Hoe een les zwangerschapsfit bij mij echt gaat

Er zijn mensen voor wie de sportschool een tweede thuis is. Ik behoor niet tot die doelgroep. Sterker nog, elke vezel in mijn lichaam haat sporten.

Het was gisteren mijn derde lesje ZwangerFit. Met lichte tegenzin hees ik me tegen zevenen in mijn sportkleding: een comfortabele katoenen legging en een shirtje dat ternauwernood over mijn steeds dikker wordende buik heen viel. Met mijn felgekleurde Nikes eronder zag het geheel er nog best sportief uit. Als een vreemdeling me zou zien zou die zowaar kunnen denken dat ik echt van sporten houd.

Maar schijnt bedriegt. In werkelijkheid ben ik iemand die sporten verafschuwt. Die het zonde van haar tijd vindt en zonde van de spierpijn de volgende dag. Die wel 23123435 andere dingen kan bedenken om te doen in plaats van sporten. En die tijdens de sportsessies alleen maar kan denken waarom doe ik dit.

Een zwakkeling, dat ben ik. Hooguit 10x per jaar trek ik mijn hardloopschoenen aan om een rondje te rennen (en ik ben dan ook zeker de beroerdste niet om dat op social media te delen) maar daarna gaan die schoenen weer heel gauw in de kast en vind ik het welletjes.

Aan de andere kant ben ook iemand die er graag een beetje leuk uitziet. Die ervan houdt om een beetje strak in ’t vel te zitten, zonder gêne cropped tops te kunnen dragen en die niet gecharmeerd is van flubbertjes of blubbertjes die over een broekrand heen hangen. En die zich tevens beseft dat mijn van oorsprong slanke bouw ook geen eeuwig leven heeft.

Dat betekent dat er dus wel wat gedaan moet worden. Óok tijdens de zwangerschap. En zo begon ik drie weken geleden met ZwangerFit. Dit zijn lessen waarbij de focus ligt op het trainen van conditie, houding, bekkenbodem en bekkenstabilisatie. De perfecte combinatie als je ’t mij vraagt.

Maar goed, ik ben dus niet sportief en daarnaast heb ik al moeite met de simpelste beweging te onthouden. Vroeger was dit al een ramp op de basisschool, toen het in groep 8 helemaal hip was om met vriendinnen een dansje te verzinnen en uit te voeren voor een handjevol toeschouwers. Ik had een clubje met übersportieve vriendinnen die dan van die sexy moves bedachten op nummers van Christina Aguilera, Britney Spears en S Club 7. Ik hing er altijd maar een beetje bij als opvulling, of als mooi contrast met de rest zodat hun strakke bewegingen nog gracieuzer afstaken tegen mijn onhandige geklungel. Ging iedereen naar links dan ging ik naar rechts en stak iedereen zijn been naar voren dan hing die van mij nog ergens achteraan. Uit de maat, dat ook nog. Om moedeloos van te worden.

Gisteren was ik ineens weer terug in de tijd. Ik kreeg flashbacks naar de dansjes uit groep 8 waarin ik eigenlijk alleen maar een mislukkeling bleek te zijn en gewoon niet meekwam met de rest van de groep. De afgelopen ZwangerFitles werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik van oefeningen en bewegingen gewoon werkelijk niks snap en dat ik voor dansachtige praktijken clearly niet in de wieg ben gelegd.

Ik begin altijd vol goede moed, dat wel. Uit voorzorg positioneer ik me vaak ergens achteraan in de zaal, met vooral niemand achter me die zich kan bescheuren om dat a-ritmische, knullige gewiebel van mij dat door moet gaan voor een warming-up. Bovendien zit ik dan het verst weg van de spiegel en hoef ik dus niet constant geconfronteerd te worden met mijn eigen onhandige bewegingen.

Goed, de muziek wordt aangezet en terwijl het nummer Payphone van Maroon 5 uit de speakers knalt worden wij gesommeerd om plaats te nemen op onze Fitball en onze heupen van voor naar achteren heen en weer te wiegen. Dat lukt nog wel, die bewegingen doe ik immers vaker – zij het in een iets aangenamere setting.

Als ik er net lekker in zit hoor ik de docente (een schat van een vrouw trouwens) roepen dat we ook onze armen erbij moeten gebruiken. Nou, daar heb je het al. De combinatie van vier verschillende passen vanaf de bal en armen die op hetzelfde ritme één voor één gekruist voor je borst moeten uitkomen is me net even iets teveel. Ik ben de draad al snel kwijt. Inwendig begin ik te grinniken, want ik weet al dat het vanaf nu alleen nog maar moeilijker gaat worden en dat ik waarschijnlijk voor de zoveelste keer een oefening maar half uitvoer omdat mijn motoriek het gewoon niet toelaat. Ben ik toch weer even blij dat ik met mijn bal lekker achterin ben gaat zitten.

Als we even later de armen omhoog moeten zwaaien dan gaat het al niet veel beter. De rest van de groep zie ik keurig – bijna synchroon – hetzelfde tempo en dezelfde bewegingen aanhouden en mijn eigen armen zie ik boven de meute uitsteken terwijl de rest van de dames hun armen alweer naar achteren zwiept. Zelfs zonder bril zie ik in de spiegel hoe raar die wave-achtige bewegingen van mij er eigenlijk uitzien.

