Hypochondrie: hoe is het nu?

Heel wat maanden en therapiesessies na dit artikel later, wil ik graag laten weten hoe de zaken ervoor staan met betrekking tot mijn hypochondrische klachten. Niet alleen om hart te luchten, maar ook om hopelijk het taboe rondom hypochondrie/ziekteangstvrees een beetje te doorbreken.

Het heeft me even wat tijd gekost om dit artikel te schrijven. Deels omdat het voelt als een confrontatie (maar tegelijkertijd ook als opluchting), en deels omdat ik ergens toch bang ben dat mensen het zien als aanstellerij. Dat laatste is echter júist waarom in dit artikel wil schrijven.

Hypochondrie dus. Wat bij mij begon als een angst die sinds de ziekte van mijn zusje altijd een beetje op de achtergrond aanwezig was, veranderde in een dagelijkse strijd tegen mijn ziekteangstvrees.

Het begon allemaal in november 2016, toen ik ervan overtuigd was dat ik baarmoederhalskanker had. Na het opmerken van bepaalde symptomen, had ik van de ene op de andere dag bedacht dat dat maar één ding kon zijn. De dokter nam mijn klachten serieus, ik liet een uitstrijkje maken en moest drie weken wachten op de uitslag.

De drie weken waren voor mij de HEL. Die drie weken kon ik eigenlijk niet meer normaal functioneren. Ik was volledig in paniek en bereidde me voor op een telefoontje met slecht nieuws.

Afijn, na drie weken kon ik dan eindelijk contact opnemen met de assistente voor de uitslag van het uitstrijkje (ik had overigens in die drie weken al 15 keer compleet overstuur gebeld maar uiteraard was de uitslag er steeds niet).

Een PAP 1. Beter kon ik het niet krijgen. Een opluchting zou je denken.

De eerste dagen leefde ik inderdaad in opluchtingsmodus. Het voelde bijna alsof ik een soort tweede kans op leven had gekregen. De opluchting was helaas maar van korte duur. Naar verloop van tijd begon ik de uitslag namelijk te wantrouwen. Ik begon te googlen en kwam op fora terecht waar vrouwen vertelden dat ze ook een PAP 0 dachten te hebben, maar dat het uitstrijkje toch niet goed gedaan bleek te zijn en dat ze uiteindelijk een PAP 3 hadden. Niet alleen betrok ik dit meteen op mezelf, ook overviel me plots de angst dat mijn uitstrijkje misschien wel verwisseld was met dat van iemand anders. Ik had toch immers een aantal symptomen? Hoe kon mijn PAP nou helemaal goed zijn? Ik haalde de raarste dingen in mijn hoofd.

Wederom nam nam ik contact op met de dokter om te vragen of ik extra onderzoeken kon krijgen, maar deze keer wimpelde ze me af met als reden dat verder onderzoek geen zin zou hebben.

Zoals ik al zei was dit nog maar het begin. Al snel na mijn eerste zelfdiagnose van baarmoederhalskanker kreeg ik ineens de kriebels van mijn blauwe plekken. Wezen deze immers niet op een bloedziekte? Leukemie? Iets anders ernstigs? Als een idioot hield ik elke dag mijn blauwe plekken bij en als ik zag dat er meer bij waren gekomen dan ging ik weer volledig in flipmodus.

Ook van plassen werd ik zenuwachtig. Op internet had ik ergens gelezen dat 6-8 keer plassen het gemiddelde is. Wanneer ik op een dag 10x naar de wc was geweest dan werd ik daar weer helemaal nerveus van. Vaak plassen kon immers duiden op eierstokkanker. En je raadt het al.. Ik dacht dat ik eierstokkanker had.

Pijn in mijn kaak was een kaaktumor.
Hoofdpijn een hersentumor.
Rugpijn een ruggenwerveltumor.
Een bultje in mijn nek lymfeklierkanker.
Een moedervlek huidkanker.

Enz enz enz enz enz.

