En toen trok ik de deur dicht terwijl ze middenin een huilbui zat..

Dagen en nachten kan ik gehuil aanhoren zonder dat het me wat doet. Ik troost, knuffel en wandel heel wat af met Isé en dat doe ik graag. Tot laatst. Toen ik er écht even helemaal klaar mee was.

Ze had gedronken. Een schone broek gehad. Ik had met haar gespeeld. Op de arm gelopen. Naar buiten gekeken. Een boekje doorgebladerd. Gezongen.

Ze was twee uur achtereen wakker geweest en het was echt tijd dat ze ging slapen. In de veronderstelling dat ze waarschijnlijk meteen haar ogen dicht zou doen als ik haar zou weg leggen, bracht ik haar naar boven. Ik ritste haar slaapzakje aan en legde haar in haar bedje. De speen plopte ik in en ik liep naar beneden. Toen ik op de helft van de trap was hoorde ik haar al huilen. Ik liep terug en deed de speen opnieuw ik. Ik aaide over haar neusje en bleef nog even bij haar. Het huilen werd zachter en ik ging weer.

Dit keer begon het al toen ik de deur uitliep. En niet zo’n schattig babyhuiltje, nee, echt krijsen alsof ik net had verkondigd op wereldreis te gaan en haar daar te laten liggen. Wederom liep ik terug. Ik herhaalde het ritueel van daarnet en deed haar speen weer in en ging even over haar neusje heen. Dit keer hielp het niet. Het krijsen zwengelde aan en stopte niet. Ik tilde Isé op en ja hoor, geen kik meer. Zie je wel, dacht ik. Beneden riep James inmiddels dat ‘ie honger had. Ik voelde mijn hartslag versnellen. Dat gebeurt altijd als ik er niet tegelijkertijd voor beide kinderen kan zijn.

In de wetenschap dat er echt niks met Isé aan de hand was – ze stopte immers met huilen toen ik haar oppakte – legde ik haar wederom in haar bedje. Het duurde slechts enkele seconden voordat ze weer met krijsen begon. En toen deed ik iets wat totaal tegen mijn gevoel in druiste: ik liep resoluut de kamer uit en sloeg de deur met een klap achter me dicht. Ik ben er klaar mee! Ging er door me heen. Ik voelde dat mijn tax was bereikt. Zo’n gevoel dat je even het liefst heel hard wilt gillen of ergens tegenaan wilt stompen.

Normaalgesproken ben ik heel redelijk en kan ik altijd tegen mezelf zeggen dat baby’s niet voor niets huilen en dat ik haar moet troosten. Maar dit keer wist ik zéker dat er niets aan de hand was (inmiddels ken ik alle soorten huiltjes van mijn baby wel zo’n beetje uit mijn hoofd).

Eenmaal beneden moest ik echt even stoom afblazen. Nadat ik voor James brood had gemaakt besloot ik voor mezelf eerst een kop koffie te zetten (cappuccino met handmatig geschuimde melk. Ik kan je vertellen, mijn melkschuim was nog nooit zo stevig opgeklopt geweest. Was die frustratie toch nog ergens goed voor…) en even drie keer diep in en uit te ademen.

Soms dat is dat gehuil van een baby gewoon even too much. Ik heb echt geen kort lontje maar als je dag en nacht gejammer om je heen hebt dan komt er een zeker moment dat je je geduld verliest en dat het heel even nodig is om het gehuil te laten en er niet op in te gaan.

Toen mijn cappuccino klaar was, was Isé inmiddels ook gestopt met huilen. Ze was in een diepe slaap gevallen.

Zo zie je maar. Of ik me schuldig heb gevoeld? Nee, geen moment. Soms kan het even niet anders.

Heb jij dit soort momenten ook wel eens?

Dit vind je misschien ook leuk

33 reacties

  • Reageren
    Jacqueline
    24/02/2018

    Fijn om te lezen dat een andere mama dit ook wel eens doet & er zijn genoeg mama’s met ons. Het klinkt dan ook herkenbaar & wat je ook benoemd je herkent de huiltjes van je kindje en hoort echt wel als er echt wat aan de hand is.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      24/02/2018

      Ja nu kon er echt niks aan de hand zijn. Al zal ik het nooit weten natuurlijk. Maar die huiltjes kunnen je soms tot waanzin drijven!

