Ik ben gestopt met borstvoeding

Het was een mooi, intens, emotioneel en vooral geweldig avontuur, maar zo’n twee weken geleden was dan toch het moment daar dat ik besloot te stoppen met de borstvoeding.

Ook tijdens deze zwangerschap stond ik er weer hetzelfde in als bij James; wat betreft borstvoeding zou ik wel zien hoe het zou lopen. Ik had van te voren geen bepaald idee in mijn hoofd van hoe het zou moeten gaan, als het soepel verliep dan was dat alleen maar mooi en als het niet ging, nou, dan zou ik gewoon de fles geven.

Meteen na de geboorte werd Isé aan de borst gelegd waarbij ze vrijwel direct prima dronk. Ook de dagen erna kwam ze genoeg aan van mijn borstvoeding om ermee door te gaan, zonder te hoeven bijvoeden. Af en toe gebruikte ik uit luiigheid een tepelhoedje, als het aanhappen me te lang duurde. Maar tussendoor ging het aanhappen ook vaak genoeg wel goed en na een week of drie had ik helemaal geen tepelhoedjes meer nodig.

Ik werd goed gesteund door mijn vriend en ook de kraamzorg had me een eind op weg geholpen met allerlei tips en adviezen. Als ik er even niet uitkwam kon ik mijn hart luchten op Instagram en daarnaast wist ik dat ik altijd nog een lactatiekundige achter de hand had mocht ik toch ineens onzeker worden. Deze laatste heb ik nooit hoeven inschakelen, de borstvoeding is eigenlijk altijd soepel gegaan.

Toen Isé met drie maanden naar de opvang ging ben ik gaan kolven en ook dat ging eigenlijk prima (wordt bijna saai zo). De opbrengst was met mijn behoorlijk oude kolf eigenlijk heel goed en toen ik na een tijdje de handkolf had ontdekt kreeg ik er zelfs nog meer melk uit.

Als ik op pad was voor mijn blog dan nam ik mijn handkolfje mee en zo werd ik ook steeds wat makkelijker in het buitenshuis werken en kolven. Er was altijd wel ergens een ruimte beschikbaar en met die handkolf hoefde ik ook geen stopcontact in de buurt te hebben. Ik heb vaak genoeg ergens op de wc gekolfd.

Hoe langer ik borstvoeding gaf, hoe meer ik besefte hoe bijzonder ik het vond. Ik had echt het idee dat de band tussen mij en Isé vanaf het begin vele malen sterker was dan tussen mij en James, puur omdat ik haar altijd kon troosten met de borst en omdat ze simpelweg volledig door mij gevoed werd – dat idee vond ik gewoon heel mooi.

Uiteraard zaten er soms ook wel wat mindere punten aan, zoals dat ik altijd degene was die naast overdag, ook ‘s nachts de voedings- en troostmomenten op me nam. Isé is nooit een goede slaper geweest en dat resulteerde er vaak in dat ze hele nachten naast me lag waarbij ze af en toe een slokje melk nam. Vriendlief sliep daar wel doorheen, maar ik heb er heel wat uren wakker naast gelegen.

Toen ik op een gegeven moment door de buikgriep geveld werd gingen de alarmbellen af, want binnen de korste keren werd mijn productie minder. Ik uitte mijn zorgen op Instagram en kreeg veel wisselende berichten binnen. Er waren vrouwen die me geruststelden en zeiden dat het na de ziekteperiode wel weer goed zou komen met mijn productie, maar er waren ook anderen bij wie deze helaas niet meer was teruggekeerd.

De wetenschap dat ik het borstvoedingsavontuur noodgedwongen door een buikgriep naast me neer zou moeten leggen deed me veel verdriet. Ik wilde nog altijd zelf bepalen wanneer ik zou stoppen en daar niet toe gedwongen worden door een buikgriep.

Uit pure wanhoop racete ik naar de Prenatal voor een luxe dubbele borstkolf. Die productie zou ik wel weer omhoog jagen. Dat gebeurde gelukkig ook, mijn productie kwam terug en ik kon de draad weer oppakken.

Toch merkte ik – en ik weet nog steeds niet of dat door die ene week buikgriep is gekomen – dat toen Isé een maand of 5,5 was mijn productie niet meer toereikend was. Ze was steeds zo snel klaar met drinken en ze leek vaak ook niet genoeg verzadigd te zijn na een voedingssessie.

Zo was ik genoodzaakt haar om de 2 uur aan te leggen, iets wat logischerwijs met ook nog een peuter die de hele dag om je heen drentelt, vrij veel energie en moeite kost. Tel daarbij op dat ik met kolven ook minder opbrengst had, en ik begon in te zien dat het misschien wel eens tijd werd voor bijvoeden.