Ik vulde mijn dagen op een gegeven moment met niets anders meer dan mezelf checken, nog een keer checken, googlen, de dokter bellen, langsgaan bij de dokter, onderzoeken laten uitvoeren en ga zo maar even door. Op het dieptepunt was ik ’s ochtends naar de dokter geweest en liep ik het einde van de middag alweer binnen. Toen ik al weken niet meer vrolijk was wist ik dat het tijd was om hulp te zoeken.

Ik startte maart vorig jaar met cognitieve gedragstherapie, welke erop gericht is om inzichtelijk te maken hoe je met bepaalde (angst)situaties het beste kunt omgaan. Bij mij was het vooral belangrijk dat er een patroon werd doorbroken en dat ik bepaalde gewoontes ging afleren. Dit patroon bestond voor mij bijvoorbeeld uit het constateren van een lichamelijk verschijnsel en mijn daaropvolgende handelingen zoals 100x checken, googlen, de dokter contacteren en onderzoeken laten uitvoeren ook al zag de dokter daar helemaal geen reden toe. Dit patroon hield mij volledig in z’n greep; doordat ik overdag zoveel bezig was met deze ziekteangst, kon ik eigenlijk niet meer normaal functioneren en werd ik ook vooral heel erg down.

Door de therapie ben ik langzaam maar zeker weer wat meer vertrouwen in mijn lichaam gaan krijgen. Het bleek dat ik was vastgeroest in automatische gedachten. Als ik ergens pijn had dan ging ik meteen van het ergste uit. Ik moest deze automatische gedachten leren omzetten in meer positieve gedachten. Bijvoorbeeld door te leren dat hoofdpijn niet meteen betekent dat er een tumor aan ten grondslag ligt. En dat een donkere moedervlek niet meteen huidkanker is.

Ook kreeg ik de opdracht om bijvoorbeeld mijn telefoontjes naar de dokter uit te stellen. Gewoon eens een paar dagen te wachten en te kijken of bepaalde klachten over gingen. Meestal was dit het geval.

Uiteraard is bovenstaande echt in een notendop verteld, natuurlijk zijn er nog veel meer oefeningen en opdrachten geweest, maar de rode draad was in ieder geval het doorbreken van mijn automatische gedachten. Veel erover praten hielp ook.

Toen ik in verwachting raakte was ik erg benieuwd wat voor invloed dit zou hebben op mijn ziekteangstvrees. Eigenlijk heb ik er in die tijd helemaal geen last van gehad. Deels kwam dat omdat ik natuurlijk nu vrij vaak de gebruikelijke medische checks kreeg (bloeddrukmetingen, bloedprikken, NIPT test) en ik daardoor het gevoel had dat mijn gezondheid goed in de gaten gehouden werd. Maar deels kwam het natuurlijk ook door de therapie. Bang dat mijn kindje afwijkingen zou hebben ben ik eigenlijk helemaal niet geweest.

Nu we weer een paar maanden verder zijn kan ik zeggen dat het echt goed gaat. Soms komt er een terugval zoals begin dit jaar, toen ik rugpijn kreeg. Daar kon ik slecht mee omgaan. Dan zit ik toch weer met zweethandjes achter mijn laptop te googlen en vind ik toch weer ziektes die me angstig maken. Een paar weken heeft mijn angst geduurd. Ik heb in die tijd fysiotherapie en psychosomatische fysiotherapie gehad voor mijn rugpijn. Inmiddels is het over en functioneert zowel mijn rug als mijn brein weer normaal.

Tot slot wil ik nog zeggen tegen mensen die net als ik kampen met hypochondrische klachten: je bent niet alleen. Toen ik mijn oproep op Instagram plaatste werd dit me meer dan eens duidelijk. Het blijkt dat veel mensen door iets wat ze hebben meegemaakt of door het internet een vorm van ziekteangstvrees hebben ontwikkeld. Het internet is onze vriend, maar ook onze vijand. Het is niet ongewoon dat we allemaal een vorm van cyberchondrie – de virtuele zoektocht naar een ziekte – in ons hebben. Ondanks dat ik heel goed kan redeneren dat informatie op het wereldwijde web geen realistische weergave is van de werkelijkheid, er is toch altijd een stemmetje in mij dat zegt maar stel nou dat je deze keer wél echt iets ernstigs onder de leden hebt.