  • Reageren
    Romy
    24/02/2018

    Ik denk dat het iedere moeder wel eens heel eventjes teveel wordt.
    Toch wil het niet zeggen dat er ‘niets’ aan de hand is wanneer ze is gevoed, verschoont etc. en tóch huilt. Dan kan er nog altijd huidhonger zijn? Baby’s kunnen dat heel goed aangeven. En dat zijn momenten waarop je haar zou kunnen dragen in een draagzak/doek? Ook daar kunnen ze héél lekker slapen, én heb jij je handen vrij 🙂

    • Reageren
      La Vie Sanne
      24/02/2018

      Mja helaas is de draagdoek niet zo’n succes bij Isé. Ik sleep genoeg met haar rond overdag maar soms is het gewoon even klaar haha.

      • Reageren
        Miriam
        24/02/2018

        Sanne, je hebt gelijk hoor.
        Ik snap het echt, Ise denkt, zo dat is handig, als ik maar ga huilen komt mama wel.
        En ze was vrij snel daarna stil en in slaap gevallen.

        Ik zou hetzelfde hebben gedaan.

        Hoe moeilijk ook

  • Reageren
    Ik
    24/02/2018

    Ze willen gewoon graag bij je zijn en als je ze weglegt… mijn zoon deed het ook. Erg moeilijk. Maar ze stoppen dan vanzelf. Erg herkenbaar dit. Mijn zoon had eczeem en we dachten aan koemelkallergie (was het achteraf niet) maar buiten dat heb je denk ik gewoon kinderen die constant op je arm willen. En een borst als troost is denk ik niet altijd slim.. ze weten het en willen het dan steeds weer. Ff huilen en dan slapen is vervelend maar hebben sommige kinderen. Mijn dochter die erna kwam huilde nooit als ik haar weglegde..

    En het zijn fases.. sprongetjessss

    Sterkte!! Het komt goed.

    • Reageren
      La Vie Sanne
      24/02/2018

      Daarom, het stopt vanzelf! En als er echt iets is dan hoop ik dat te kunnen aanvoelen als moeder. Toch roept huilen altijd wel een beetje een stressreactie op bij mij.

      • Reageren
        Ik
        24/02/2018

        Ja logisch. Het gaat door merg en been. Lastig he. Maar als ze na 10 of 20 min stoppen is er niks aan de hand… zeiden ze mij altijd. Dat het niet erg is als ze zolang huilen.. babyfoon uitdoen.. ik weet nog dat je dan toch er op keek en zag dat hij steeds in het rood sprong zo hard huilen en je hoorde het door de muren heen natuurlijk..

        Maar ik geloof echt in sprongetjes..

  • Reageren
    Sara
    24/02/2018

    Ik heb hetzelfde gehad met mijn kinderen. En ook ik heb ze soms laten krijsen omdat ik het gewoon even niet meer trok.
    Waar ik achter ben gekomen is dat zulke kleintjes vaak 1,5 uur wakker zijn en dat ze dan eigenlijk weer moe zijn. (Tip van mijn moeder) Echter kun je dat niet altijd even makkelijk aan ze zien. Toen heb ik ze standaard na elk anderhalf uur dat ze wakker waren terug in bed gelegd. Ze huilden dan 5 a 10 minuten en daarna waren ze in dromenland. Wellicht dat je dat kunt proberen? Sterkte in ieder geval!

    • Reageren
      La Vie Sanne
      24/02/2018

      Ik houd ook meestal 1,5 uur aan en daarna breng ik haar weer naar bed. Maar dit is niet altijd een succesformule haha.

  • Reageren
    Lotte
    24/02/2018

    Precies dit! Heel erg herkenbaar, leuk om te lezen! Regelmatig ken ik deze momenten met mijn jongste zoontje, geboren op 17 okt, en zoontje van 2,5!

    • Reageren
      La Vie Sanne
      24/02/2018

      Oh wat grappig, dan schelen Isé en jouw jongste zoontje 1 dag!

  • Reageren
    Yvonne
    24/02/2018

    De meningen over een kind laten huilen zijn heel erg verdeeld (ik vind dat het moet kunnen voor een kwartiertje als ze zoveel huilt en je weet, zoals jij, dat er niets aan de hand is). Wat ik echter niet zou doen en wat ik zelf ook nooit gedaan heb (advies wat ik zelf ook ooit gekregen heb): een kind van die leeftijd dat huilt moet je nooit oppakken uit het bedje om te troosten. Je mag er wel bij gaan zitten, over handje/buikje aaien…kortom troosten. Maar nooit oppakken. Dat blijkt wel: Isé stopte met huilen als jij haar oppakt. Dat is wat ze wil. Ze moet dus leren dat dat echt niet gaat gebeuren, anders stopt dit voorlopig niet. En ze is nu oud genoeg om dit bewust of onbewust te “snappen”. Dit is mijn visie.

