Help! Mijn wereld is een beetje klein

Ik stuur mijn beste vriendinnen een appje om ze veel plezier te wensen op hun reis naar Nicaragua. “Dag liefjes, vergeet geen foto’s te sturen als je Wifi hebt!”

Ik moet inwendig grinniken om het contrast tussen de avonturen die zij tegemoet gaan en het avontuur waar ik op dit moment middenin zit.

Terwijl ik de foto bekijk waar ze beiden lachend op staat met hun backpack op de rug en de ingang van Schiphol op de achtergrond, kijk ik twee seconden later recht in mijn eigen tiet die weer eens uit mijn bh gefloept is omdat ik vergeten ben het borstvoedingsclipje dicht te maken. Hoe ironisch.

Met een kop afgekoelde koffie in mijn ene hand en een baby in mijn andere (arm eigenlijk, hand zou wat zwaar worden) wandel ik even later door het huis in de hoop dochterlief te troosten. Veel afwisseling zat er de afgelopen dagen niet in. Ja, de ene keer loop ik in achtjes met Isé door de kamer en de andere keer doe ik voor de lol een vijfje, maar daar houdt het wel zo’n beetje bij op.

Als het 13.00 is heb ik het gevoel alsof ik er al drie dagen op heb zitten en kijk ik reikhalzend uit naar het moment dat vriendlief weer thuiskomt. Die overigens de laatste dagen ‘s avonds vooral bezig is met het plannen van zijn wintersport. Ja, dat is zo met mannen, die kunnen gewoon de dingen doen die ze altijd al deden. Dat geldt niet voor moi, want moi zit met de borstvoeding nog ff gebakken. Maar dat terzijde.

Mijn dagen bestaan veelal uit het entertainen van twee kids, borstvoeden, het huishouden, wat vloggen en een vluchtig rondje door de buurt. Het hoogtepunt van de week is de fysio, want dan heb ik even een uurtje ‘tijd voor mezelf’ en neemt manlief de zorgtaken over. Niks mis mee, maar dat mijn wereldje op dit moment erg klein is dat kan ik niet ontkennen. Het is zelfs zo dat als de baby slaapt en James even lief speelt ik bijna een paniekaanval krijg omdat ik van gekkigheid niet weet wat ik in die tijd moet/kan doen. De vaatwasser uitruimen? Speelgoed sorteren? Een artikel schrijven? Gewoon een dansje doen?

Aan de ene kant kan ik niet wachten totdat Isé naar de opvang gaat zodat ik eindelijk weer fatsoenlijk tijd voor mijn blog heb en ik ook weer eens gewoon alléén ben, aan de andere kant schreeuwt iedere vezel in mijn lijf dat ik daar nog helemaal niet klaar voor ben en dat ze zoveel mogelijk bij mij moet zijn, in haar veilige thuishaven.

Later die avond, als mijn vriend ook thuis is, we met zijn viertjes op de bank zitten en mijn driejarige enthousiast vertelt over de peuterspeelzaal en mijn baby langzaamaan op mijn borst in slaap valt terwijl haar donshaartjes in mijn neus kriebelen, dan zijn alle perikelen van overdag als sneeuw voor de zon verdwenen.

Wat nou kleine wereld.

Het is niets dan rijkdom wat ik om me heen heb. En als ik me iets moet beseffen dan is het A). Dat ik freaking gezegend ben met dit mooie gezin en B). Dat ze in een poep en een zucht groot zijn en dat ik deze periode met ze nooit meer terug krijg.

Herken je dat gevoel dat je als moeder wel eens in een kleine wereld leeft? 

Dit vind je misschien ook leuk

15 reacties

  • Reageren
    Manon
    11/01/2018

    Oh Sanne, dit somt precies mijn leven op en hoeveel ik het soms ook verafschuw, het is precies wat je zegt in je laatste paar regels. Ik heb L ook ingeschreven voor het kdv, eindelijk haha maar het voelt ZO ZO ZO dubbel… Wat doet dat moederzijn toch met je!?

    • Reageren
      LA VIE SANNE
      11/01/2018

      Haha echt he!! Die dilemma’s..

  • Reageren
    Didi
    11/01/2018

    Heel heel soms verlang ik nog wel terug naar de baby tijd, lekker knuffelen, maar niet naar die kleine wereld waarin mijn leven alleen bestond uit kind kind en kind en ik voor een seconde rust maar op de
    Wc ging zitten.
    Mijn jongste is 5 en ik heb nu het beste van beide werelden: ik kan weer lekker de hort op, weekendje naar het buitenland is geen probleem meer en we hebben echt leuke quality time samen. We spelen spelletjes die ook voor ons leuk zijn, we kunnen over steeds meer dingen echte gesprekjes hebben, er is gewoon veel meer interactie nu ze wat ouder zijn. Ja de babytijd was prima, maar nu is het echt leuk.

    • Reageren
      LA VIE SANNE
      11/01/2018

      Iedere fase heeft indd wat, kijk enerzijds uit naar de periode dat ze ouder is en we echt de hort op kunnen, anderzijds geniet ik ook echt van dat hele kleine knuffelbare!

