Hoe ik erachter kwam dat ik (onverwacht) zwanger was pt. IV

Blij en opgelucht, dat waren we. De tijd van het beslissingsproces lieten we snel achter ons en we besloten ons vanaf nu écht bezig te gaan houden met het aanstaande ouderschap.

Mijn vriend vroeg zich op een zeker moment af “San, wanneer heb jij eigenlijk voor het laatst gedronken?”

Ehh.. Ik moest even diep in mijn geheugen graven maar het bleek dat ik toch nog wel een aantal keer met een borrel op had staan feesten, toen ik dus al zwanger was. Oeps. Niet zo chill. Gelukkig zei de verloskundige dat het in je eerste trimester niet al teveel kwaad kon omdat je dan nog geen direct bloedcontact hebt met je kind.

Er was natuurlijk nog een aantal zaken waar iemand die niet weet dat ze zwanger is geen rekening mee houdt. Zo had ik geen foliumzuur geslikt (om de kans op een open ruggetje te verkleinen), zat ik de eerste weken van mijn zwangerschap aan de antibiotica en vitamine A-zuur voor mijn huid, slikte ik natuurlijk gewoon de pil en had ik geen rekening gehouden met wat ik wel en niet mocht eten. In het begin heb ik me daar vreselijk druk om gemaakt, ik kreeg een schuldgevoel toe naar onze smurf want ik wilde natuurlijk het beste voor ‘m en dat had ik hem tot nu toe niet kunnen geven.

Lang om daarbij stil te staan had ik niet want net toen we goed en wel opweg waren met het regelen van de eerste zaken voor onze ongeboren vrucht, gebeurde er in de twaalfde week van mijn zwangerschap iets heel onverwachts.

Het was zaterdagochtend, ik stapte uit bed en zag dat er bloedsporen tussen tussen mijn benen zaten. Mijn hart stond stil. Eenmaal in de wc vond ik nog een aantal flinke bloedstolsels.

Ik voelde dat het niet goed zat. Mijn vriend zag ik lijkbleek wegtrekken.

In paniek belden Robert en ik de spoedlijn. De assistente verzocht ons direct naar het ziekenhuis te komen. Ik weet nog goed wat een helrit dat was. Eenmaal in de auto dacht ik ook krampen te voelen. Zwijgend zaten mijn vriend en ik naast elkaar. We wisten allebei wat dit kon betekenen.

Op de wc in het ziekenhuis verloor ik nog meer bloed. Mijn hart brak, dit kon niet waar zijn. De andere patiënten op de Eerste Hulp keken me meelijwekkend aan toen ik met tranen over mijn wangen van de wc kwam.

Voordat ik een echo kon krijgen bij de gynaecoloog zou ik eerst onderzocht worden door de arts-assistent. Ik weet nog hoe ze een eendenbek bij me wilde inbrengen en zei dat ze het niet goed kon zien omdat er teveel bloed zat. Daar ging mijn laatste sprankje hoop.

Na een uur werden we door de gynaecoloog naar binnen geroepen. Ik moest op een bed gaan liggen waar ik nog een kwartier op haar moest wachten. Het leek wel uren te duren. Na een kwartier kwam ze terug en zette het echo-apparaat aan. Mijn vriend en ik waren allebei doodzenuwachtig. Ze stelde ons nog gerust dat het niets hoefde te betekenen, maar ik hield rekening met het ergste.

Toch kwam er ook een soort rust over me heen toen de gynaecoloog met kalme woorden uitsprak dat er niet meteen iets aan de hand hoefde te zijn. Dat vrouwen wel vaker bloed verliezen in het eerste trimester. Dat sommige vrouwen gewoon een meer gevoelige baarmoedermond hebben.

Van de zenuwen wist ik niet meer hoe ik moest liggen, wat ik moest zeggen en al helemaal niet waar ik moest kijken op het echoapparaat. Maar direct nadat ze de echo op mijn buik had gezet hoorde ik haar zeggen ‘hier klopt het hartje, zien jullie dat?’ Wat ze daarna zei weet ik niet eens meer. Ik lachte door mijn tranen heen. Smurfje zat er nog. Onze eigenwijze koprollende kikker.

