Ik ben ineens ook fietscoach geworden (hoe fietsen met een kleuter echt gaat)

‘Voor je kijken!’ ‘Niet zomaar stoppen!’ ‘Pas op voor mama’s wiel!’ Een kleine greep uit de aanwijzingen die ik geef wanneer mijn zoon en ik aan het fietsen zijn.

Nadat James’ fiets een half jaar lang met een lekke band in de schuur had gestaan, was het een paar weken geleden dan toch tijd om weer eens te gaan fietsen. De band was geplakt en het was lekker weer, niets hield ons tegen.

Normaal gesproken liep ik altijd achter James aan met de kinderwagen terwijl hij voor me uit fietste, maar nu wilde ik eens proberen of het haalbaar was om met met eigen tweewieler naast hem te fietsen (terwijl Isé bij mij achterop zat) en een wat langere tocht te maken.

De rit naar de stad is niet heel lang, maar bevat op de weg ernaartoe aardig wat kleine obstakels zoals bruggetjes, een tunnel, bochten, fietspaden die af en toe een gat of scheur bevatten en natuurlijk oversteekpunten. Van moeder en zoon wordt dus behoorlijk wat alertheid verwacht.

We waren de straat nog niet uit of ik hoorde mezelf al roepen dat James voor zich moest kijken – in zijn enthousiasme had hij namelijk nogal de neiging overal heen te kijken (naar boven, naar achteren, naar z’n voeten) behalve naar voren.

Ik houd zielsveel van mijn zoon, maar hij heeft wel echt de motoriek van zijn moeder en die is nogal eh, hoe zal ik het noemen… klungelig. Toen ik vroeger leerde fietsen durfde ik niet echt bochten te maken dus reed ik tegen alles aan wat ik tegenkwam: schuttingen, een groepje containers, een lantaarnpaal. Ik was werkelijk waar een ramp op mijn fiets. Tot grote frustratie van mijn ouders natuurlijk want die konden om de haverklap naar de fietsenmaker voor een nieuwe bel, een stuur dat schots en scheef stond of een trapper die eraf lag.

Met dit in mijn achterhoofd was ik dus nogal huiverig voor het fietsavontuur met mijn zoon. Niet in de laatste plaats omdat ik zelf nog steeds vrij rampzalig fiets. Er zijn kinderen in zijn klas die al tijden zonder zijwieltjes fietsen en die overal heen trappen, maar ik heb dit om bovenstaande redenen nog niet aangedurfd met James.

‘Stuur met beide handen vasthouden!’ riep ik toen ik zag dat James wat aan het proberen was met één hand los. Omdat het fietspad niet al te breed was liet ik James voor me fietsen zodat hij het tempo kon bepalen. Prompt stopte hij voor me. “Ik ben moe en ik heb het warm!’ riep hij, terwijl we net vijf minuten onderweg waren.

‘Je kunt niet zomaar op het fietspad stoppen lieverd’, begon ik. ‘Dat is gevaarlijk. Het is nog een klein stukje, je kunt het!’ probeerde ik de moed bij hem erin te houden. Bij James is de zin ‘ik ben moe’ ook vaak synoniem voor ‘ik heb geen zin meer’. Maar goed, bij fietsen komt natuurlijk ook een stukje doorzettingsvermogen kijken. Ik besloot toch maar weer vóór hem te gaan fietsen.

Toen we eenmaal in de stad waren, de nodige boodschappen gedaan hadden en een ijsje hadden gehaald, was het tijd voor de weg terug.

Het tunneltje waar hij de eerste keer niet helemaal goed omhoog kwam, lukte nu wel dus dat vond ik al een hele prestatie. Ik was dan ook erg fanatiek in mijn doorfietsaanmoedigingen (ik stond nog net niet met pompoms te zwaaien).

James weet opzich redelijk wat links en rechts is, maar in combinatie met trappen, uitkijken, sturen, naar aanwijzingen luisteren blijkt toch dat dat wat lastig is. Hierdoor kwamen we soms in spannende situaties terecht als hij dan recht op een fietser af ging in plaats van afweek naar de zijkant. Hij is ook een beetje een dromer, dus is meestal lekker om zich heen aan het kijken tijdens het fietsen zonder heel erg op de weg en het verkeer om hem heen te letten.