    Je krijgt weer een hoop ongevraagd advies op zo’n blog maar dat is een beetje het risico van het vak 😉

    • Reageren
      La Vie Sanne
      24/02/2018

      Thanks voor je comment Yvonne. Zo heb ik er nooit over nagedacht eigenlijk. Goede tip en ik zal het de volgende keer eens proberen, niet oppakken maar er gewoon naast gaan zitten en dan een beetje troosten. Ik vind ongevraagd advies trouwens prima hoor. Ben er vaak wel blij mee eigenlijk 🙂

      • Reageren
        Yvonne
        24/02/2018

        Bedenk wel dat dit tijd nodig heeft. Isé is inmiddels al zo gewend dat jij haar veel vasthoudt, dat draai je niet in een paar dagen terug. Nog een keer advies dan maar: loop niet met Isé door het huis, maar als alle dingetjes zijn gedaan (voeding, luier, even spelen) dan hup het bedje in. Niet meer mee gaan lopen door het huis (nogmaals: mijn mening en voor mij/ons werkte het heel goed). Als ze dán nog huilt in bed (wat heel goed mogelijk is), dan blijf je dus naast haar bedje zitten om haar te troosten zodat ze weet dat je er bent. Ook dit werkte voor ons goed.
        Hopelijk werkt het voor jullie ook snel, dat er wat rust in de tent komt!

  • Reageren
    Yvonne
    24/02/2018

    Ik wou ook nog even zeggen dat ik het knap vind hoe je het allemaal doet hoor. Natuurlijk, je hebt geen keuze maar het lijkt me echt zwaar: moeilijke nachten met weinig slaap en dan overdag ook nog vaak frustratie. Ook al eens gedacht om borstvoeding af te bouwen zodat je vriend wat meer kan opvangen? Of is dat een no-go?

  • Reageren
    Leonie
    24/02/2018

    Herkenbaar hoor! Ons meisje huilt eigenlijk altijd even voordat ze in slaap valt. Dit weet ik inmiddels en met alle liefde geef ik haar om de 2 minuten een aai over haar bolletje en zo valt ze vanzelf (vrij snel) in slaap. Veel praktischer dan steeds je baby in je armen te moeten houden (wat we eerst vaak deden omdat we dachten dat er iets was)?

  • Reageren
    Esther
    24/02/2018

    Yep herkenbaar, en ik heb er maar 1 (van net twee jaar)
    We zijn nou eenmaal geen robotjes en soms gaat het niet zoals het dametje wil ?. Wellicht was ze misschien net iets te moe en wil ze niet meer toegeven aan de vermoeidheid, dan even brullen en toch slapen.

  • Reageren
    Chantal
    24/02/2018

    He sanne,
    Tegen mij werd gezegd dat sommige kindjes het eventjes huilen nodig hebben om in slaap te vallen. Ondanks dat het door merg en been gaat hebben wij
    Bij onze dochter vanaf het begin de 10 minutenregel gebruikt, en nu huilt ze (bijna) nooit als ik haar in der bedje leg.
    Xxx chantal

    • Reageren
      La Vie Sanne
      24/02/2018

      Goed om te weten!

  • Reageren
    hedy
    24/02/2018

    Jij weet het best wat goed is voor je baby. Bij mijn dochter van 3 maanden werkt de draagzak heel goed. Dat is ook iets waar ze even aan moest wennen maar ze is daardoor lekker dichtbij en omhoog. Baby’s met darmkrampjes en reflux (terugstromen van de maaginhoud naar de slokdarm) zijn daar erg bij gebaat! Als je loopt masseer je door je beweging haar buikje en geef je tegendruk. Misschien iets om haar overdag juist bij je te houden of in de box ofzo, zo hebben ze ook door wanneer dag en wanneer nacht. Bij mijn kleintje werkt dat goed, ze is overdag veel wakker maar slaapt van 19 a 20 tot 07.30 uur door. En huid op huid contact vinden baby’s heeeeeerlijk. Dat doe je al met borstvoeding geven maar je zou haar ook in haar luiertje een momentje overdag bij je kunnen leggen op je blote borst. En een badje rond 18 uur werkt ook goed. Veel succes en sterkte, dapper van je hoe open je altijd bent!

  • Reageren
    Sanne
    24/02/2018

    Goedzo! Die slaap had ze flink nodig!
    En jij de koffie 😉
    Geen probleem toch!

    • Reageren
      La Vie Sanne
      24/02/2018

      Haha precies 😉

  • Reageren
    Mirella
    24/02/2018

    Heel normaal hoor! Soms heb je je taxi bereikt qua huilen. Even de deur dicht trekken en even rustig worden is dan het meest verstandige wat je kan doen. Je kindje ligt veilig in bed, er kan niks gebeuren en jij blaast stoom af.