Het is een angst waar ik mee zal moeten leren leven. Dat gaat goed nu en daar ben ik blij om. Ik word niet meer belemmerd in mijn dagelijks leven en ik ben niet meer elke dag bezig met obsessief mijn lichaam checken. Mocht ik het gevoel hebben dat het weer de verkeerde kant op gaat, dan weet ik wel dat ik dit keer zo snel mogelijk aan de bel moet trekken.

>> Lees hier het eerste artikel over mijn hypochrondrie.

Heb jij wel eens hypochondrische of cyberchondrische gedachten?

Foto: ‘A medical stethoscope near a laptop on a wooden table’ door Nicolas via Shutterstock

Dit vind je misschien ook leuk

27 reacties

  • Reageren
    Eileen
    14/03/2018

    Fijn om te lezen dat de therapie geholpen heeft en het nu stukken beter met je gaat! 🙂

  • Reageren
    An
    14/03/2018

    Wat een open en eerlijk artikel. Fijn dat het heel wat beter met je gaat. Ik ken het een beetje van mezelf maar nog meer vanuit mijn directe omgeving. Hoe gaat/ging jouw vriend ermee om?

    • Reageren
      La Vie Sanne
      15/03/2018

      Vrij nuchter. Als ik weer eens paniekerig aan het doen ben is dat ook het beste. Meegaan in de problematiek heeft dan niet zoveel zin. Als ik hem vertel wat voor klacht ik heb dan noemt hij op wat het allemaal kan zijn, zonder de doemscenario’s zeg maar. Soms lachen we erom.

  • Reageren
    Renate
    14/03/2018

    Zo herkenbaar! Sinds er bij mijn vader lymfeklierkanker is geconstateerd in 2009 ben ik ook met niets anders meer bezig. Nu ben ik in december bevallen van een prachtige dochter en merkt ik dat ik het ook bij haar doe.

  • Reageren
    Marijke
    14/03/2018

    Geen makkelijk onderwerp. Vraagt moed om het te schrijven en toe te geven. Je bent gelukkig op de goede weg. Chapeau !!?

  • Reageren
    Sylvia - alovelyadventure
    14/03/2018

    Wat fijn dat je het een beetje kan loslaten endat de therapie dus zijn vruchten af werpt.
    Sylvia – alovelyadventure onlangs geplaatst…De leukste badkleding zomer 2018My Profile

  • Reageren
    Chaya
    14/03/2018

    Wat goed dat je hier zo eerlijk over bent. Fijn dat therapie geholpen heeft.
    Chaya onlangs geplaatst…Bevallen van een levenloze babyMy Profile

  • Reageren
    Eke
    14/03/2018

    Mooi dat je je weer enorm kwetsbaar opstelt en ons een update geeft. Ik vind het superfijn dat je er nu minder last van hebt, je eigen gedachten kunnen je zo gek maken!

  • Reageren
    Yvonne
    14/03/2018

    Ik vroeg me al af hoe het met je ging inderdaad. Wat enorm heftig zeg…ik probeer het me voor te stellen maar ik heb het tegenovergestelde (zal eerder te laat dan te vroeg naar de arts gaan) dus ik vind het heel moeilijk. En daarom des te heftiger. Het beïnvloedt dus je hele leven.
    Wat ik me afvraag en waarover je niets zegt (behalve tijdens de zwangerschap): heb je dit dan ook bij je kinderen? Dat je ook steeds denkt dat zij iets hebben?

    Ben in ieder geval blij voor je dat het nu beter met je gaat!

    • Reageren
      La Vie Sanne
      15/03/2018

      Ik heb het ook bij de kinderen ja. Maar mijn kinderen hebben niet zo vaak iets dus dan heb ik ook geen triggers. Zelf voel ik natuurlijk ieder pijntje en ieder pijntje is voor mij een trigger.