  • Reageren
    Marloes
    11/01/2018

    Heel erg herkenbaar! Ik was heel blij toen ik weer kon gaan werken. Nu ik voor mezelf werk ben ik heel blij dat ik bij mijn dochters kan zijn, maar vind het ook echt heerlijk om even alleen te zijn of wanneer ze uit logeren zijn.
    Marloes onlangs geplaatst…Gastblog: redenen om vegan te eten met een heerlijk bonus receptMy Profile

  • Reageren
    Joyce
    11/01/2018

    Op dit moment is mijn leven precies hetzelfde als jouw omschrijving. M’n man zit een week met de voetbal in Spanje, ik zit hier tussen de 4 muren. Ook met een zoontje van 3 en een dochter van 3 maanden. Overdag gaan de uren soms heeeeel langzaam. Toch zie ik er ook tegenop om weer aan het werk te moeten. Aankomende maandag gaat m’n kleine meisje voor het eerst wennen bij de gastouder, help!!

  • Reageren
    Emma
    11/01/2018

    Heel herkenbaar!! Ik ben dolgelukkig met ze en vind het zooo fijn dat ik zoveel bij ze ben maar vind het niet fijn dat ik mijn huis echt totaal niet op orde heb. Wasmanden met schone was staat maar zo twee dagen in de woonkamer haha en dan heb ik het nog niet over de rest van mn huishouden. En idd als je even tijd hebt moet je echt als een malle de vaatwasser gaan uitpakken of zo iets dergelijks! Mensen vragen mij weleens wat ik ga doen als de kinderen naar school gaan! Alsof ik dan meer moet gaan werken! Man, ik zal blij zijn als ik de toko hier weer op orde heb en misschien een hobby kan oppakken haha!
    Ik lees dat je wereldje zo klein voelt, dat heb ik ook wel hoor al heb ik wel het geluk dat ik de auto voor de deur heb en mn ouders al gepensioeneerd zijn dus ik kan altijd ff gaan theeleuten maar mocht je zin hebben om een keer te kletsen met een jonge mama van je eigen leeftijd dan kun je altijd bij me aankloppen. Ik woon immers 5 min lopen van je vandaan! Maareh no pressure hoor!

    Liefs Emma

  • Reageren
    Nathalie
    11/01/2018

    Dat is een van de redenen waarom ik toch blij was om weer te gaan werken hihihi. Ik voelde mijn wereld ook steeds verkleinen. Ik speelde vroeger korfbal op hoog niveau en nog andere hobby’s waardoor je echt veel mensen kende. Maar ja… alles verandert …
    Nathalie onlangs geplaatst…Lex turns one / WOODLAND BIRTHDAY PARTY!My Profile

  • Reageren
    Lisette
    11/01/2018

    Ik houd ook helemaal niet van dat kleine wereldje. Maar de periode is niet zo lang, dus probeer er zeker van te genieten. Kan je niet ergens in de week een extra momentje voor jezelf inplannen? Even lunchen met een vriendin ofzo. Ik kan daar heel erg van opknappen en naar uit kijken!
    Lisette onlangs geplaatst…Recept pasta carbonara zonder eiMy Profile

  • Reageren
    Cassandra
    11/01/2018

    Dit is zó herkenbaar! Nu wonen mijn vriendinnen ook allemaal in een heel andere provincie en soms voel ik me een beetje opgesloten, maar aan de andere kant is dit zoooo genieten. Na de zomer gaat mijne na school, hoezo nu al?! Ben ik nog helemaal niet klaar voor joh!
    Cassandra onlangs geplaatst…HoofdbonkenMy Profile

  • Reageren
    Sophia
    12/01/2018

    Misschien een baan gaan zoeken.. i.p.v. alleen maar moeder zijn waardoor je wereldje zo klein is.

  • Reageren
    Lieke van Veen
    12/01/2018

    Het maakt toch helemaal niet uit als je wereldje klein is. Iedereen geniet van het leven op zijn eigen manier. De een trekt de wereld rond en gaat backpacken en de ander sticht een gezin. Je kan toch met je vriend overleggen of hij wat vaker op de kindjes wil passen, zodat jij iets leuks kan gaan doen voor jezelf.
    Lieke van Veen onlangs geplaatst…Wat heb ik gekregen voor echte post is cool 4.0 ?My Profile

  • Reageren
    Nicky
    15/01/2018

    Oh wat herkenbaar! Lot is nu 1 jaar en inmiddels wordt mijn wereld weer iets groter. Maar als ik nu terug denk vond ik het een heerlijke tijd! Ik heb dan nog geen twee kindjes, dat zal zeker nog wel zwaarder zijn!
    Nicky onlangs geplaatst…Mama update: Lot 1 jaar oud!My Profile

  • Reageren
    Esther
    16/01/2018

    Herken het zeker. Nu helemaal nu ik door ziekte minder kan maar sowieso verandert je wereld enorm als je moeder bent. Ik merkte wel dat het weer wat groter wordt wanneer ze naar school gaan, door speelafspraakjes, contacten via school en betrokkenheid bij school. Wat betreft het sociale leven blijft het vooral zelf afspraken blijven maken met vrienden. Maar herken je ‘eenzaamheid’ daarin zeker! : )
    Esther onlangs geplaatst…Bijna vier jaar, de tijd dringt; goeie tips gevraagd!My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.