    Wel rot zeg dat ze zoveel huilt! Maar goed dat je er gewoon open over bent en niet pretendeert het perfecte Instagram leven te hebben!

  • Reageren
    Fraukje
    24/02/2018

    Nou en of ik dat gehad en gedaan heb. Nog ‘erger’ gedaan zelfs, mijn zoontje had verschrikkelijk darmkrampjes. Maandenlang probeerden we van alles. Niks hielp. Soms was mijn lijf doooooodmoe van het dragen, mijn benen moe van het lopen. En dan lag hij zelfs weleens te huilen in de box. Omdat ik niet-meer-kon. En ik voel me nóg zwaar kl*te als ik aan die tijd denk. Maar slaapgebrek en grote zorgen, die slopen je. Hoeveel je ook van je kind houdt.

  • Reageren
    Marijne
    24/02/2018

    Met onze pittige dochter van anderhalf hebben we dit best wel eens gedaan. Ook geen oorzaak weten te vinden en het enige wat ze nodig had was slaap. Maar het is echt vreselijk. Met ons zoontje van vijf weken nog niet gehad maar kan zomaar komen. En nee, ik voelde me ook niet schuldig meer. Er is een grens van wat je aankan op een moment

  • Reageren
    Anne
    24/02/2018

    Dit deed ik met mijn oudste (3) nooit en met de jongste (1) in het begin wel. Of het daar nou door komt kun je niet zeker weten, maar de jongste slaapt tot op heden zoveel keer beter! Heeft geleerd dat als hij in bed ligt, het gewoon slaaptijd is. Klaar. Bij de oudste stond ik bij elke kik naast zijn bed en wiegde hem soms in slaap (hallo biceps…), en tja – ik denk toch dat het misschien daardoor komt dat hij meer wakker wordt.

    • Reageren
      Anne
      27/02/2018

      Ps. Tip voor straks. Ken je het 2-3-4 schema al? Werkte bij mijn kinderen perfect. Dus na wakker worden na 2u slapen, dan na wakker worden na 3u op bed leggen en dan dus weer na 4u wakker zijn. Vanaf een half jaar ongeveer, zodra de middagslaap langer wordt en ze nog maar 2 slaapjes doen.

  • Reageren
    Marina
    25/02/2018

    Soms word je gewoon even gek. Beter ga je net als jij uit de situatie. Goed dat je dit durft te delen. Herkenbaar!

  • Reageren
    Lisa
    26/02/2018

    Heel herkenbaar Sanne. Mijn zoontje is net zo oud als jouw dochter en huilt vaak ook als hij wordt weggelegd.
    Als we aan zijn huiltje menen te horen dat er eigenlijk niks aan de hand is (behalve dat hij opgepakt wil worden), laten we hem ook vaak huilen.
    Als het langer duurt dan 10 a 15 minuten pak ik hem wel en laat hem tegen me aan in slaap vallen.
    Als ouder doe je ook maar gewoon wat goed voelt. En soms heb ik er echt ff totaal geen zin in en gaat de babyfoon op stil.

  • Reageren
    Maria
    26/02/2018

    Wat goed! Ik denk namelijk dat een baby behoefte heeft aan even huilen. Het is voor een baby een manier van communiceren, en als je weet dat het geen honger is, geen koorts en geen vieze broek maar wel bedtijd dan hoort huilen er gewoon bij. Die 1,5/2u dat ze wakker zijn doen ze zoveel indrukken op, dat kunnen ze alleen verwerken door de huilen. Ik laat haar altijd 10 min huilen, meestal slaapt ze dan. Slaapt ze niet troost ik haar in haar bedje, biedt opnieuw de speen aan (en dan merk je echt wel of er écht iets is) en dan beginnen de 10 min opnieuw.. en dan slaapt ze eig altijd wel!

  • Reageren
    Carlijn
    27/02/2018

    Je bent zeker niet de enige. Ken niemand die het babygekrijs als ringtone op haar telefoon heeft. Je voelt als moeder wel aan of er iets is, en in dit geval voelde je haarfijn aan dat er niets was, dus dan moet zoiets best kunnen, vind ik. Ik kan me die deur dichtslaan ook wel goed voorstellen hoor hahaha. Doe ik nog vaak genoeg… soms ben ik het zeuren (die van mij huilen inmiddels niet echt meer, het is meer zeuren om niks) zo zat!

  • Reageren
    Patricia
    09/03/2018

    Heel herkenbaar !! En dan vraag je soms jezelf
    toch af hoe doen die andere moeders het toch ?
    Hahaha ?

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.