Hoe om te gaan met de ‘terrible two’-fase?

Driftbuien, niet luisteren en ontzettend eigenwijs zijn, dat is wel zo’n beetje mijn eigen samenvatting van de gevreesde terrible two-fase.

Deze fase, waarin kinderen van de rond de twee jaar hun afhankelijkheid opzoeken, kan behoorlijk pittig zijn. Hoe je ‘m overleeft? Geduld en begrip schijnen de codewoorden te zijn. Maar goed, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Zeker voor iemand zoals ik bij wie geduld ergens onderaan in de gebruiksaanwijzing staat.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik mezelf een enkele keer wel eens heb laten gaan bij James. Nadat hij voor de honderdste keer iets deed wat niet mocht niet kon ik me niet beheersen en schreeuwde ik een paar een achter elkaar EN NU OPHOUDEN! om me vervolgens mega schuldig te voelen..

Dat moest de volgende keer echt anders, niet in de laatste plaats omdat James ons gedrag kopieert en ik er niet op zat te wachten dat hij op dezelfde manier op mij zou reageren. Dus moeders, wat doen wij als we uit ons vel dreigen te springen?

  • Blijft rustig. Haal even diep adem als je denkt dat je boos gaat worden en word vooral niet te emotioneel. Je kind moet zien dat je je emoties onder controle houdt. Jij bent zijn voorbeeld.
  • Wees consistent in hoe je op je kind reageert. Kwestie van doorbijten, maar zo weet je peuter de volgende keer wel waar hij aan toe is. ‘Nee’ is ‘nee’ en niet na drie keer toch ‘ja’.
  • Houd je redeneringen kort en krachtig. Dit is voor jonge kinderen prettig en duidelijk.
  • Probeer zo min mogelijk te onderhandelen. Dit is een fout die ik veel te vaak heb gemaakt. Meneer wilde niet mee in de auto, ik gaf ‘m een krentenbol. Gevolg was dat ik elke keer een krentenbol uit de kast kon plukken als we weer met de auto weg moesten.. En dit wekte bij mij vervolgens weer irritatie op.
  • Als je kind op een bepaald moment de grens is over gegaan kun je ‘m een time-out geven van een minuut of drie. Ik zet James dan met zijn stoeltje op een aparte plek waar hij even tot bedaren kan komen.
  • Onthoud dat kinderen die moe, hongerig of verveeld zijn het lastigst zijn om mee te dealen. Pas je dus aan hun ritme aan om te voorkomen dat het strijd wordt. Zo is vlak voor hun slaapje boodschappen doen eigenlijk nooit een goed idee. En houd een snack bij de hand voor het geval ze hongerig worden.

Hoe deal jij met de ‘terrible two-fase’?

Dit vind je misschien ook leuk

11 reacties

  • Reageren
    Eke
    27/02/2017

    Max is bijna drie en begint nu te rebelleren. Hij was echt super makkelijk en gehoorzaam, maar lijkt nu vooral alles zelf te willen bepalen. Wat een crime joh. Helemaal omdat ik niet de meest geduldige persoon ben. En jee, wat geven die koters je af en toe een flinke dosis zelfreflectie. Om te huilen, haha. Ik gooi de het is een faaaaaaase er maar in…
    Eke onlangs geplaatst…Eke’s week: week 8 met picknicken, knip- en verfbeurt en uit etenMy Profile

  • Reageren
    Nicole
    27/02/2017

    Oh ja ik ben ook wel eens uit m’n vel gesprongen. Maar moet zeggen dat het nu wel beter gaat. Al kan ik er soms nog steeds niet mee dealen maar dat zullen hopelijk de hormonen zijn Vd zwangerschap. Merk dat het vooral “fout” gaat na een drukke dag op t werk en als zij dan ook al wat vermoeid is..
    Nicole onlangs geplaatst…Moet schoolzwemmen weer ingevoerd worden?My Profile

  • Reageren
    Marloes
    27/02/2017

    Oh ja ik vind het ook ontzettend moeilijk! Helemaal omdat ik ook nog een kleine baby erbij heb naast mijn 2 jarige peuter puber. Ik schiet soms wel uit mijn slof met een schreeuw en dan voel ik me daarna ook super schuldig. Ik probeer het nu te voorkomen door al eerder te zeggen dat ze even weg moet gaan en dat doet ze dan heel braaf en dan komt ze binnen een minuut weer terug om te knuffelen. Gelukkig is het dan al weer goed ?
    Marloes onlangs geplaatst…Wat het moederschap mij heeft geleerdMy Profile