Keer op keer probeer ik me te herpakken en toch met de groep mee te doen, maar mijn bewegingen worden er alleen maar spastischer van omdat ik ook nog mijn best moet doen om niet van de fitball te duvelen. Ik word er bijna zenuwachtig van.

Tot overmaat van ramp ziet de docente mijn geklooi klaarblijkelijk in de spiegel en roept ze boven iedereen uit: “volgens mij heeft Sanne geen idee wat ze aan het doen is!” Kijk, dat noem ik nou de spijker op zijn kop slaan. Mijn buurvrouw – die overigens ook stiekem een beetje het ritme was kwijtgeraakt – en ik krijgen de slappe lach.

Ik kan alleen maar denken en we zijn nog niet eens op de helft. Ik schud met mijn hoofd en doe toch nog maar een beetje halfzacht de oefeningen mee om niet helemaal uit de toon te vallen. Het zou toch te gek zijn zeg, naast me zit nota bene iemand die al ruim 39 weken zwanger is. Dan zou ik toch niet degene zijn die de handdoek in de ring gooit omdat ik niet capabel genoeg ben om de oefening juist uit te voeren.

Gelukkig is het al snel tijd om een slokje te gaan drinken. Ik huppel nog net niet mijn bal af van blijdschap; even weer op adem komen na deze eerste blamage.

Daarna gaan we aan de slag met een lang elastiek met aan weerszijden twee handvatten. Deze binden we om de bar bij de spiegel waarna we er met onze fitball moeten iets vanaf moeten zitten. Het volume van de muziek wordt weer opgeschroefd en dit keer is het Sean Paul die mij door de oefening heen zal blèren. Na ruim een kwartier aan het elastieken ding gesjord te hebben, heb ik dan eindelijk het gevoel dat ik deze exercitie wel onder de knie heb. Ik deed volgens mij precies wat de anderen deden, ben geen enkele keer van mijn bal gevallen en ik voel zowaar mijn spieren branden.

De docente besluit deze oefening met de zin “en als het goed is dan voel je nu dat je je onderbuik getraind hebt.” Om me heen zie ik knikkende gezichten. Ik trek niet al te opvallend mijn wenkbrauwen op. Ik zou toch zweren dat ik met deze oefening alleen mijn armen getraind heb. Ik span het gedeelte onder mijn navel aan om te bespeuren of ik die net gebruikt heb maar nee, mijn buikspieren hebben voelbaar geen drol uitgevoerd.

We zijn toe aan de laatste sessie. Mijn favoriet. We nemen een matje, leggen ons voedingskussen erop en vleien ons er lekker tegenaan terwijl onze benen omhoog op de fitball rusten. Ondertussen luisteren we naar Marco Borsato en moeten we op onze ademhaling letten. Ik overdenk al starend naar het plafond nog een keer de afgelopen les en kom tot de conclusie dat het nog net zo is als vroeger: ik ben nog steeds de klungel van de groep…

Dit vind je misschien ook leuk

6 reacties

  • Reageren
    Frank
    14/07/2017

    ? klint als een prima les voor je ?. Iedereen kan wel een beetje sportief worden en wie weet lukt het bij jou ook nog ooit ?.
    Frank onlangs geplaatst…Terugblik; Eerste trimesterMy Profile

  • Reageren
    Ellen
    14/07/2017

    Ohh zó herkenbaar! Daarom doe ik alleen nog gewoon fitness en pak ik af en toe een lesje spinning mee, dat gaat nog. Goed dat jij om jezelf kan lachen, ik word er vaak een beetje chagrijnig van. Waarom kan iedereen dit moeiteloos en ik niet?! Leuke schoenen overigens! 🙂

  • Reageren
    Jodi - lief thuis
    14/07/2017

    Hahahahahaha wij heb dubbel gelegen. Heerlijk geschreven. Mijn motivatie vooor sporten is zeker hetzelfde…
    Jodi – lief thuis onlangs geplaatst…What to do in mijn verlof – Het is begonnen…een soort van…My Profile

  • Reageren
    Benay
    14/07/2017

    hahah, hier moet ik zo om lachen. Leuk geschreven! Ik was vroeger ontzettend sportief, maar sinds een paar jaar echt ontzettend lui geworden. Nu ik moeder ben, wil ik wel af van die laatste vetkwab om m’n buik maar ik zoek het niet.

  • Reageren
    Liset
    17/07/2017

    Ik vind sporten juist heerlijk! Lekker zweten, hartslag omhoog en gaan :). Maar toen ik zwanger was had ik juist zoveel pijn dat iedere beweging pijn deed. Geen gym voor mij dus. Fijn dat het voor jou lichamelijk wel lukt, alleen nog eventjes zin erin krijgen ;).
    Liset onlangs geplaatst…Outfit | Paez espadrillesMy Profile

  • Reageren
    Carlijn
    21/07/2017

    Hahahaha Sanne was hilarisch geschreven. Je hebt in ieder geval zelfkennis. Ik dácht namelijk vroeger dat ik goede moves had op S Club 7, maar als ik er nu aan terugdenk, moet dat echt tussen mijn oren hebben gezeten want ik kan helemaal niet dansen. Nu niet, dus toen vast ook niet. Jij weet het tenminste van jezelf 😉

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.