Het verhaal van Barbara ‘mijn grootste angst was dat ik door de chemo geen kinderen meer kon krijgen’

“Ik was 29 jaar toen er bij mij borstkanker werd geconstateerd. Mijn kinderwens is altijd heel groot geweest waardoor mijn eerste vraag was ‘Kan ik nog wel kinderen krijgen’. 

Misschien gek voor veel mensen, maar zo emotioneel als ik toen was, waren dit mijn eerste gedachtes. Ik had een super lieve chirurgische oncoloog die goed met mij mee dacht en me doorstuurde naar een oncoloog waarvan zij wist dat zij openstond voor het eventueel veilig stellen van mijn kinderwens (er blijken veel oncologen met andere ideeën hierover te zijn). 

Er zijn verschillende methoden om te proberen de vruchtbaarheid veilig te stellen. Na veel onderzoeken kozen mijn toenmalige vriend en ik voor een ‘spoed IVF-procedure’. Dit is een bevruchting buiten de baarmoeder die voorafgaand aan de chemotherapie plaatsvindt.

Eerst werden mijn tumoren operatief verwijderd en daarna werd gestart met 1 ivf ronde. Dit was een hele snelle procedure, want ik moest spoedig beginnen aan de 6 TAC chemokuren (waarvan bekend is dat dit mijn voortplantingsorgaan zou aantasten). Ik had geluk. Ik had 21 embryo’s en 12 eitjes in de vriezer veilig kunnen stellen. Maar jeetje wat was dit een zwaar traject. 

Het prikken, het oogsten van de eitjes (man wat deed dat zeer). Daarna belandde ik ook nog een week in het ziekenhuis omdat ik een overstimulatie had. Ik was zo enorm opgezet door al het vocht dat ik vast hield. 

Maar het maakte me niet uit, ik had het ervoor over. Ik en geen moeder worden. Daar kon en mocht ik niet aan denken. Het was een loodzwaar traject. Ik had last van de hormonen (ik was echt een draak), het prikken, het oogsten, het ziek zijn daarna. Zo’n traject gaat je niet in de koude kleren zitten.

Ik heb een aantal lieve vriendinnetjes die ook op jonge leeftijd kanker hebben gehad. En de kinderwens is vaak een onderwerp dat niet wordt meegenomen door artsen. Eerst beter worden, dat is natuurlijk het primaire doel. Begrijpelijk, maar dit is wel een onderwerp waar artsen meer aan moeten denken en ook zeker mee moeten nemen in het traject. Uiteraard wanneer dat kan, maar maak het wel bespreekbaar.

Mijn vorige relatie heeft door de heftige ziekteperiode geen stand gehouden. 1 dag voor de laatste chemo maakte mijn ex het uit.

Een jaar na mijn behandelingen kwam ik mijn huidige man tegen. Het beste wat mij had kunnen overkomen. Er was zoveel gebeurd en ik was beschadigd. Zowel lichamelijk als geestelijk. Veel vriendinnen om mij heen kregen kinderen en vonden dit lastig om met mij te delen. Dit vond ik dan weer lastig, ik vond het juist heel mooi dat ik mee mocht genieten met het wondertje in hun buik. 

Doordat ik er steeds meer moeite kreeg, heb ik uit laten zoeken in het ziekenhuis of ik nog wel vruchtbaar was. Uit onderzoek bleek dat ik 1 eierstok had die nog functioneerde en een laag hormoonspiegel. De arts gaf als advies om het misschien 1 jaar op een natuurlijke manier te proberen en daarna konden we de eitjes terug laten plaatsen. Maar lang wachten was geen optie aangezien mijn hormoonspiegel erg laag was. 

Hoe mooi is het dat ik na 6 maanden zwanger werd van onze eerste zoon (zonder medisch ingrijpen). Daarna trouwden we, terwijl ik heel stiekem 6 weken zwanger was van onze tweede zoon. En nu 5 jaar later ben ik 13 weken zwanger van ons derde kindje. 

Ik ben de allergelukkigste vrouw. Naast dat ik weer beter ben heb ik het geluk dat ik na mijn ziekteperiode de allerliefste man tegen ben gekomen. En dat ik super leuke, lieve banjers van kinderen heb. En de allerliefste familie en vrienden. Zonder hen had ik dit nooit aangekund.
 
Een heftig verhaal dat niet alleen mij overkomen is. Ik heb het geluk dat ik de kinderwens voor mij in vervulling is gekomen. Maar dat is niet vanzelfsprekend.” 

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wilt delen? Mail dan naar sanne@laviesanne.nl

Dit vind je misschien ook leuk

2 reacties

  • Reageren
    Tamara
    13/08/2020

    Wauw prachtig om te horen! Hier ook ondanks chemotherapie (en een diagnose dat ik al in de overgang zat) toch zwanger geworden. Bij mij werd toen ik 17 was de keuze gegeven om een eierstok te laten verwijderen, maar inderdaad waren de artsen daar niet zo happig op. Nu blij dat ik het niet heb gedaan en ik toch een wondertje heb gekregen.
    Tamara onlangs geplaatst…Wat is de beste zonnebrand van 2020?My Profile

  • Reageren
    Maartje
    13/08/2020

    ❤️❤️❤️

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.