  • Reageren
    Melanie
    27/02/2017

    Naast mij ligt een heel lief meisje van bijna 3 weken te slapen.. Ben benieuwd hoe dat over twee jaar wordt 😀
    Melanie onlangs geplaatst…Verkiezingsprogramma’s door de ogen van de Eet- en beweegcoach: PvdAMy Profile

  • Reageren
    Joyce
    27/02/2017

    Bij Aron viel deze periode wel mee, maar ik heb nu een kleine monster in huis waar wij de komende tijd nog veel mee te stellen gaan hebben. Ben benieuwd hoe wij deze fase door gaan komen. Bedankt voor de tips! 😀
    Joyce onlangs geplaatst…Moments of joy #9 – NegenmaandenbeursMy Profile

  • Reageren
    Jodi - liefthuis
    27/02/2017

    Alvast zeer nuttig om te lezen. Onze spruit is nog geen peuter maar een ontdekkende dreumes en daar komen nu ook de eerste boeven streken bij
    Jodi – liefthuis onlangs geplaatst…Lieve Roosje…van spoedcursus Down, tot de harde realiteit, de toekomst en vooral een hele lieve Roosje…My Profile

  • Reageren
    Yvonne
    27/02/2017

    Ik wil je een heel groot compliment geven voor de manier waarop je dit artikel geschreven hebt: vooral het laatste punt vind ik de spijker op zijn kop slaan. Het geeft namelijk aan dat het niet zozeer ligt bij het kind (grenzen opzoeken is namelijk heel natuurlijk en precies zoals het hoort te gaan in de ontwikkeling van je kind!). Als er echt problemen lijken te ontstaan, en problemen is hier een groot woord, dan ligt dit meestal bij de ouders. En dat omschrijf je mooi bij je laatste punt. Ga geen boodschappen doen met een moe of hongerig kind, alleen maar omdat jou dat beter uitkomt. Pas je aan naar het ritme van je kind. Onze moeders hadden vroeger veel minder kinderen met “driftbuien”: onze moeders hadden tijd.

    Zelf ben ik zeker ook niet heilig en schiet ik ook nog wel eens uit mijn slof maar ik geloof hier wel heilig in.

  • Reageren
    Yvonne
    27/02/2017

    Ja, heel herkenbaar! Al zit mijn oudste nu in de terrible-fifteen haha! Dat schuldgevoel nadat je een keer je geduld hebt verloren…heel vervelend gevoel, maar ik vind dat kinderen ook mogen leren dat je ook maar een mens bent. En zo mogen zij op hun beurt ook wel eens gewoon boos zijn. Wel op gepaste momenten uiteraard. 😉 Thuis mag je heus eens boos/verdrietig/gefrustreerd zijn, maar niet midden op straat. En ik zeg ook wel eens ‘sorry’. Dan erken ik dat ik overtrokken reageerde, dat ik ook moe was etc. En dat is volgens mij meteen een voorbeeld: zo leren ze daarmee tegelijkertijd dat sorry zeggen wel eens nodig kan zijn. 🙂

  • Reageren
    Yvonne
    27/02/2017

    Yvonne, helemaal eens met jou. Zo doe ik het ook 🙂 Uitleggen en sorry zeggen als ik zelf een beetje te ver ben gegaan. Je kind mag júist zien dat je menselijk bent.
    Verder: zie mijn verhaal hierboven 😉

  • Reageren
    Carlijn
    28/02/2017

    Goede tips van jou Sanne! Deze fase staat mij nog te wachten en ik ben heel benieuwd hoe ik hiermee om zal gaan. Ik vind consequent zijn heel erg belangrijk, ook als ouders onderling. Niet dat papa A zegt en mama B, verschrikkelijk. Lees me een slag in de rondte over het moederschap, vind ik heel erg interessant altijd, maar of ik alles in praktijk ga brengen, moet nog blijken. Het is natuurlijk super irritant als je een kind hebt dat na minutenlang huilen nog steeds zijn zin probeert door te drijven. Als moeder ben je al gauw geneigd om dan maar toe te geven.. NIET DOEN DUS. Ik denk dat ik dit artikel er over een half jaartje nog eens bij pak en ‘m dan ook onder de neus van manlief schuif.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.