Eerste keer kinderopvang James

Afgelopen dinsdag was het dan zover: James zou voor de eerste keer een paar uurtjes naar de opvang gaan. Ik was al een keer samen met hem wezen ‘snuffelen’ en dat ging prima. Ik had hem toen zelfs een paar keer alleen gelaten, terwijl ik een rondleiding kreeg. Het volste vertrouwen had ik dus toen ik hem daar voor de eerste keer achterliet.

De reden dat mijn vriend en ik hebben gekozen voor kinderopvang is omdat ik op deze dagen, in vergelijking met de dagen dat James thuis is, bergen werk kan verzetten voor mijn blog. Bovendien denk ik dat het voor James stimulerend werkt om in een andere omgeving te zijn, andere kindjes te ontmoeten, vaardigheden te leren en ik vind het een fijn idee dat zo’n opvang net even wat meer speelmogelijkheden biedt dan thuis. Ik denk dat het in alle opzichten goed is voor zijn ontwikkeling.

Met dat idee dus zijn we een tijdje geleden op zoek gegaan naar een geschikte kinderopvang. Ik vond het wel belangrijk om eerst langs te gaan en te kijken wat voor begeleidsters er rondlopen, wat het veiligheidsbeleid is, hoe de speelmogelijkheden zijn, hoe de leeftijdsgroepen verdeeld zijn, hoe schoon het er allemaal uitziet, etc. Het is toch wel een dingetje als je je kind voor het eerst ergens achterlaat dus dan moet het wel aan behoorlijk wat eisen voldoen.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor een fijne kinderopvang niet ver bij ons huis vandaan. Ik vind het een prettig idee om binnen 5 minuten op de opvang te zijn als er iets aan de hand is.

Afijn, om een lang verhaal kort te maken, dinsdag ging James dus voor het eerst twee uurtjes ‘alleen’ naar de kinderopvang. Om 10.00 bracht ik hem heen en om 12.00 kon ik hem weer halen. In eerste instantie ging het prima toen ik hem tussen de andere kindjes neerzette. Hij kroop meteen naar het keukentje om aldaar meteen de hele afvoerbak eruit te slopen. ‘Fijn’ dacht ik, want dat soort dingen doet hij thuis ook.

Terwijl hij lekker aan het spelen was zou ik met een van de begeleidsters even gaan zitten om de bijzonderheden van James door te nemen. We liepen weg om naar het kantoortje te gaan, geen krimp van James. Ongeveer 20 minuten was ik bezig met uit te leggen wat voor kind James is, wat zijn gewoontes zijn, wat hij wel/niet eet en drinkt, hoe hij op sociaal vlak is, in hoeverre hij mee mag met uitstapjes. Ook moesten we het contract nog even doornemen.

Toen we klaar waren met deze praktische zaken liep ik weer terug de zaal in om James vervolgens compleet overstuur, alleen aan een tafeltje snikkend aan te treffen. De tranen stroomden over zijn gezicht en ik hoorde en zag aan hem dat hij al een tijdje aan het huilen was. Als moeder voel je dat gewoon. Ik begon nog net niet zelf te huilen en stormde op hem af om hem bij het tafeltje vandaan te trekken en hem in mijn armen te nemen. Een vervelend gevoel bekroop me met de gedachte dat ik hem hier nog anderhalf uur alleen moest laten.

Ik vroeg me natuurlijk meteen af waarom hij daar in zijn eentje zat, en waarom hij überhaupt was gaan huilen. Er werd me verteld dat alle begeleidsters druk waren met luiers verschonen, flesjes geven en kindjes naar bed brengen en dat ze James daarom even ergens hadden neergezet. Daarvoor waren ze met ‘m aan het spelen, maar toen hij door had dat ik weg was bleef hij maar huilen. Tja, dat is nu eenmaal de gang van zaken op zo’n kinderdagverblijf. Ik snap ook wel dat ze niet de hele tijd aandacht kunnen geven aan kinderen die huilen. Toch vond ik, al was het om de eerste keer op mij een goede indruk achter te laten, dat ze mij wel iets meer gerust hadden mogen stellen..

Toen James weer wat gekalmeerd was, was het voor mij tijd om te gaan. Ik moest door deze zure appel heen, terwijl ik ook wel wist dat hij weer zou gaan huilen als ik hem weer achterliet. En dat gebeurde wederom. Met tranen in mijn ogen liep ik de deur uit. He San, kom op nou! Hier wordt James ook niet beter van!

In een poging de tijd te doden ging ik maar gauw even wat boodschapjes doen. Al had ik wel constant het beeld op mijn netvlies van James die in zijn eentje aan dat tafeltje zat te snikken. Die arme schat. Ik belde mijn moeder tussendoor om mijn hart te luchten.