En nadat we ook eindelijk deze onverwachte spanning achter ons konden laten, ging alles in een stroomversnelling.

Het was verbazingwekkend om te zien hoe vriendlief de rol aan aanstaande vader meteen foutloos invulde. In het kader van een goede voorbereiding is het halve werk vond mijn vriend het een goed idee om alvast wat ‘vakliteratuur’ aan te schaffen. Dit begon bij de aankoop van het boek ‘Help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt” van Kluun. Tja, wat zal ik daar nou eens van zeggen…

Alhoewel, mede door dit boek had hij de twee gouden regels tijdens de zwangerschap van je vrouw al wel aardig onder de knie, namelijk: 1. NIET met je zwangere vrouw in discussie gaan, gewoon meeveren. En 2. Woestijnpolitiek. Oftewel kop in het zand steken en wachten tot de storm voorbij is. Nee hoor, geintje, over het algemeen had ik mijn emoties best onder controle maar natuurlijk kwam het wel eens voor dat het verstandiger was dat Robert zich wel even hield aan deze ‘regeltjes’.

Hij had bijvoorbeeld de vervelende gewoonte soms te grappen dat smurf mogelijk niet van hem was. Ik kon daar woest om worden, wat hij natuurlijk alleen maar grappiger vond. Helemaal toen de verloskundige vertelde dat een aanzienlijk deel van de mannen dat langskomt in haar praktijk zonder het te weten de vader niet is, kon hij niet anders dan in lachen uitbarsten.

Van mijn moeder kreeg ik de échte vakliteratuur: Bevallen en Opstaan, de druk uit 1923. Iedereen beviel blijkbaar naakt, het haar groeide en bloeide overal en de teksten waren nogal stigmatiserend te noemen. Puur uit vermaak bladerde vriendlief dat door, maar liet mij ondertussen wel de ergste afbeeldingen zien en las de naarste teksten voor. Het boek zou een prima voorbehoedsmiddel zijn, dat wel…

En verder, schat als het is, rende hij middenin de nacht met waterijsjes voor me omdat ik daar zo’n zin in had, poetste het hele huis week in week uit voor mij omdat ik niet meer tegen de lucht van schoonmaakmiddel kon (ja echt waar, geen smoes!!), praatte tegen smurf en tolereerde de moeheid die mij mij al om 8 uur ’s avonds velde.

Er was echter één ding waar hij geen zin in had en dat heeft hij me echt op het hart gedrukt: hij wilde géén samen bevallen cursus, geen gepuf, geen geyoga en vooral geen andere zwangere vrouwen.

Dat varkentje zou ik nog wel eens even wassen..

To be continued..

Dit vind je misschien ook leuk

21 reacties

  • Reageren
    Channa
    15/04/2016

    Wat een spanning, kan me voorstellen dat dat echt heel stressvol is geweest. Dat boek van Kluun is trouwens wel echt heel leuk!
    Channa onlangs geplaatst…Hoe ga je om met een peuter met een woedeaanval?My Profile

  • Reageren
    Carlijn
    15/04/2016

    Wow wat heb je in onzekerheid geleefd met dat bloedverlies. Verschrikkelijk zeg. Hoe kwam dat nou dan, weten ze dat? Of gewoon die gevoelige baarmoedermond? Haha ik kan me goed voorstellen dat Robert geef gepuf en samen bevallen-cursus wilde hoor, kwam er hier ook niet in 😉
    Carlijn onlangs geplaatst…Mijn skincare routine (april 2016)My Profile

  • Reageren
    Wilma
    15/04/2016

    Pff, wat eng zeg! Ik zou ook het ergste denken! & wat een lieve vriend heb je, ondanks zijn grappen, haha!
    Wilma onlangs geplaatst…En toen vond Yarah eendjes niet meer leukMy Profile

