Het verhaal van Sharon: IUI, vroege miskraam en IVF

Naar aanleiding van het artikel van Kimberly, kwamen er meerdere verhalen binnen van andere vrouwen die ook graag hun traject wilden delen.

Ik geef vandaag het woord aan Sharon, die zowel IUI als IVF heeft gehad.

“8 jaar geleden kreeg ik een relatie met mijn huidige vriend. Ik was toen 22.

Al zo lang ik me kan herinneren wil ik jong kinderen. 24 jaar leek mij een perfecte leeftijd, maar in mijn perfect geplande wereld moest er natuurlijk ook een (koop)woning bij en de ideale baan…

Hoewel mijn vriend er wel klaar voor was, zag ik nog geen goede woning en had ik nog niet de perfecte baan, dus besloten we alsnog te wachten. Wel stopte ik rond die tijd met de pil, omdat ik me daar al een tijdje niet goed meer bij voelde.

Ondanks dat ik in groep 7 een geperforeerde blindedarmontsteking had gehad, heb ik er nooit bij stil gestaan dat onze kinderwens in vervulling laten gaan misschien veel langer kon duren. 

Een aantal maanden later tijdens mijn werk kwam de geperforeerde blindedarmontsteking ter sprake in een random gesprek met een collega. Een andere collega vroeg me of mij wel verteld was dat kinderen krijgen wellicht moeilijker zou gaan na een geperforeerde blindedarmontsteking. Zij was op dat moment zwanger en had hetzelfde meegemaakt. Nee, dat had niemand mij verteld…

Toen ik mijn moeder die avond belde, vertelde zij me inderdaad dat dit destijds tegen haar is gezegd. Zij had er echter voor gekozen om mij dat niet op voorhand te vertellen, omdat het goed zou kunnen zijn dat er niks aan de hand was. Ze kent me goed genoeg om te weten dat mij dit waarschijnlijk alleen maar bezorgd zou maken. Hier had ze helemaal gelijk in en ik begreep haar keuze dan ook direct.

Toch was het me na dit verhaal wel duidelijk dat ik niet langer wilde wachten met kinderen. Mijn vriend en ik spraken er opnieuw over en besloten om dan toch rustig aan te beginnen. Ik was inmiddels toch ook al 3 a 4 jaar van de pil.

Een jaar later, geen zwangerschap. Toen we bij de dokter aanklopten, werden we eigenlijk direct doorgestuurd naar het ziekenhuis.

We kregen een afspraak met de gynaecoloog en al vrij snel werd besloten dat een kijkoperatie voor mij het beste zou zijn. Deze werd 3 maanden later gepland. Tijdens deze kijkoperatie werd ontdekt dat 1 kant compleet verkleefd was. Er was geen eileider of iets te zien door deze verklevingen. Wel leek alles doorgankelijk (dit werd met een vloeistoftest gecheckt). Verder kijken of met een operatie verklevingen weghalen was eigenlijk niet eens een optie, omdat er weinig zicht was op wat achter de verkleding zat.

Bij het consult na de operatie werd er direct over IUI gesproken. Mijn vriend was ondertussen getest en daar was niks ‘mis’.

Toen ik moest starten met hormonenspuiten, heb ik dit de eerste twee keren aan mijn vriend overgelaten, ik was doodsbang. Tot ik erachter kwam dat ik zou moeten spuiten tijdens een bedrijfsuitje. Slik. Thuis een uur in spanning geprobeerd (lees: het duurde een uur voordat ik de naald in mijn lichaam durfde te zetten). Uiteindelijk lukte het en sinds die keer nam ik het zelf overal mee naartoe. Met Koningsdag bij de EHBO in een dixie was het toppunt, maar ik wilde me door dit traject niet tegen laten houden om dingen te doen.

De eerste IUI poging was verschrikkelijk. Ik was inmiddels 26 en had nog nooit een onderzoek met eendenbek/speculum gehad. Ik bleek niet goed te kunnen ontspannen en dan is zoiets erg vervelend.

Uiteindelijk, na veel pijn en moeite, was de eerste poging dan toch een feit. Na deze poging heb ik op advies van de gynaecoloog een speculumtraining gehad. 1 op 1 met een gynaecoloog die daarin gespecialiseerd was. Dat heeft mij ontzettend geholpen! Binnen een uur leerde ik hoe ik moest ontspannen en dat maakte het allemaal vele malen makkelijker.