Toen ik thuis de boodschappen had uitgepakt en in de kastjes had geruimd ging het alweer wat beter. Met mij dan. Ik wist natuurlijk niet hoe het op dat moment met James was. Het is een kwestie van wennen, van loslaten, en ook een beetje van relativeren, voor ons allebei. Al is dat laatste natuurlijk meer op mij van toepassing. James en ik zijn vanaf de geboorte bijna geen dag zonder elkaar geweest. Natuurlijk is het dan moeilijk voor hem om dan ineens op een vreemde plek, met vreemde mensen te zijn. En daar komt ook nog eens die lastige leeftijd van 1 jaar bij kijken, zo’n leeftijd waarop ze dondersgoed weten dat je ze achterlaat. Een kindje van 6 maanden heeft dat bijvoorbeeld een stuk minder door.

Om 11.45 ging ik met gierende banden weer naar het kinderdagverblijf. Mijn hart klopte in mijn keel want.. stel dat ik hem nu weer overstuur zou aantreffen? Hoe zou dat dan de volgende keer moeten? Het was de bedoeling dat hij donderdag een hele dag zou gaan. Nou ik kan je vertellen, dat kan mijn hart niet aan.

Zo rustig mogelijk liep ik de opvang weer binnen en tot mijn grote vreugde zag ik James zijn kale bolletje met een paar andere kindjes aan tafel zitten alwaar ze heerlijk een broodje appelstroop aan het smikkelen waren. James zag mij en keek eigenlijk niet op of om. Hij was veel te veel met zijn broodje appelstroop bezig.

Toen ik vroeg hoe het gegaan was zeiden ze wel eerlijk dat hij nog best een poosje gehuild had nadat ik weg was gegaan. Op een gegeven moment was hij in slaap gevallen op de bank en daar hebben ze hem toen even laten liggen. Toen hij daarna weer wakker werd was hij gelukkig vrolijk en konden ze meteen gaan eten. Wel gaven ze aan dat donderdag de hele dag waarschijnlijk teveel voor hem zou zijn. We spraken af dat ik hem donderdagochtend zou brengen en dat we tussendoor even telefonisch contact zouden hebben over hoe het die ochtend ging. Was James erg overstuur, dan kon ik hem gewoon weer ophalen aan het einde van de ochtend.

Nou, eind goed al goed. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik James net voor de tweede keer weggebracht. Hoe dit verlopen is? Daar vertel ik in een volgend artikel meer over.

Hoe was het voor jullie toen je kindje voor de eerste keer naar de opvang ging? Vonden jullie het ook zo moeilijk?

Dit vind je misschien ook leuk

15 reacties

  • Reageren
    Tamara
    16/10/2015

    Ach wat sneu voor James daar aan het tafeltje 🙁 . Toen ik mijn kinderen voor het eerst wegbracht waren ze 2.5, dus dat was bij de peuterspeelzaal. Ik denk dat ik het lastiger vond dan hun, want ze gingen gewoon spelen en alhoewel floris na de eerste paar keer wel huilde toen ik wegging, gaat het nu altijd goed! Het is gewoon even wennen allemaal!!
    Tamara onlangs geplaatst…Herfstshoplog Jongenskleding + Schoolfoto outfit.My Profile

  • Reageren
    Carlijn
    16/10/2015

    Och arm mannetje (en arme jij!). Het lijkt me intens heart breaking om je kind zo te zien huilen aan dat tafeltje waar hij zat. Ik vind de reden waarom jullie voor opvang hebben gekozen wel heel goed, ik denk ook dat het voor kindjes heel stimulerend werkt. Ze leren delen en samen spelen en ook leren ze inzien dat niet de hele wereld om hen draait. Mijn meisjes gaan vanaf december één dag in de week. Ik denk onvergelijkbaar met jouw situatie want ze zijn dan nog geen half jaar en bovendien zijn ze altijd met z’n tweetjes. Ben wel onwijs benieuwd naar hoe het James verder afgaat en kijk dan ook uit naar je volgende blog.
    Carlijn onlangs geplaatst…Rituals Oriental Nights (thee en body cream)My Profile

  • Reageren
    Elisabeth
    16/10/2015

    Ah wat is dat wennen… Jim gaat al vanaf dat hij drie maanden is, dus hij is het helemaal gewend. Hij kent alle leidsters goed en vindt het super leuk om met al het speelgoed en andere kindjes te spelen. Toch merk je dat hij eenkennig begint te worden. Ht is niet dat hij het nietbleuk vind bij het kdv, als hij mij of mn vriend ziet wil hij ons gewoon liever…
    Elisabeth onlangs geplaatst…Tijd maken voor SanquinMy Profile

  • Reageren
    Nesrin
    16/10/2015

    Och jee… Dit is moeilijk maar jullie komen er wel! Het is wennen. Ik hoop dat het nu wat beter gaat.
    Nesrin onlangs geplaatst…Trek je broek maar even uitMy Profile

  • Reageren
    Bregje
    16/10/2015

    Ah arme James! Ik schoot ff vol toen ik voor me zag hoe hij daar zat. Fijn dat het uiteindelijk wel ging. Is het gisteren goed gegaan?
    En het wegbrengen….dat vind ik na 1,5 jaar nog steeds weleens vervelend….?
    Bregje onlangs geplaatst…Hier word ik blij van!My Profile