  • Reageren
    MamaLifestyleBlog
    15/04/2016

    Wat moet het vreselijk voor jou en voor jullie zijn geweest toen je bloed verloor. Godzijdank klopte het hartje van je kindje nog en bleek alles in orde te zijn.
    MamaLifestyleBlog onlangs geplaatst…Mijn eerste vlog: beschamend …..My Profile

  • Reageren
    Ilse van Kreanimo
    15/04/2016

    Goh zeg!
    Ik leef zo hard met je mee, dat bloedverlies moet zoooooo stressy geweest zijn!

    En wat een OPLUCHTING om dat hartje te zien!

  • Reageren
    Nesrin
    15/04/2016

    Heftig! Heel heftig. Gelukkig zagen jullie James snel stuiteren op beeld 😉 Gelukkig zit er een gezonde jongen bij jullie en is alles goed gegaan.
    Nesrin onlangs geplaatst…Cellulite, spataders, hardlopen en mijn benenMy Profile

  • Reageren
    Dorien
    15/04/2016

    Jeetje wat heftig. Ik kan mij goed voorstellen dat dat vreselijk moet zijn. Gelukkig is James een gezonde boef! Ben benieuwd weer naar het vervolg!
    Dorien onlangs geplaatst…9 FIJNE BEAUTY TIPS MET KOKOSOLIE!My Profile

  • Reageren
    Nicole
    15/04/2016

    Oh meid wat erg al dat bloedverlies wat zul je geschrokken zijn! Gelukkig zat smurf er nog gewoon!
    Nicole onlangs geplaatst…Waar heb jij spijt van?My Profile

  • Reageren
    Leonie
    15/04/2016

    Ah! Wat vreselijk om dat te moeten zien en mee te maken!
    Ik verloor ook bloed, wij waren op vakantie.. Bah, het enige waar ik aan kon denken was negatief. Gelukkig mochten we direct na vakantie een echo en daar bleek alles goed… Blijkbaaar verloor ik wat bloed door de innesteling, vertelde ze me toen.
    Ik heb er nog lang last van gehad… Bij elk krampje/pijntje liep ik naar de wc om te kijken of ik niet bloedde. Gelukkig gaat t allemaal goed en zit ik inmiddels op 24 weken!:)
    Leonie onlangs geplaatst…Mamashowt: De groeiende zwangere buikMy Profile

  • Reageren
    Tamara
    15/04/2016

    Ohh jeetje wat een schrik moet dat geweest zijn!

    Wat lief dat hij meteen in de vaderrol schoot! En wat die grappen betreft. Mijn allerliefste vriend verkondigt ook aan iedereen dat de middelste niet van hem is want hij is blond … Zucht
    Tamara onlangs geplaatst…Zij vertelt: Eline’s zoontje had een chromosoomafwijking.My Profile

  • Reageren
    Angela - Mama met passie
    15/04/2016

    Oh Sanne ik zat al te wachten op het vervolg! Wat moet dat ongelofelijk schrikken zijn geweest. Als je zoveel bloed verliest, dan denk je al helemaal aan het ergste. Mooi om te lezen hoe je vriend meteen de vaderrol op zich nam. Ik ben benieuwd naar je volgende deel.
    Angela – Mama met passie onlangs geplaatst…Daarom is fietsen met je kindje zo leuk!My Profile

  • Reageren
    Charlotte
    15/04/2016

    Jeetje wat een angstige ervaring! Gelukkig is alles goed gegaan, maar ik kan je gevoel helemaal voorstellen.
    Je gelooft het nooit, ik heb van mijn precies hetzelfde boek gekregen toen ik zwanger was! Verschrikkelijk 😉
    Charlotte onlangs geplaatst…Kidsfashion | Zomer inspiratie!My Profile

