Het leed dat piekeren heet

Al zolang ik me kan herinneren ben ik een piekeraar. In mijn hoofd is het zelden rustig en vroeger al kon ik van de meest simpele dingen nerveus worden. Van alleen thuis zijn, als ik een keertje ‘nee’ had gezegd, als ik aan mijn toekomst dacht.

Ik ken mezelf niet anders dan als een drukke, nerveuze en ongeduldige persoonlijkheid. Ik kan wel zeggen dat het een beetje in mijn aard zit, dat piekeren.

Vroeger had ik er echt last van, in mijn studententijd bijvoorbeeld. Ik heb een aantal jaren slecht geslapen omdat ik zo zat vastgeroest in mijn piekergedragzowel ‘s nachts al overdag. Ik had het gevoel dat ik nooit even uit mijn gedachten kon ontsnappen, zelfs niet op vakantie. Dan dacht ik dat ik mijn hoofd even leeg kon maken door naar zee te staren of op een ligbedje naar muziek te luisteren, en dan verviel ik toch alweer snel in hardnekkige, veelal negatieve gedachten.

Ik probeerde valeriaan om rustig te worden, een wijntje in de avond om even te ontspannen, een therapie om van me af te lullen, maar het waren steeds maar tijdelijke oplossingen.

Maar zoals het spreekwoord luidt komt wijsheid met de jaren en dat geldt wat betreft het piekeren ook voor mij. Tegenwoordig heb ik minder last van piekergedrag en probeer ik dingen meer in perspectief te zien en te relativeren. Dat lukt aardig. Laten we wel wezen, er zijn ook mensen in de wereld die gebombardeerd worden, geen thuis hebben of die ernstig ziek zijn. Ik kan soms kwaad op mezelf worden dat ik daar niet wat meer bij stil sta.

Gelukkig kan ik me ook steeds beter neerleggen bij het feit dat piekeren de zaken niks verandert. Dat het verspilde energie is en dat ik me toch nergens op kan ‘voorbereiden’ als het om de toekomst gaat. Want daar draait het wel een beetje om bij het piekeren van mij. Ik kan tijden bezig zijn met het denken in worst case scenario’s en hoe ik met bepaalde dingen om zou gaan als het daadwerkelijk zou gebeuren.

Het allerliefst houd ik mezelf bezig zodat ik geen tijd heb om te piekeren. Gelukkig is dat als moeder met twee kinderen niet zo moeilijk 😉 Het drukke en haastige leven van een moeder past in die zin heel goed bij mij.

Ben jij een piekeraar?

Dit vind je misschien ook leuk

6 reacties

  • Reageren
    Lisa
    09/05/2018

    Herkenbaar! Misschien is het boek ‘Steeds leuker’ van Jelle Hermus iets voor je 😉

  • Reageren
    Larissa
    09/05/2018

    Ik ben zelf ook een enorme piekeraar. Vreselijk vind ik het! Maar elk jaar lijkt het beter te gaan. Sowieso zit ik nu beter in mijn vel en kan ik alles gemakkelijker accepteren en weer van mij af zetten.
    Larissa onlangs geplaatst…Verhuisupdate #2My Profile

  • Reageren
    Danielle
    09/05/2018

    Heel herkenbaar. Ik kan ook overal erg lang over nadenken, vooral als ik dan een dagje alleen ben kan ik enorm malen.
    Danielle onlangs geplaatst…Soma Haverkorn & FrutesseMy Profile

  • Reageren
    Susanne
    09/05/2018

    Helaas hier ook een piekeraar. Hoewel ik vorig jaar zelf mijn relatie na 6,5 jaar heb verbroken kan ik blijven piekeren over of het eécht de juiste keuze was, het verdriet wat ik hem heb aangedaan en de consequenties van zo’n beslissing Hij is alláng verder gegaan en oké ermee en ik blijf er maar in hangen. Dit belemmert enorm mijn leven nu en eventueel met een nieuwe partner. Zelfde geldt voor zoveel andere zaken. Probeer deels te accepteren dat ik het nou eenmaal doe maar het is soms zo vermoeiend… 🙁

  • Reageren
    Margriet
    09/05/2018

    Dit had ik geschreven kunnen hebben, helaas altijd al gehad ;(

  • Reageren
    Wilma
    09/05/2018

    Oh ja, zeer herkenbaar.Ben nu 56, dus het zal ook wel niet meer veranderen. Zoals je zelf al schreef, het is nu eenmaal een persoonlijkheids trek, en dat draag je altijd met je mee.
    In de zomer gaat het beter dan ‘s winters, lekker naar buiten helpt heel goed.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge