van Arnhem en was James een dreumes van 1,5. Nu wonen wij in een grotemensenhuis, is hij een kleuter en klaar voor de basisschool.

Tussen die twee gevallen in is het eigenlijk nooit verkeerd gegaan. James heeft zelden blauwe plekken en ook heb ik nog nooit een wond hoeven te verzorgen. Wel is hij soms een beetje onhandig. En een ongeluk zit nou eenmaal in een klein hoekje.

Naar aanleiding van mijn artikel over James zijn hersenschudding heb ik vele moeders gesproken van wie de kinderen eveneens van de trap waren gestuiterd, maar in vele gevallen hielden de kinderen er niets aan over. Bij James is het simpelweg bad luck geweest.

Ondanks dat ik best wel schrok van deze directe vraag, begrijp ik heel goed dat zoiets wel even gecheckt wordt. Ons viel op dat de zusters telkens aan James vroegen wat er was gebeurd. Eerst dacht ik dat dat was om zijn cognitieve functies te checken en om na te gaan of hij nog iets van het voorval wist. Later begreep ik echter dat ze ook nagingen of er geen sprake was van huiselijk geweld. Sommige vragen bevatten ook het element waarbij de zusters nagingen of er iemand bij de val betrokken was (of ‘ie geduwd zou zijn bijvoorbeeld). Naar het blijkt een protocol om huiselijk geweld te herkennen. Erg goed dat ze het doen, maar best pijnlijk als je er als ouder naast staat en je jezelf sowieso al schuldig voelt omdat ‘ie überhaupt is gevallen.

Hebben jullie al eens een soortgelijke situatie meegemaakt? (Ik hoop natuurlijk van niet!)

Dit vind je misschien ook leuk

14 reacties

  • Reageren
    Tineke
    22/10/2018

    Zou wel even confronterend zijn, maar wel goed dat ze dit doen! Ik vind het echt schokkend om te lezen hoeveel kinderen helaas wel zulk soort dingen mee moeten maken
    Tineke onlangs geplaatst…Wat voor moeder ben ik?My Profile

  • Reageren
    Roos van der Panne
    22/10/2018

    Ja maar meer dat er met mijzelf wat gebeurde. Ik ben gevallen met de fiets toen Mayra net een half jaar oud was. Wij hadden een verjaardag gehad en Mayra was uit logeren bij haar opa en oma die nacht. Toen ik in t ziekenhuis was omdat ik mijn enkel zwaar gebroken had was mijn eerste reactie naar mijn man: hoe gaan we dat doen met Mayra als ik niks kan doen?? Er werd aan ons gevraagd of Mayra überhaupt wel uit logeren was en of ze niet alleen thuis was. Ze zouden het gaan onderzoeken of het waar was wat wij zeiden?!
    Op dat moment was ik echt boos dat ze ons niet geloofde. Ze zei wel dat het protocol was om het te onderzoeken omdat er ouders zijn die wél hun kind op alle leeftijden alleen thuis laten!! Wij kregen een telefoontje paar weken erna dat alles goed was, duh we hadden niet anders verwacht…

  • Reageren
    Moederschip
    22/10/2018

    Heel herkenbaar! Blijkbaar is dit in België ook de normale gang van zaken. Ik ben zelf met mijn zoontje van 8 maanden van de trap gevallen vorig jaar. Ik was zelf helemaal overstuur en moest 3x mijn verhaal vertellen. Ook vroegen ze steeds details zoals: wie was er nog bij, was je alleen thuis enz. Plots had ik ook door waarom, terwijl dat helemaal niet aan de orde was. Maar ik begrijp de voorzichtigheid wel…
    Moederschip onlangs geplaatst…Mijlpalen (van ouders) in het ouderschapMy Profile

  • Reageren
    Sam
    22/10/2018

    Onze dochter heeft 2 jaar gelden haar arm gebroken door een val. Hoe vaak er aan haar in het ziekenhuis niet is gevraagd hoe het precies is gebeurt en wie er allemaal bij waren! Ik denk dat ze het wel een keer of 8 heeft moeten vertellen, zelfs aan de chirurg toen ze geopereerd moest worden én de volgende dag kwam er een maatschappelijk werkster aan haar ziekenhuisbed ok nog even te praten.

