Ik geniet meer bij mijn tweede kind

Wat waren we bleu toen we net ons eerste kindje hadden gekregen. En wat maakten we ons druk over van alles en nog wat. Zo druk, dat het stukje ‘genieten’ vaak niet van toepassing was. Het voelde op veel momenten meer als overleven. Pas toen James een jaar of twee werd en de slapeloze nachten afnamen, toen werd het voor ons gevoel pas écht leuk.

Hoewel we natuurlijk hartstikke blij waren toen we ons tweede kindje verwachtten – we waren toen inmiddels ook in een zeer positieve flow met James – hielden we tegelijkertijd ook wel een beetje ons hart vast gezien de ervaring met onze eerste. De eerste twee jaren waren ons zwaar gevallen, dat viel niet te ontkennen.

Het verschil met deze tweede keer was alleen wel dat we er al een beetje op voorbereid waren. Bovendien waren we ons er nu heel goed van bewust dat alles ‘slechts’ een fase is. Dus ook als we deze keer wederom een nachtbrakertje in ons midden zouden hebben; we wisten we dat dat heus geen eeuwigheid zou duren.

En toen was ze daar, Isé. Al vanaf het allereerste begin was duidelijk dat het allemaal veel relaxter verliep dan bij James. Ik heb letterlijk vanaf de allereerste minuut van de bevalling (eigenlijk ook van de zwangerschap) genoten. Nu ging er sowieso een aantal dingen soepeler zoals de bevalling en de borstvoeding, maar los daarvan merkte ik dat we onszelf ook minder druk maakten om van alles.

Daarnaast stonden er een hoop zaken destijds anders voor dan nu. Dingen die er naar mijn idee zeker toe bijgedragen hebben dat we deze tweede keer wel meer genieten:

  • Onze instelling is anders. Bij James vergeleken wij ons leven met het leven zonder kinderen en met onze omgeving die nog geen kinderen had. Dat was een groot contrast. Bij nummer 2 gingen we er eigenlijk dan ook vanuit dat ons eigen leven dan al helemaal op zijn gat zou komen te liggen (vooral mijn vriend) en dan valt eigenlijk ieder moment voor jezelf mee. En het valt ook echt mee moet ik zeggen want we hebben absoluut wel genoeg tijd om voor onszelf dingen te doen en zelfs om samen op pad te gaan.
  • Onze woonomgeving. Zowel in Haarlem als in Arnhem Centrum was het niet ideaal voor kinderen. Relatief weinig ruimte en midden in een drukke stad waardoor we – zeker toen james wat meer beweging nodig had – ons soms opgesloten voelden.
  • James had een grilliger slaappatroon. Wij reageerden daar wellicht ook onzekerder op, wat James zijn buien weer (meestal in negatieve zin) beïnvloedde. Pas na zijn tweede verjaardag ging het beter en sindsdien slaapt hij als een roos. Een goede nachtrust maakt alles makkelijker.
  • Isé is ook een ander kind. Ze is niet per se makkelijker, maar ik denk wel dat de wisselwerking tussen haar en ons anders is. Door deze wisselwerking lijkt alles soepeler te gaan.
  • Twee kinderen vermaken elkaar in bepaalde mate ook. Initieel nog beperkt, maar ze spelen steeds vaker met elkaar. James was de eerste waar Isé echt om moest lachen en nog steeds zorgt hij voor een groot deel van haar entertainment. James was qua aandacht heel erg op mij gefocust, wat ook logisch was, want ik was vaak de enige om hem heen.


Dit vind je misschien ook leuk

4 reacties

  • Reageren
    Eke
    15/02/2019

    Meer dan herkenbaar! Niet persé door de punten die je noemt, maar wel doordat we nu weten waar de verandering zit. De verwachtingen zijn lager en daardoor trek je alles wat beter. Ondanks dat Storm de eerste zes maanden veel huilde, genoot en geniet ik meer.

  • Reageren
    Sara
    18/02/2019

    Ohh fijn om te lezen! Waar mijn baby de eerste maanden perfect sliep is hij veranderd in een baby die huilt zodra hij zijn slaapzak ziet. En we zijn van doorslapen, naar 2x wakker en inmiddels op 9x wakker vannacht.. ik denk ook vaak het komt heus wel een keer goed.. het is een fase. Maarja hij is nu 7 maanden, dan klinkt 2 jaar best ver weg!
    Overdag wel een heel vrolijk mannetje en ik probeer ook heel bewust van hem te genieten en het huishouden soms maar lekker te laten

  • Reageren
    Melanie
    19/02/2019

    Precies. Ik ben nu zwanger van de tweede en merk dat ik nu al veel relaxter ben. Ik kijk eigenlijk ook niet op tegen de bevalling en die eerste (zware) weken. Ik heb echt het vertrouwen gekregen dat we het kunnen. En inderdaad alles is een fase. Voor je het weet heb je een peuter die zelf eet en het klokje rond slaapt.

  • Reageren
    Anke
    20/02/2019

    Herkenbaar! En in theorie weten dat alles een fase is, is toch anders dan het in de praktijk gemerkt hebben. Bij de eerste wist ik wel dat het makkelijker zou gaan worden maar ontbrak ook het geruststellende gevoel daarbij. Nu bij de 2e weet ik wat er nog gaat komen en weer veranderen en is er meer vertrouwen. Ik kan nu ook meer dingen loslaten qua slapen / eten waar ik eerder meer bezig was met aanleren en afleren. Nu denk ik vaak: als je er moeite voor doet gaan dingen vaak na een tijdje anders (bijv beter slapen) maar als je niks doet verandert het eigenlijk ook vanzelf de goede kant op 🙂 Dat geeft ook rust en scheelt een hoop huilbuien, bij zowel baby als mama, haha!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.