Er volgden nog 6 IUI pogingen, waarbij het ziekenhuis ook nog 1 keer de eisprong had gemist. Zo waren we een jaar verder. Na elke poging moet je sowieso een tussenmaand inlassen. Mijn cycli in de tussenmaanden duurden soms ineens wel 40 dagen.

November 2018 was het zover, ik had in de tussenmaand zomaar een positieve test in handen. Wat waren we blij! Met Kerst wilden we het aan onze ouders vertellen. Die waren natuurlijk op de hoogte van het traject.

Helaas verloor ik al een week voor Kerst bloed. Een echo volgde en daarop was nog niets te zien, terwijl ik volgens mijn berekening wel al in week 7 zat. De gynaecoloog vertelde dat het op week 5 leek en ik moest een week later maar terugkomen. Wederom was er niet veel te zien en wederom moesten we een week later terugkomen. De gynaecoloog gaf ons de mededeling dat het nu officieel geen doorgaande zwangerschap was. Ik mocht kiezen, wachten tot mijn lichaam het zelf ‘oploste’ of pillen. Op de vraag of ik een curettage mocht werd gereageerd met: dat raden we sterk af.

Pillen dan maar. Deze zorgde ervoor dat ik al vrij snel en tijdens de Kerstdagen veel bloedverlies had, maar ook nog dagen lang krampen. Het bellen van de huisartsenpost leverde niks op. Ik moest het nog maar afwachten. Toen ik na een paar dagen niet meer kon lopen van de pijn en het bloedverlies nog lang niet minder was, weer naar het ziekenhuis. Een spoedcurettage op nieuwjaarsdag tot gevolg.

Naast dat je weer moet wachten tot je een normale cyclus hebt na een miskraam, wilde ik ook een pauze.

Na 5 maanden zijn we weer gestart. Op advies nog met IUI, want ik was nog jong (inmiddels 29) en IVF kan altijd nog. In oktober 2019 hebben we besloten toch voor IVF te gaan. Naast meer hormonen, is dit ook een nog stressvoller traject.

Op 15 november 2019 werden er tijdens de punctie 20 follikels “geleegd”. Waar de een zegt dat een punctie wel meevalt en de anders door de grond gaat van de pijn hoorde ik helaas bij die laatste. Uit die 20 follikels zijn meer 7 eicellen gekomen. Een dag later 5 bevrucht, nog een dag later maar 3 verder gedeeld.

Op de dag van de terugplaatsing was er maar 1 eicel over, maar deze was al verder gedeeld dan gemiddeld en heel mooi (volgens gyn). Ik had de moed opgegeven. En zag een 2e IVF poging als onze volgende stap.

Toch had ik 30 december 2019 een positieve test in handen en inmiddels groeit er al 27 weken een klein meisje in mijn buik.

Op 6 september 2020 zouden wij trouwen. Nu is dit exact de dag waarop ik ben uitgerekend.

Ik vind dat er nog te weinig gesproken wordt over fertiliteitsproblemen. Terwijl mensen wel ongegeneerd vragen aan je of je geen kinderen wilt vanaf een bepaalde leeftijd. Het lijkt erop dat er nog zoveel mensen zijn die denken dat een kind krijgen bijna net zo werkt als even een brood halen. Je hebt zo weinig te willen als je lichaam het moet doen..

Zwanger raken wordt niet voor niks een wonder genoemd.

Wil je een reactie voor Sharon achterlaten? Dan kan ik het commentgedeelte.

Heb jij ook een bijzonder verhaal? Je kunt mailen naar sanne@laviesanne.nl

Dit vind je misschien ook leuk

8 reacties

  • Reageren
    Sara
    26/07/2020

    Wat een heftig traject, maar zo fijn dat je nu zwanger bent!! Gefeliciteerd!
    En heel herkenbaar dat sommige mensen denken dat je een kind ‘even neemt’. Wij hebben nooit een geheim gemaakt van onze kinderwens, maar hebben het na ons trouwen eerst gewoon geprobeerd zonder na te denken en na een aantal maanden met ovulatietesten. Uiteindelijk duurde het denk ik 10 maanden en weet ik nu dat wij juist geluk hebben dat het op een natuurlijke manier gebeurde en ‘maar’ 10 maanden moesten wachten. Vooral vriendinnen die nog zelf niet echt met kinderen bezig waren, zeiden na een paar maanden al: ben je nou nog niet zwanger?? Je wilde toch zo graag??