  • Reageren
    Liset - Beautydagboek
    15/04/2016

    Jee, Sanne, wat moet het bloedverlies schrikken voor je zijn geweest destijds! Gelukkig was alles goed, maar dat maakt je toch wat onzeker. En oh, niet tegen de lucht van schoonmaakmiddel kunnen? Gek wat je neus gaat doen in de zwangerschap hè. Ik had het zelf dat ik niet tegen etensgeuren kon, vooral gebakken ei was verschrikkelijk!
    Liset – Beautydagboek onlangs geplaatst…Wilkinson Sword Hydro Silk Bikini trimmerMy Profile

  • Reageren
    Kelly
    15/04/2016

    Jeetje wat naar!!!! Zou zweren dat mijn hart even stil stond toen ik het stukje over de bloeding las!!! Wat een wonder is die kleine James toch
    Kelly onlangs geplaatst…Wat waardeer ik zo aan mijn vriend..My Profile

  • Reageren
    jodi - liefthuis
    15/04/2016

    Jeetje wat een spanning en wat bizar dat je dus (zoals ik het lees) best veel bloed bent verloren. Ik snap dat je helemaal in shock bent, wat super fijn dat we weten wat voor mooie menneke er nu uit is gekomen.
    Ook heel lief dat je vriend zo zorgzaam werd daarna…gaaf he hoe dat ineens kan omslaan.
    jodi – liefthuis onlangs geplaatst…Wanneer ben je ‘later groot’?My Profile

  • Reageren
    Marijke
    15/04/2016

    Oh en die van mij roept na 9 jaar nog steeds als ze papa roept: ” ja je moeder zegt dat ik dat ben”. Zal wel nooit overgaan!
    Marijke onlangs geplaatst…Terugblik #1615My Profile

  • Reageren
    laetitia
    15/04/2016

    Jeetje wat heftig die bloedingen. Gelukkig is James een prachtig ventje !

  • Reageren
    Frank
    15/04/2016

    Dat moet heftig voor jullie zijn geweest die onzekerheid. Gelukkig maar dat het goed is afgelopen. Het boek van Kluun heb ik ook gelezen. Een geweldig boek voor een man.
    Frank onlangs geplaatst…Papa’s gelukMy Profile

  • Reageren
    Anneleen
    16/04/2016

    Lijkt me heel erg schrikken… Heel mooi geschreven, Sanne! Gelukkig is alles goed verlopen en hebben jullie nu een mooie én gezonde zoon!!
    Anneleen onlangs geplaatst…Het nieuwe jaar in met een nieuwe site!My Profile

  • Reageren
    amanda
    16/04/2016

    Ja dat bloedverlies is schrikken, ik heb vanaf week 12 tot en met week 16 er last van gehad en de eerste keer was net na dat ik “de hele wereld” had verteld van onze zwangerschap. Ik belde mijn moeder in paniek en zei ma ik bloed, nou mijn moeder was er binnen 5 minuten normaal doe je er een kwartier over haha..We hebben nog nooit zo een slechte avond en nacht gehad. De verloskundige kreeg geen hartslag en omdat ik de volgende ochtend toch een echo kreeg moest ik daar op wachten. Ik kan je vertellen wat een hel zeg, daar stond ik dan in zijn kamertje hopen op dat het goed zat. De volgende ochtend ging ik liggen en daar zag ik dat hartje en inderdaad wat ze daarna allemaal heeft gezegd weet ik niet meer…

    Het schijnt inderdaad dat meer vrouwen dit hebben, hadden ze wel even kunnen melden haha..Maar nu heb jij een gezonde en lieve zoon en wij zijn ook onwijs blij met onze zoon..Het is allemaal goed gekomen..
    Kan niet wachten op je volgende deel, je schrijft het erg leuk..

    xxx
    Amanda
    amanda onlangs geplaatst…Bloggerinsider Tex mex Santa mariaMy Profile

  • Reageren
    Ukkie
    15/06/2017

    Komt er nog een deel 5 van deze serie?
    En komen er ook nog meer delen over hoe je je vriend hebt ontmoet etc?

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.