  • Reageren
    Kelly
    16/10/2015

    Aahhh dat is echt even wennen. Ik ben zelf ook leidster bij het dagverblijf en de ‘nieuwe kindjes’ moeten soms best even wennen. Niet leuk natuurlijk dat James zo aan het huilen was en er niemand bij hem in de buurt was. Gelukkig was het een heel ander gezicht toen je hem later opkwam halen en at hij ook lekker een broodje mee. Ik hoop dat het wenproces goed verloopt en hij zich straks helemaal thuisvoelt op z’n groep en nieuwe vriendjes gaat maken! Ik vind het heel erg goed van jullie dat jullie hebben gekozen voor een KDV! Erg goed voor zijn ontwikkeling en voor jou wat meer ruimte!
    Kelly onlangs geplaatst…Beautyshoppen bij het event van de TuinenMy Profile

  • Reageren
    Marloes ❤ Budgetproof.nl
    16/10/2015

    Ahhh die James, ik ben benieuwd naar het vervolg. Snap dat je moederhart breekt als je ‘m zo verdrietig achter moet laten. Ik hoop dat hij snel went. Is niet niks natuurlijk inderdaad als jullie altijd onafscheidelijk zijn geweest.
    Marloes ❤ Budgetproof.nl onlangs geplaatst…Review: leef iBRIDGE extern geheugen voor iPhoneMy Profile

  • Reageren
    Nicky
    16/10/2015

    Ahh wat zielig, wij hebben zelf nog geen kinderen maar wat zal dat moeilijk zijn zeg…Hopelijk gaat het steeds beter, ben benieuwd hoe het de tweede keer is gegaan!
    Nicky onlangs geplaatst…5KM hardlopen | IAK City Run EindhovenMy Profile

  • Reageren
    Lifesabout
    16/10/2015

    Dat is het ook, jullie zijn nog geen.moment zonder elkaar geweest. Ik herken het niet maar dat had andere redenen (blogje van gister). Maar weet wel dat het moet wennen voor beide partijen. Stoer van je om die zure appel op te eten 😉
    Lifesabout onlangs geplaatst…Lichtpuntjes van het moederschapMy Profile

  • Reageren
    Liset - Beautydagboek
    16/10/2015

    Ach wat sneu dat je hem de eerste keer zo huilend aantrof, dat geeft zeker geen fijn gevoel om James daar achter te laten. Gelukkig was hij daarna weer lekker aan het eten :). Het is altijd even spannend hoe zoiets verloopt, maar na een paar keer zal hij het vast enorm leuk gaan vinden.

  • Reageren
    Channah
    16/10/2015

    Het is ook echt super moeilijk, echt even door de zure appel heen bijten. Maar ik snap je heel goed hoor, mijn dochter van nu 6 maanden en ik zijn ook nog nooit van elkaar gescheiden geweest, als ze straks naar de opvang gaat wordt dat ook even pittig, maar in ons geval meer voor mij dan voor haar, haha!
    Channah onlangs geplaatst…Mijn sportschemaMy Profile

  • Reageren
    Linda
    16/10/2015

    Wat jammer dit, natuurlijk heb je in een kinderdagverblijf meer te doen. Ik heb er jaren gewerkt naast mijn studie en later als pedagoog maar dit is niet erg netjes van ze. Zelfs als het om wennen gaat en dit voor hem ook voor het eerst is. Tip: kom de volgende keer een half uur te vroeg dan zie je hoe het echt gaat. Kelly van theblogmother heeft hier ook over geschreven dus misschien interessant om haar ervaringen te lezen.
    Linda onlangs geplaatst…DIY: Knutselen met van kartonMy Profile

  • Reageren
    Saskia
    16/10/2015

    Respect voor de manier waarop je dit hebt aangepakt! Ik hoop dat de tweede keer al een stukje makkelijker zal zijn. Succes!
    Saskia onlangs geplaatst…Recensie: Linda Jansma – VerbrokenMy Profile

  • Reageren
    Anneleen
    18/10/2015

    Wat vervelend… Hopelijk is de 2e keer beter verlopen! 🙂
    Anneleen onlangs geplaatst…Babbelmomentje: Kiezen voor zekerheid of je hart volgen? #8My Profile

  • Reageren
    Kim | Kimsbloglife
    21/10/2015

    Ooooh wat zielig 🙁 Ik kan me voorstellen dat je moederhart breekt als je dat ziet, en dan moet je hem weer achterlaten… Maar anderzijds moet je maar proberen te denken dat ze daar wel goed voor hem zorgen en dat hij er ook leuke momenten beleeft met de andere kindjes en de begeleidsters 🙂 Ben benieuwd hoe het de tweede keer verlopen is. Hopelijk wennen jullie er allebei snel aan.
    Kim | Kimsbloglife onlangs geplaatst…Herfstshoplog Primark GentMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.