Rond de zes maanden ben ik de eerste flesjes gaan introduceren. De eerste vervanging werd het avondflesje. Al was het om te testen of ze met een flesje kunstvoeding wél de nacht zou doorslapen. Nu was dit niet meteen het geval dus bleef ik haar voorlopig ’s nachts gewoon aanleggen, maar na een tijdje leek het wel beter te gaan.

Doordat ik nu één voeding had vervangen door een flesje werd mijn productie nog ietsje minder. Ergens in mijn achterhoofd had ik al het gevoel dat dit ‘het begin van het einde’ was, maar ik wilde dat nog niet hardop uitspreken. De voedingsmomentjes waren me zo dierbaar, ik kon me gewoon niet voorstellen dat dat binnenkort weg zou zijn.

Aan de andere kant besefte ik me ook dat ik weer enigszins mijn vrijheid terug zou krijgen wanneer ik geen borstvoeding meer zou geven. Ik kon een wijntje drinken zonder rekening te houden met kolven, ik kon weer wat makkelijker en vaker op pad gaan, ik kon voedingen uitbesteden. Langzaamaan begon ik er dus de voordelen van in te zien.

Op de dagen dat Isé naar de gastouder ging besloot ik niet meer te kolven. Hierdoor kreeg ik ook wat meer werktijd terug.  Ook al had ik een dubbele kolf en een kolfbh, ik moest wel altijd alles in elkaar zetten, steriliseren, in zakjes overgieten en dat drie keer per dag.

Ik had nog een klein voorraadje liggen waar ze mee vooruit kon en verder kreeg ze poedermelk mee naar de gastouder.

Toen Isé  een maand of zeven was had ik het grootste gedeelte van de voedingen vervangen door kunstvoedingen, ook omdat Isé nu hapjes en brood kreeg en ze dus minder afhankelijk werd van de fles. Mede hierom kon ik het voor mezelf ook steeds beter een plekje geven dat ik haar niet meer zelf voedde.

Toen mijn vriend en ik een lang weekend naar Parijs gingen heb ik nog een paar keer afgekolfd maar ik merkte dat mijn toeschietreflex steeds langer op zich niet wachten en dat ik nog nauwelijks stuwing had. Ik besloot het maar te laten.

In de week dat we terugkwamen heb ik Isé ter afscheid nog een paar keer aangelegd. Ik heb er nog wat foto’s van gemaakt en ik heb gehuild als ik daar behoefte aan had.

Nu zit het borstvoedingsavontuur erop. En nu kan ik er ook over schrijven. Eerder vond ik dat moeilijk omdat ik gemengde gevoelens had bij het stoppen en ik merkte dat het me nog erg veel deed.

Ik kijk terug op een prachtige periode. Ik ben heel blij dat ik het gedaan heb en dat we zoveel mooie momenten samen hebben gehad.

Dit vind je misschien ook leuk

11 reacties

  • Reageren
    Eke
    30/05/2018

    Wat omschrijf je het ontzettend mooi! Ik twijfel nog elke keer zo of ik het ga proberen deze keer. Zo bang voor een teleurstelling en daardoor een rotkraamweek.
    Eke onlangs geplaatst…Woonkamer make-overMy Profile

    • Reageren
      Iris te brake-tjoink
      31/05/2018

      Erg mooi omschreven! Ik geef ons 5 maanden oude zoontje ook volledig borstvoeding middels een tepelhoedje. We hadden een erg moeilijke start maar zo blij dat we toch steeds hebben doorgezet de eerste weken. Later ging het steeds makkelijker! En het is zo bijzonder. Jou verhaal is dan ook erg herkenbaar voor mij. Ook veel kolven tussendoor inderdaad om de productie zo optimaal mogelijk te houden, maar het is zo mooi om het beste aan je kindje te kunnen geven. Respect voor jou.

  • Reageren
    Sara
    30/05/2018

    Mooi geschreven. Blijft toch heel bijzonder dat je zelf je kindje kan voeden. Maar alles heeft voor en nadelen! Zelf ben ik nu 34 weken zwanger van de eerste, ik hoop zo dat de borstvoeding lukt!