  • Reageren
    Anneleen
    14/03/2018

    Heel fijn en knap dat je hier aandacht aan besteedt, Sanne! Ik ben blij voor je dat deze vorm van therapie je zo goed heeft geholpen! X

  • Reageren
    Larissa
    14/03/2018

    Ik ben blij dat jij er zo open over schrijft. Ik heb er zelf ook best last van (gehad). Het begon toen bij mij meerdere moedervlekken zijn verwijderd waarin onrustige cellen zijn gevonden. Nu ik beter in mijn vel zit, maak ik mij minder snel zorgen. Ik kan mij ook gemakkelijker stoppen als ik weer eens google doorzoek met klachten.
    Larissa onlangs geplaatst…Een kijkje in ons weekmenuMy Profile

    • Reageren
      La Vie Sanne
      15/03/2018

      Wat vervelend Larissa van die cellen in je moedervlekken. Kan me voorstellen dat het helpt als je beter in je vel zit, dan kun je toch wat beter relativeren.

  • Reageren
    Liset
    14/03/2018

    Als eerste wil ik even zeggen dat ik het heel knap en kwetsbaar van je vind om dit te delen! Er zijn inderdaad veel meer mensen die hier last van hebben en daar veel steun uit kunnen halen. Mooi om dit verhaal te lezen Sanne. Ik ben heel blij om te horen dat het na therapie stukken beter met je gaat. Het is weer leefbaar.
    Liset onlangs geplaatst…Persoonlijke update | Leuke events, afzien bij de mondhygiëniste en diploma behaaldMy Profile

  • Reageren
    Wilma
    14/03/2018

    Wat goed dat je dit bespreekbaar maakt. Knap dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen, toppie! Fijn dat het nu beter gaat. Heb zelf in het verleden een angststoornis gehad, dus weet heel goed dat je geen aansteller bent.
    Tot slot een mooie quote van mijn wijze moeder: men lijdt het meest aan wat men vreest.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      15/03/2018

      Wat een mooie quote inderdaad! Ik ga ‘m zeker onthouden.

      • Reageren
        Yvonne
        15/03/2018

        Grappig, want dit is inderdaad een bekende spreuk die ik vaak tegen vrienden en bekenden zeg die bang zijn voor lichamelijke klachten (maar dan nét iets anders):
        De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest. Tip voor je vriend: laat dit op een tegeltje zetten voor jou (gepersonaliseerd) en hang het op de wc. Kunnen jullie er in je betere betere tijden inderdaad misschien nog mee lachen én je hebt er wat aan!

  • Reageren
    Lieke van Veen
    14/03/2018

    Gelukkig gaat het nu weer beter met je! Ik vind het niet zo gek dat je angstig wordt als je zusje ziek is geweest, maar googlen wat je hebt is eigenlijk nooit goed. Er komen altijd de meest verschrikkelijke ziektes uit als je opzoekt op google wat je precies hebt.
    Lieke van Veen onlangs geplaatst…Wat heb ik gekregen voor echte post is cool 4.0 ?My Profile

  • Reageren
    Yvonne
    14/03/2018

    Ik herken het een beetje; ik heb het niet zo erg als jij (gehad hebt), maar zo had ik laatst opeens een flinke maagpijn, die ik nog nooit eerder had gevoeld, dus ik dacht even aan een hartinfarct (bij vrouwen uit zich dat anders). Achteraf denk ik dat ik ‘gewoon’ iets te veel codeïne had genomen; tegen hoestklachten (ik had toen net griep gehad). En dat heb ik wel vaker bij vage klachten. Ik heb namelijk wél echt een voorstadium van baarmoederhalskanker gehad, ben er ook aan geholpen, want anders zou het uiteindelijk daadwerkelijk baarmoederhalskanker zijn geworden. En ik was pas 30…merkte er niets van. Sindsdien ben ik ook veel alerter, dus ik kan me je angst goed voorstellen. Maar ik kan het wel snel weer van me afzetten. Het zijn je eigen gedachten die je gek maken en dat moet je inderdaad doorbreken. Je moet een balans vinden tussen alert en ‘controleziek.’ Als het je hele welzijn beïnvloedt dan word je uiteindelijk écht ziek…als gevolg van je eigen stress. Een vicieuze cirkel dus. “What you fear is what you create”. 😉 Fijn dat het nu beter gaat!
    Yvonne onlangs geplaatst…De d/dt-kwestie: nog een keer uitgelegdtMy Profile

    • Reageren
      La Vie Sanne
      15/03/2018

      Oh jee Yvonne wat heftig van je baarmoederhals! Ik geloof zeker dat je daardoor alerter bent geworden. Bij mij is inderdaad de balans een beetje zoek, ik schiet soms door in het checken van mezelf. Iedereen moet zijn/haar lichaam natuurlijk in de gaten houden, maar niet zo hysterisch als ik.