    Daarom heel goed dat je dit deelt!

    • Reageren
      Sharon
      26/07/2020

      Hi Sara,

      Bedankt! Ik blijf mij er ook over verbazen dat mensen er zo makkelijk over doen.. Wat een vervelende reacties ook van je vrienden.
      Wat fijn dat het uiteindelijk “maar” 10 maanden heeft geduurd. Al kan ik me voorstellen dat zodra de wens er eenmaal is elke maand te lang duurt!

      • Reageren
        Ilse
        26/07/2020

        Wat ontzettend fijn dat jullie een klein wondertje mogen verwelkomen!

        Dit is de reden waarom wij er nu ook open over zijn, mensen snappen dan ook beter waarom je niet goed in je vel zit en verdriet kan je beter delen.

        Super sterk dat je je verhaal gedeelt hebt!

      • Reageren
        Sonja
        26/07/2020

        Dag Sharon
        Herkenbaar verhaal Altijd weer heftig om te lezen Wij hebben ook een traject van IUI en IVF doorlopen en 7 jaar moeten wachten op ons meisje Was ontzettend zwaar Inmiddels is ze 13 🙂 Fijn dat het bij jullie uiteindelijk ook gelukt is Gefeliciteerd

  • Reageren
    Monique
    26/07/2020

    Herkenbaar Sharon, al die behandelingen. Punctie is echt de hel! Wat onwijs dat de 1e direct is blijven plakken, was bij ons ook, onze plakmeisje is net 1 ♡ Geniet van je zwangerschap!

  • Reageren
    Lianne
    26/07/2020

    Zooooo even een binnenkomer!
    Wij hebben inmiddels ook alle 6 iui pogingen achter de rug, 1e icsi poging maar 1 verse terugplaatsing waar ik zwanger van was. Helaas ook mis gegaan.
    Morgen de 2e punctie voor icsi 🙏

    Zooooo fijn om jouw verhaal te lezen en te weten hoe het positief kan aflopen! Hopelijk geniet van je zwangerschap en mag deze goed verlopen! Ik duim voor je mee!

    Dat mensen denken dat het zo gemakkelijk is, is zo naar! Opmerkingen als “Word het niet eens tijd voor een 2e?” etc. Mensen durven het écht te vragen.
    Na 5,5 jaar de wens te hebben voor onze 2e (onze dochter is inmiddels bijna 6 en uiteindelijk toch spontaan zwanger van geworden🤷‍♀️), heb ik na jouw verhaal toch weer een beetje hoop voor deze 2e icsi poging..

    • Reageren
      Sharon
      27/07/2020

      Hi Lianne,

      Jeetje dat is ook al heel wat!

      Wat fijn om te horen dat mijn verhaal mensen meer hoop geeft!
      Wat betreft al die vragen van mensen en dat onbegrip, daar kan ik echt nog steeds niet bij en helaas zal het wel nooit gaan veranderen..

      Heel veel succes vandaag.! Ik zal voor jullie duimen.
      Ook belangrijk we mogen best een keer niet of minder sterk zijn als het tegen zit. Het is allemaal niet niks.

  • Reageren
    Melanie
    26/07/2020

    Ik ken helaas ook deze kant van de medaille en helaas ook al die gezellige ongezouten meningen van anderen. Mensen beseffen soms echt niet hoeveel impact hun woorden hebben. Gelukkig is het bij mij ook goed afgelopen… na 8 jaar ondanks iui/ivf/cryos allemaal zonder succes nu trotse moeder van een 5 maanden oud meisje! Zij besloot toch spontaan te komen voordat ik weer de malle molen in wilde stappen.. de verwijzingen voor een 2e ivf ronde lag al klaar.. het leven zorgt echt voor bijzondere wendingen.. geniet van je zwangerschap en ik wens je heel veel liefde in de mooie tijd erna!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.