Ik schaamde me zo dat ik mijn mobiel terugstopte

Ik liep de wachtkamer van de dokter binnen, ging zitten en haalde mijn mobiel uit mijn zak. Dat laatste doe ik vaak uit automatisme. Zodra ik in een ‘wachtsituatie’ beland, dan grijp ik al snel naar mijn telefoon.

Ik zakte een beetje onderuit en begon wat apps te openen. Meestal heb ik een vaste volgorde: mail, Instagram, NOS, Twitter en als ik zin heb lees ik nog wat berichtjes op WhatsApp.

Er druppelden steeds meer mensen de wachtruimte binnen. Allemaal met hetzelfde riedeltje als ik: binnenkomen, zitten, mobieltje uit de zak halen en koekeloeren maar. Behalve een korte ‘goedendag’ was er geen enkele sprake van sociale interactie tussen ons, de mensen die in de wachtkamer zaten.

Toen er een oude man binnenkwam en tegenover mij ging zitten zónder mobieltje, voelde ik me ongemakkelijk worden. Sterker nog, ik schaamde me eigenlijk een beetje. Wat een gek gezicht moet dat voor hem zijn dacht ik, dat je met allemaal mensen in een ruimte zit die elkaar geen blik waardig gunnen. Die versmolten zijn met hun telefoon en met wie geen gesprek te voeren valt omdat hun aandacht elders is. Iedereen in zijn eigen wereld. Stelletje zombies.

En dat geldt natuurlijk niet alleen voor de wachtkamer. Ook in de trein, wachtend voor een stoplicht, lopend over straat, in de rij bij de supermarkt, tijdens het uitlaten van de hond, op het schoolplein; altijd en overal zitten mensen eindeloos hun telefoon te checken. Ik ben daar zelf vaak eentje van. Maar ik wíl het niet altijd zijn.

Ik visualiseerde me hoe dat in zijn tijd moet zijn geweest. Toen mensen tenminste nog oogcontact maakten en daardoor ook eerder geneigd waren een praatje aan te knopen. Ik weet natuurlijk niet precies hoe dat ‘vroeger’ was, maar als ik zie hoe ouderen met hun omgeving omgaan, heb ik wel het idee dat er toen meer sociaal contact was. Ik merk bijvoorbeeld dat wanneer ik met Isé in diezelfde wachtkamer zit en ik omringd ben door oudere mensen daar, ze altijd met haar een babbeltje maken. Zo attent vind ik dat. Degenen van (pak ‘m beet) onder de 60 zitten op hun mobiel en hebben geen aandacht voor wat er om hen heen gebeurt. Een groot contrast.

Ik keek weer naar de oude man. Besloot mijn mobieltje weg te stoppen. Ik wilde geen deel uitmaken van een clubje ongeïnteresseerden die alleen maar oog heeft voor hun telefoon. Het voelde zo ongezellig, zo apathisch, zo antisociaal.

Ik heb me voorgenomen om bij dit soort situaties mijn telefoon in het vervolg in mijn tas te laten. Ik pak wel ’n tijdschrift uit de lectuurmand…

Vind jij het ook wel eens confronterend om in dit soort situaties iedereen op zijn smartphone te zien zitten?

Dit vind je misschien ook leuk

20 reacties

  • Reageren
    Inge
    16/09/2019

    Ja heel herkenbaar. Bij de dokter of tandarts ofzo doe ik het niet want dan vind ik het fijn om even een tijdschrift te lezen, maar op m’n werk tijdens de lunch wel. In het begin deed ik het niet, maar iedereen zit al scrollend te lunchen dus geen normaal gesprek mee te voeren. Dus doe ik het ook maar. Zielig eigenlijk, maar ja…

    • Reageren
      Tom
      16/09/2019

      Dan stop je je mobiel weg en pak je een tijdschrift. WAT IS HET VERSCHIL ??

      • Reageren
        Inge
        16/09/2019

        Ik heb toch al meerdere keren gehad dat er iemand een gesprek aanknoopte met mij of ik met hen als ik in een tijdschrift aan het bladeren was. Mssn dat een tijdschrift toch nog “benaderbaarder” ofzo is dan een telefoon?! Moet wel zeggen dat het dan ook wel altijd oudere mensen zijn die een praatje maken.

      • Reageren
        Robert
        17/09/2019

        Zou wel leuk zijn als je dan je telefoon wegstopt vanwege deze reden en de oude persoon dan zijn/haar telefoon pakt.

    • Reageren
      Gamermode
      17/09/2019

      Wat een pussy echt een turbo virgin

  • Reageren
    Doenja
    16/09/2019

    Superherkenbaar. Laatst was ik mijn telefoon in de auto vergeten en ik voelde me zo onthand! Want idd, in de trein/metro pak ik altijd mijn telefoon erbij en dat kon nu niet. In plaatst daarvan keek ik om me heen en echt IEDEREEN keek naar zn schermpje. Ik stond later in een hele drukke metro en weer was ik de enige zonder schermpje. Best confronterend… ik probeer er sindsdien meer op te letten.

  • Reageren
    Linda
    16/09/2019

    Haha ja herkenbaar, ik voel me soms ook ongemakkelijk met mijn telefooon in wachtruimtes. Ik ging pas met mijn broertje naar het ziekenhuis. Ik wist dat ik even op hem moest wachten, dus ik had me voorbereid door een puzzelboekje mee te nemen. Daar zat ik dan, tussen allemaal 60 plussers, die allemaal in hun telefoon kropen. Heb er wel om gelachen.