  • Reageren
    Annemiek
    15/03/2018

    Wat heftig zeg, en waf weet je het nu mooi op te schrijven en te verwoorden. Heel fijn dat het nu zoveel beter gaat. Extra lastig toch altijd dat je bepaalde dingen niet uit je leven kunt bannen (internet), maar dat maakt het ook wel weer extra knap dat je de strijdt aan bent gegaan.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      15/03/2018

      Precies, internet kun je niet verbannen dus ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Enerzijds zorgt het soms voor geruststelling, anderzijds soms juist voor paniek.

  • Reageren
    Rachel
    15/03/2018

    Wat heb je het goed omschreven. Ik heb zelf geen ziekteangst, maar in je verhaal komt heel sterk naar voren hoe die angst is.
    Ik heb helaas wel ervaren hoe het is als je brein niet helemaal meewerkt, maar gelukkig na therapieën ben ik er weer helemaal bovenop gekomen.
    Rachel onlangs geplaatst…Dutch Dream Denim – De broek voor lange benen!My Profile

  • Reageren
    KN
    15/03/2018

    Oh my.. Net of ik mezelf hoor praten. Ik heb het ook heel erg en dit sinds mijn vader een hartafwijking heeft en al mijn broers en zussen hier op gestest moesten worden. Ik werd ook getest en ik bleek niks te hebben.. echter zijn mijn broer en zus wel de sjaak en hebben zij beide ook een operatie onder gaan. Ik heb bij elke te snelle hartslag het idee dat ik een hartaanval ga krijgen of dit wijst op een hartafwijking. En ik werk zelf als verpleegkundige op de hartafdeling.. hoe ironisch. Elke keer als een patient een bepaalde klacht heeft vergelijk ik dat met de mijne. Ik ben al bijna op alles gecheckt maar mijn hart blijkt kerngezond te zijn.. toch geeft dit mij geen voldoening. Dit is trouwens bij mij nog erger geworden tijdens mijn zwangerschap vorig jaar. Zo’n therapie zou ik ook eens moeten overwegen.

    ben blij dat het beter met je gaat! & wat heb je prachtige kinderen.
    <3

    • Reageren
      La Vie Sanne
      15/03/2018

      Oh dat lijkt me al helemaal confronterend… Als je op een hart- of oncologieafdeling werkt of zoiets. Schijnen wel meer artsen last van te hebben trouwens, dat ze door alle gevallen die ze voorbij zien komen wat hypochondrisch zijn. Las ik een keer ergens.

  • Reageren
    Es
    08/07/2018

    Wat fijn dat de therapie geholpen heeft! Ik herken het wel deels, vooral na mijn bevallingen heb ik het erger gehad! Dan was ik erg moe( logisch als je net moeder bent) maar ging dan ook allerlei gekke dingen erbij denken en Google. En alles checken tot het je gek maakt. Gelukkig kan ik het nu wel relativeren! Al heb ik er soms nog steeds last van bij vage klachten. Wel goed dat je er een artikel over schrijft, je hoort er namelijk nooit iemand over.

  • Reageren
    Huisjeboompjebengeltje
    08/07/2018

    Oh, man! Wat is dit herkenbaar! Ik ben echter het type dat niet naar de dokter durft, bang om het allerslechtste nieuws te krijgen maar ook ik ben bij ieder pijntje, ieder vlekje gealarmeerd! Nu gaat het gelukkig even goed maar heb nu alweer schrik voor wat er misschien nog komen gaat, erg hè!? Goed dat je er aandacht aan schenkt! T’is echt een lijdensweg!!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.