  • Reageren
    Ingrid
    30/05/2018

    Wat omschrijf je dit mooi.
    Ik zit zelf nog midden in ons borstvoedingsavontuur met mijn 4 maanden oude zoontje, maar langzaamaan komt het einde in zicht. Ik wil met 6 maanden afgebouwd hebben, vooral omdat het kolven op het werk echt teveel enegie kost en ik toch ook wel een stukje vrijheid terug wil. Ik word verdrietig van de emotie die ik in je verhaal lees en zie er zelf gigantisch tegenop dat het straks ten einde is. Maar we hebben onze baby’s een lange periode bet beste gegeven wat er is. Hoe mooi is dat! 🙂

  • Reageren
    Emma
    30/05/2018

    Heey Meis,
    Wat knap dat je hier zo openhartig over schrijft. Ik vond het ook niet makkelijk om te stoppen maar op een gegeven moment denk je, het is goed zo.
    Je kunt trots op jezelf zijn dat je het hebt gedaan en terug kijken op een hele mooie periode!

  • Reageren
    Yvonne
    30/05/2018

    Wauw wat een verhaal…ik schrik er een beetje van. Ik had eerlijk gezegd geen idee dat er zoveel emotie schuilging achter borstvoeding geven en al helemaal niet achter het stoppen ermee. En nu voel ik me een beetje stom en schuldig…Want ik heb wel vriendinnen die dit gedaan hebben en die hebben er eigenlijk vrij weinig over gepraat. Zij stopten meestal toen ze weer gingen werken (op kantoor), want te veel gedoe met kolven etc.. Ik had wel wat meer vragen kunnen stellen.

    Zelf heb ik al voor de geboorte gekozen voor flesvoeding dus ik ben een totale nitwit op dit gebied. Je hebt me wel veel wijzer gemaakt met je mooie verhaal.
    Ik hoop toch dat het leven voor jullie nu iets rustiger gaat worden, want ik denk dat dat wel het geval is met alleen de fles en haar vaste voeding nu. Maar dat zal je misschien al ervaren hebben? Nou ja, alles heeft voor- en nadelen.

  • Reageren
    Jodi - lief thuis
    30/05/2018

    Zo zo zo herkenbaar. Het als ik jouw verhaal lees voel ik ook ineens weer het gemis van die fijne borstvoedingsmomentjes. Dat lekkere lichaampje tegen je aan. 7 maanden is al een mega prestatie, je mag je zo voelen, maar koester de foto’s en de mooie momentne. Mooi afscheid heb je gehad, ik ook heel bewust gedaan.
    Jodi – lief thuis onlangs geplaatst…Pip 8 maanden – Update: eten als een bootwerker en gillen…My Profile

  • Reageren
    Sascha
    31/05/2018

    Je bent al een topper dat je het 7 maanden heb gegeven.. dat heeft jullie meisje mooi meegekregen.
    Koester de mooie voedingsmomenten van jullie samen.
    Ik herken het in je verhaal.
    Het is ook weer fijn om meer vrijheid te hebben.

    Liefs, Sascha

  • Reageren
    Amber
    31/05/2018

    Ik reageer eigenlijk nooit maar ik vind dit zo mooi geschreven. En het raakt me echt. Ik heb ons eerste zoontje acht maanden borstvoeding gegeven. Ik herken me in alles wat je zegt, dat het mooi en intiem is maar ook soms zwaar. Ik gaf hem op een gegeven moment alleen nog 1 x rond 00.00 uur en als hij wakker werd. Toen hij acht maanden was overleed mijn moeder. Door die hectische week waarbij mijn zoontje veel bij zijn andere opa en oma was, was de productie gestopt en mijn zoontje had er ook geen behoefte meer aan. Daar was ik wel verdrietig om… nu geef ik ons tweede zoontje, nu twee maanden, ook weer volledige borstvoeding. Ik vind het dit keer zwaarder. Twee keer borstontsteking gehad en het feit dat er al een peuter rond loopt… maar ik doe het en houdt het vol. Want het is mij zo waardevol. Ik wacht het wel af hoe het zal zijn als in weer ga werken. Aan de ene kant wil ik juist doorgaan met borstvoeding vanwege al die vatbaarheid voor allerlei virussen bij het kdv. Als je dan borstvoeding geeft dan geef je toch een goede basis mee. Maar ik ben ook bang dat ik het te zwaar ga vinden…

    Mooi dat je je verhaal zo deelt.

  • Reageren
    Linda
    31/05/2018

    Prachtig geschreven. Heel mooi. En wat super fijn dat je het zo bewust hebt kunnen afbouwen en afscheid kunnen nemen. Prachtig.

  • Reageren
    Eveline
    31/05/2018

    Ahhh Sanne! Tranen hier hoor, zo herkenbaar allemaal en zó mooi geschreven. Ik vond het ook heel jammer toen ik met Nino moest stoppen. Het is zo’n bijzonder momentje samen. Ik lees je artikel (hoe toepasselijk!) met een baby aan de borst en ben er extra hard van aan het genieten nu 😍
    Eveline onlangs geplaatst…Een normale dag fotograferen: tips voor de mooiste lifestyle foto’sMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.