  • Reageren
    Miranda
    16/09/2019

    Jaaaa!! Heel herkenbaar. Vaak moffel ik hem gauw weg… Haha

  • Reageren
    Carolien
    16/09/2019

    Ik heb al vrij lang het idee dat dit soort geschreven teksten over een onderwerp uit je eigen leven heel kort en een beetje zonder doel zijn. Ik weet niet hoe ik het positief kan brengen. Ik mis een beetje diepgang in de meeste van dit soort artikelen en vind dat jammer. Merk dat ik je site er door skip. Je kunt hier waarschijnlijk niks mee en mijn eigen doel weet ik ook niet. Misschien uitleggen waarom ik steeds minder vaak even komen kijken..

    • Reageren
      La Vie Sanne
      16/09/2019

      Hi Carolien, ik kan hier zeker wat mee! Toevallig zei mijn vriend gisteren ongeveer hetzelfde tegen me. Ook hij mist de laatste tijd wat diepgang in mijn artikelen. Ik merk dat ik echt bepaalde fases heb, de ene keer vliegen er moeiteloos 1000 woorden uit mijn vingers over een onderwerp dat me bezighoudt, en de andere keer dan weet ik wel wat ik wil zeggen, maar lijken de woorden ergens te blijven hangen. Ik ga eraan werken en dankjewel voor je eerlijke feedback.

      • Reageren
        Kim
        17/09/2019

        Een artikel hoeft toch niet altijd diepgang te hebben? Het kan toch ook als doel hebben om een discussie te starten en mening van anderen te vragen? Niks mis mee hoor. Ik snap de fredback, maar ik vind die afwisseling juist wel leuk.

    • Reageren
      Claudia
      17/09/2019

      Hihi…zo herkenbaar…en idd betrap me erzelf ook wel is op…en ik ben zelfd al is aangesproken door een oudere mevrouw zat met haar in de wachtkamer….ze zei ineens nou moet wel heel belangrijk zijn die telefoon van u…dus ja dat vond ik zo lullig….dat sinds dien ik er echt een beetje voor uitkijk…en ik vind juist bij oudere mensen die vinden het juist fijn een praatje te maken…en ook al zit je niet voor je plezier in de wachtkamer…het is wel respectvol mooi geschreven weer topper Liefs

  • Reageren
    Lieke van Veen
    16/09/2019

    Ik vind wachtruimtes bij de dokter sws een beetje awkward. Er heerst altijd zo’n doodse stilte of mensen fluisteren tegen elkaar. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom. Je kunt toch ook gewoon normaal tegen elkaar praten?

  • Reageren
    Sanderijn
    16/09/2019

    Wanneer iedereen in een tijdschrift zit te lezen is er ook geen interactie met anderen en heb je exact dezelfde situatie als wanneer iedereen op het scherm van zijn telefoon kijkt. Ik zie het verschil niet. En volgens mij zit niemand op een “gezellig praatje” te wachten in de wachtkamer. Je zit daar met een reden en dus geen behoefte aan andermans ellende of juist vrolijk gepraat.

  • Reageren
    M,M,H
    16/09/2019

    Hoe is met je neus in een tijdschrift zitten, anders dan met je neus in je telefoon? Wat een nietszeggend, en nutteloos stukje is dit zeg.

  • Reageren
    Carlijn
    16/09/2019

    JA! Heel herkenbaar. Ik zie het altijd pas als ik om me heen kijk en dan besef dat ik echt geen haar beter ben dan m’n apathische omgeving. En wat doen mensen onaardig over je zogenaamd niet-diepgaande artikel… nou nou.

    • Reageren
      Rosan
      16/09/2019

      Mij maakt het niet uit als mensen op hun telefoon zitten of ikzelf. Ik zit daar al niet voor m’n lol dus als ik dan even leuk een spelletje kan spelen of wat blogs kan lezen. Vind ik leuker dan een beetje voor me uit zitten staren. Als ik een tijdschrift moet pakken, dan staan er vaak van die verhalen in waar ik geen zin in heb. Dus lekker op m’n telefoon!

  • Reageren
    Nathalie
    16/09/2019

    Wat een reacties over het ‘nietszeggende’ artikel.
    Ik vind het leuk geschreven én het heeft mij aan het denken gezet.. Het is precies zoals jij het zegt, wachtstand=telefoon…

    Bedankt voot de eye opener! Ik ga mijn leven een stukje beteren, haha.

    Liefs,

  • Reageren
    Maria
    17/09/2019

    Ik maak mij er ook schuldig aan, ik pak de telefoon om te kijken hoe laat het is? Ik heb een horloge om. De situatie thuis is vaak gespannen, dan sus ik de zaak tussen de ruziënde familie door ze te appen! Hoe ver zijn we, maar toch geeft het meer rust in huis. Vroeger ging er tegen etenstijd een gil
    Naar boven eten is klaar. Fijn voor de buurtjes nu ap ik eten is klaar!

    Hebben we visite dan gaan de telefoons uit de zakken, de hoofden zakken, gesprekken verstommen.

    Als ik mocht kiezen zou de telefoon alleen nog een belfunctie hebben. Ondanks dat mijn telefoon mijn grootste vraag maar raak is, mijn navigatie en mijn tijdverdrijf is.

  • Reageren
    Sanne
    19/09/2019

    Goed dat je dit schrijft! Ik ga er ook meer op letten! Jammer dat onze generatie niet meer zonder schermpje kan (Incl ik zelf). Ik vind dit een goed artikel hoor!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.