  • Reageren
    Yvonne
    22/10/2018

    Aan de ene kant natuurlijk goed dat ze dit doen maar bij 2 x in 2,5 jaar misschien wat overdreven? Ik weet het niet… Een vriendje van mijn zoontje heeft altijd wat en die is in de eerste vier jaar van zijn leven 5 x op de Eerste Hulp beland met dit soort dingen. Tja, dan begrijp ik de vraag heel goed (al was het daar ook echt elke keer dikke pech).

    Hier toevallig nog niets meegemaakt gelukkig dus die vraag ook niet gekregen maar wel om me heen dus al vaker gehoord dus ik weet dat het een standaardvraag in het ziekenhuis is. Ik kan me goed voorstellen dat het confronterend is als je daar toch al bent met een soort (misplaatst) schuldgevoel.

  • Reageren
    Gerrie
    22/10/2018

    Hier idd ook wel eens dat soort vragen gehad bij een huisartsen post of op de 1e hulp.
    Dit omdat ik regelmatig met mijn toen al puber dochter kwam omdat ze vaak blessures had door de voetbal aan haar enkel.
    En dan werden er vragen gesteld om huiselijk geweld uit te sluiten. Aan de ene kant natuurlijk goed maar aan de andere kant denk je echt wtf 🤔 helemaal als je kind daar met haar voetbal outfit in de rolstoel zit.
    En idd wat je zegt ongeluk zit in een klein hoekje.
    Hier bijvoorbeeld een keer gehad dat mijn dochter met haar kleine nichtje van toen nog geen 2 jr op de trampoline aan het spelen was en dat ze vielen. Mijn dochter viel op haar beentje en ze bleek een breuk te hebben. Zo zie je maar dat een ongelukje zo gebeurd is. En mijn andere dochter is ook al eens van de trap gevallen.

  • Reageren
    Susanne
    22/10/2018

    Ik vind het heel goed dat ze er op letten, maar bij 2x in 2,5 jaar wel een beetje overdreven.

    Mijn baby doet nog niet veel meer dan zitten dus nog weinig kans op ongelukjes gelukkig. Behalve laatst toen ze zich tussen de leuning en het blad van de kinderstoel liet glijden. Ik dacht dat ze daar niet tussen paste, dus had geen gespjes omgedaan terwijl ik haar hapje klaar ging maken. Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan toen ik haar ineens halverwege de stoel zag hangen. Gelukkig had ze een zachte landing op d’r billen.
    Susanne onlangs geplaatst…Vliegen met een baby | Deel 1: Mijn ervaringenMy Profile

  • Reageren
    Joyce
    22/10/2018

    Onze dochter was 2.5 en sprong van de bank. Dat was mis voelde ik gelijk. Ze huilde en wilde niet meer staan maar slapen. Toen ze wakker was op d’r benen gezet en zakte zo door een beentje.
    Er wordt je door wel 6 artsen etc. gevraagd hoe het gebeurt is alsof ze wachten tot je verhaal ineens niet klopt.
    We eindigden met een gebroken enkel en drie weken gips🙈

