Had ik dat bij James ook maar zo aangepakt…

Er is één ding waarvan ik dagelijks denk: hadden we dat bij James ook maar zo gedaan. Dat had een hoop gedoe gescheeld.

Bij Isé gaat echt alles anders. Niet zo gek ook, want niet alleen heb ik al de ervaring van de eerste, ook is mijn algehele houding ten opzichte van toen veranderd. In positieve zin, want ik geniet nu veel meer van het ouderschap. Maak me niet zo druk meer om kleine dingen. Destijds had mijn opvoeding iets geforceerds, het was niet mijn gevoel dat ik liet spreken maar ik deed meer dingen ‘omdat het zo hoorde’.

Ik ben er nu veel meer op gebrand om dingen soepel te laten verlopen en de sfeer goed te houden; dat is mijn rode draad in alles. Want ben ik relaxed, dan zijn mijn kinderen relaxed en dan is iedereen tevreden.

Eén ding waarbij dat duidelijk naar voren komt is het avondeten. Toen James de leeftijd van Isé had prakte ik nog steeds alles tot een slappe smurrie en voerde ik hem ieder hapje met een lepel. Oke, de tafel bleef hartstikke schoon, maar het gevolg is nu wel dat James nog steeds niet goed zijn bestek kan vasthouden, omdat ik hem daar te lang bij heb geassisteerd.

Isé daarentegen eet al vanaf haar eerste jaar helemaal zelf. Ik snijd hooguit haar vleesjes en groente wat kleiner, maar voor de rest weet ze met haar bestekje (en soms met haar vingers) zelfstandig haar eten in haar mond te krijgen. Dit gaat natuurlijk wel gepaard met een hoop troep op en rondom de tafel, maar dat is iets waar ik me nu dus niet druk om maak. Bij James had ik dat wel gedaan. Zodra hij met zijn handjes naar zijn bakje greep dan pakte ik het bakje weg en zette het ver bij hem vandaan, uit voorzorg zodat hij niet met zijn eten zou gaan smeren. En nu denk ik: wat dan nog? Wat als ze haar eten door haar vingers laat gaan en de behoefte voelt om haar hele gezicht ermee in te smeren? Als ze maar lekker eet. En vrolijk is. En genoeg binnenkrijgt.

Ik moet wel lachen als ik denk aan die moeder die ik bij James was. Het was allemaal met de beste wil van de wereld, maar ik heb het mezelf zo moeilijk gemaakt toen. En nu nog, want als het aan James ligt dan wordt hem alsnog iedere hap gevoerd haha.

Ben jij een makkelijkere ouder geworden mettertijd?

Dit vind je misschien ook leuk

8 reacties

  • Reageren
    Eke
    14/03/2019

    Ah, dit herken ik wel ja. Dan moeten we dat toch maar anders aanpakken bij Storm…

  • Reageren
    Tineke
    14/03/2019

    Mijn oudste hoefde op een bepaald moment geen avondeten meer, we gaven hem dan altijd maar een broodje omdat ik wel wilde dat hij wat at. Maar nu krijgen we er s avonds dus niets meer in. Mijn jongste is 11 maanden en eet bijna al helemaal met de pot mee.

  • Reageren
    Emma
    14/03/2019

    HELEMAAL WAAR!! Jammer eigenlijk mja we hebben nog genoeg momenten in ons levens om van te genieten in alle rust en relaxheid!

  • Reageren
    DM
    14/03/2019

    Fijn om dit te lezen. Onze zoon is bijna 11 maanden en ben hem nu ook maar zn koekje in de middag niet meer aan het voeren. Ik word alleen wel gek van alle kruimels en kwijl met kruimels overal haha maarja is dus wel beter voor de zelfstandigheid te vervroegen.

  • Reageren
    Angela
    14/03/2019

    Wij hebben bij ons zoontje een combi van rapley en opengesneden stukjes geven gedaan. Dit leverde soms natuurlijk ook hilarische foto’s op van hem helemaal onder de spaghetti met tomatensaus in zn luier. Nu is hij 20 maanden en eet helemaal zelf met zn vork en lepel

  • Reageren
    Susanne
    14/03/2019

    Zelfde van ‘die ouders’ die oneindig hun kinderen blijven helpen met jassen en schoenen aandoen. Ze worden echt een stuk zelfstandiger en handiger als je het ze zelf laat doen op een gegeven moment.

  • Reageren
    Manouk
    15/03/2019

    Ik herken dit wel. Bij mijn oudste zoontje deed ik veel te veel voor hem. Niet alleen qua eten, maar ook aankleden etc. Maar ze neemt ook sneller dingen over van haar grote broer .

  • Reageren
    Sanne
    15/03/2019

    Ja, heel erg herkenbaar. Niet alleen qua opvoeding, ook in hun ontwikkeling. Dan kom ik oude foto’s en filmpjes tegen van Levi en dan denk ik… oh, Levi kon dat toen al en dan zie je enkele dagen later opeens dezelfde evolutie bij Lewis, maar dan in vergelijking meestal een dikke anderhalve maand later. Bij Levi zat ik echt te wachten tot hij kon zitten en zich kon opduwen, terwijl ik bij Lewis denk… hij komt er wel achter hoe het moet.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.