Kortom; we zullen nog heel wat uurtjes gaan oefenen om meneertje verkeersveilig te maken. En ik? Ik heb me inmiddels ontwikkeld tot ware fietscoach 😉

Dit vind je misschien ook leuk

6 reacties

  • Reageren
    Josette
    03/07/2019

    Leuk fietsen! Mijn zoontje was 4 jaar toen hij voor de eerste keer naar school wilde fietsen (3.5 km) enkele reis.
    Ik heb dat gedaan toen hebben we erg 45 minuten op gedaan op zijn 12 inch fietsje.
    Inmiddels is hij ruim 7 en fietst hij overal met mij naar toe.
    We hebben ook geen keuze,om ik heb geen auto meer.
    En omdat hij zoveel Fietst, vind ik wel dat hij een helm moet dragen.
    Om wij fietsen op drukke wegen, en als fietser zijn we toch heel erg kwetsbaar.
    Hij voelt zich ook echt alleen maar veilig met helm op.

    Het is veel oefenen maar het wordt steeds makkelijker geloof mij!
    En fietsen kost veel energie, maar hoe meer je fietst met James hoe sneller hij het onder de knie heeft.
    Veel fiets plezier deze zomer met elkaar.

    • Reageren
      Eke
      03/07/2019

      Zo herkenbaar! Elke fietstocht met Max maakt me een jaar ouder, haha. Toch probeer ik elke schooldag op de fiets naar school te gaan en het gaat steeds beter. De route is vrij rustig en dat is fijn! Naar het centrum vind ik te pittig, mede door mijn gehoor en het nonchalante fietsgedrag van Max. Als ik mijn gehoorapparaat aan heb op de fiets, voelt het door de rijwind alsof je in een tornado bent beland, dus verre van prettig, hij staat dus uit. Ik heb nu met Max afgesproken dat hij op de fiets mijn oren is en hij roept als er een auto/scooter van achter nadert. Zo trots als een aap is hij en zo helpen we elkaar!

  • Reageren
    Kirssten Mamagisch
    03/07/2019

    Pfff.. dat doorzettingsvermogen he.. dat mis ik hier ook met regelmaat. Hier gaat het dan om het steppen, wat ze echt wel kan, maar ik krijg haar gewoon niet zo ver dat ze bijvoorbeeld zelf stept naar de speeltuin. Ze gaat veel liever mee op het plankje achter de kinderwagen, of zelf lopend. Ach, het komt uiteindelijk vast allemaal wel goed, maar vermoeiend is het wel!
    Kirssten Mamagisch onlangs geplaatst…Speelgoed van het jaar 2019 – mijn favorietenMy Profile

  • Reageren
    Yvonne
    03/07/2019

    Het enige wat helpt is heel veel fietsen (uiteraard). Kinderen leren heel snel dus als je hem 2 weken lang elke dag laat fietsen, zul je bovenstaande niet meer meemaken.
    Mijn zoontje fietst vanaf 5 jaar dagelijks alleen door de wijk (is vrij rustig). Hij kent de verkeersregels en als ik stiekem naar hem kijk zie ik hoe voorzichtig hij is.
    Maar het blijft lastig, dat loslaten. Ik ben er echter van overtuigd dat je je kind vertrouwen moet geven en dat ze iets veel moeten doen om het te leren.
    Hij heeft trouwens nooit een fietshelm gehad. Ik vind dat schijnveiligheid: de meeste kinderen hebben een helm die net niet goed past of dragen hem verkeerd. Dan is het letsel (als je op je hoofd valt) nog groter. Bovendien voelen ze zich met helm veiliger waardoor ze meer risico’s nemen.
    Maar iedereen moet doen waar ze zich goed bij voelen wat dat betreft.

  • Reageren
    Yvonne D
    03/07/2019

    Tijdens een voorlichtingsavond van Veilig Verkeer Nederland heb ik gehoord dat kinderen tot een jaar of 9 een kokervizier hebben waardoor ze dus niet kunnen zien wat er links/rechts gebeurt. Wat wij vanuit onze ooghoeken zien, zien zij alleen als ze met hun hoofd draaien.
    Vond dat waardevolle info waar je zeker rekening mee moet houden als je ze leert fietsen.

  • Reageren
    Lisette
    05/07/2019

    Vreselijk! Ik woon flink ver uit het dorp vandaan en heb met de oudste ook tot in den treuren geoefend. Tot frustratie van ons allebei en met menig driftbui op het fietspad. Inmiddels is hij 12 en fietst hij 18 km per dag naar de middelbare school. Bij nummer 2 en 3 had ik helemaal geen zin meer in die strijd en ellende. Ik merk nu wat Yvonne hierboven zegt: de middelste is 9 en ineens fietst hij supergoed. Ik oefen nu met hem de weg naar school en binnenkort kan hij zelf. En de dochter breng ik feestelijk nog een paar jaar met de auto.
    Lisette onlangs geplaatst…Het is bijna zomervakantie! (en ik zie er enorm tegenop)My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.