  • Reageren
    Sara
    22/10/2018

    Ja helaas wel! Helaas was onze baby van 3 maanden beweeglijker dan wij dachten en stond het hekje van de cosleeper open. Hij is daar in de nacht uitgevallen en we schrokken meteen wakker. We checkten alles en belde de huisartsenpost; de dame aan de telefoon gaf aan dat als hij goed reageerde en nergens pijn leek te hebben, we niet persee langs hoefde te komen. Leek mij toch wel fijn! Daar zaten we dan om 6 uur in de ochtend. De huisarts begon echt een verhoor; zei meerdere malen dat een baby van deze leeftijd nog niet zelf kan vallen.. dus wat was er nou gebeurd. En maar over en over, zonder naar de baby te kijken. Ik werd echt zo boos en verdrietig, later kwam hij nog wel zijn excuses aanbieden!
    We besloten zelf dat we toch even de jeugdarts wilde laten kijken, vond deze huisarts zo slecht en toen werd ons ventje een nachtje ter observatie opgenomen. In het ziekenhuis werd ik ook opeens meegenomen naar een kamer met 4 artsen die dat soort vragen stelde.
    Vind het heel dubbel. Vreselijk aan de ene kant dat iemand durft te denken en vragen of het thuis onveilig is of dat wij de baby iets aan gedaan zouden hebben. Maar aan de andere kant hoor je zo vaak verhalen in het nieuws en dan denk je… hoe kan niemand iets gemerkt hebben!

  • Reageren
    Margot
    22/10/2018

    Wat een goed en eerlijk artikel. Zelf werkzaam in het ziekenhuis en een man die op de ambu en SEH werkt. Wij zien dit situaties dus vaker maar het blijft toch confronterend hoe heftig dit soort vragen zijn voor ouders, dat wordt vaak vergeten. Het is idd protocol om dit na te gaan, maar heftig is het zeker.
    Ik wens jullie veel sterkte en beterschap voor James!

  • Reageren
    D.
    22/10/2018

    Zelf gelukkig nog niet meegemaakt. Maar kan herinneren dat dit 20 jaar geleden bij mijn moeder en zusjes ook in zekere mate gedaan werd toen ze in 1 jaar om en om met mn zusjes in het ziekenhuis belanden met een gebroken neus, gebroken pink en een hersenschudding. 😬 Pure pech! Maar ze voelde zich zo ontzettend rot na al die vragen van de artsen in het ziekenhuis. Maar idd wel heel goed dat het gedaan wordt.

  • Reageren
    Elisabeth
    22/10/2018

    Mijn moeder heeft dit gehad. Mijn broertje viel van de trap en brak zijn arm. Nu bleek hij een vreemde plek op zijn arm te hebben, die leek op een grote blauwe plek. Dus dachten ze aan mishandeling en ook van de trap geduwd. Mijn moeder was daar echt kapot van. Bleek dat de plek geen blauwe plek was maar een plek waar geen pigment zit.
    Elisabeth onlangs geplaatst…Waarom ik stopte met de anticonceptiepilMy Profile

  • Reageren
    Drennie1980
    22/10/2018

    Mijn oudste (nu 21) is denk ik wel 5 keer dicht geplakt op verschillende plekken. Denk aan: voorhoofd, wang, kin, enz. 1 keer zelfs op zijn buik toen hij van zijn fiets af viel en lande op een stukje glas. 1 keer rende hij bij de overblijf achter een ander kind aan en rende zo tegen de openstaande deur aan. Hoppa, weer een ritje naar de eerste hulp in de ambulance. Dat was het moment dat de zuster tegen mij zei: ja, je hebt wel mazzel dat hij telkens ongelukjes op school, de kinderopvang of iets dergelijks heeft. Anders hadden we de kinderbescherming al langs laten komen bij u. Ik stond echt met een mond vol tanden. Nu, achteraf denk ik: ja, logisch. Maar op dat moment werd ik echt misselijk. Alleen de gedachte al. Verschrikkelijk

  • Reageren
    Chantal
    23/10/2018

    Klopt idd is de standaard huiselijk geweld check ik schok me ook wild toen me dat werd gevraagd toen Mees van de trap was gevallen. De toon en de blik van die man vergeet ik nooit meer. Hij is soms geduwd. En waarom laat je hem alleen de trap oplopen. En aan zijn zus vragen wat er was gebeurd. Snap t wel dat ze dat doen. Wij op t kdv observeren ook volgens protocol als een kind met dergelijke verwondingen binnen komt. Gelukkig nog nooit hoeven doen.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.