Een grote stap voor mijn broer

Geschreven door mijn moeder. Het wordt een hele verandering, voor Niels en voor ons.


Straks in april gaat ie – met zorg op maat – op zichzelf wonen. Zijn verhitte hoofd boven de PlayStation, zijn handen die druk dansen over de controller, ik zal het missen. Niet meer een van de live concerten van Guus Meeuwis horen schetteren vanuit zijn kamer. Het zal enorm wennen zijn.

Leeg ook, en rustig. Want Niels heeft altijd een mening, vindt dingen, wil zich verbaal laten gelden in een gezin waar communiceren een tweede natuur is. Hij doet daar op zijn eigen niveau volop aan mee.

“Je mag altijd zeggen wat je denkt en wat je vindt, ook als een ander het er niet mee is. Altijd alles zeggen, en er niet mee rond blijven lopen “. Met die stelregel heb mijn drie bloedjes opgevoed. Een stelregel die ik, achteraf bekeken, wel eens behoorlijk heb verfoeid en nog steeds, aangezien het fenomeen ‘discussie’ in mijn gezin zoiets is als ‘ademen’.  Wel jammer trouwens dat zoveel andere regels die ik ooit heb gepoogd in te voeren, gaandeweg de jaren klaarblijkelijk in het niets zijn opgelost….

Ja, het zal stil zijn straks zonder Niels. Niet meer het gebonk-bonk in de bijkeuken als hij zijn zware werkschoenen uittrekt. Niet meer zijn hongerige schreeuw “mammmaaaa, wat eten we?”  als ie zich na een dag werken heeft omgekleed en met grote gretigheid op de koekjestrommel stort.

Wat zullen we moeten wennen. Ik nog het meest. 26 jaar vergroeid met mijn bijzondere kind. 26 jaar van pieken en dalen, van sturen, coachen, van kwetsbaarheid ombuigen naar weerbaarheid, van heel langzaam loslaten, van beschermen en toch laten groeien. Het was een lange weg, maar ik had het niet willen missen. Ik heb ervan geleerd en het heeft me gevormd als mens.

En nu zijn we hier beland. En hoe spannend en eng vinden we het. Als ik dezer dagen ’s nachts de slaap niet kan vatten, als ik me voorstel hoe hij straks in zijn appartement woont, alleen, zonder mij, dan heb ik momenten waarop ik twijfel of het een goede stap geweest is, of we er echt klaar voor zijn. Om nog maar te zwijgen van het hele regiment beren dat ik nu al op de weg zie …..

Hijzelf daarentegen ziet het helemaal zitten. Hij vindt het ook wel stoer. Hij verheugt zich erop dat ie straks eindelijk zelf mag bepalen wanneer ie naar bed gaat, dat hij eindelijk zijn vaste televisieprogramma’s kan kijken zonder irritant gezap van de overige gezinsleden.

Ja, hij heeft er zin in. In zijn eigen kleine wereld is alles rustig en overzichtelijk, daar zijn geen beren op de weg, daar loeren geen gevaren, daar is zijn leven gekaderd en dartelen denkbeeldige vlinders onbezorgd van bloem tot bloem.

Soms zou ik willen dat ik in z’n koppie kon kijken, mij even in zijn wereld kon wanen, om rust en basis op te snuiven. Dan zou ik daarna vast gelaafd weer de hectische en veeleisende wereld om mij heen het hoofd kunnen bieden. Iemand heeft wel eens tegen mij gezegd “Jij zou wat meer van de rust van Niels moeten hebben….”..

Af en toe merk ik dat de verandering die ophanden is ook hem aan het denken zet. Bijvoorbeeld als hij vraagt “mama, als ik alleen in mijn appartement zit, en ik wil samen met jou naar GTST kijken, of ik wil even met Pip spelen, dan kom ik gewoon naar huis hoor, want het is maar tien minuten lopen.”

Op zulke momenten blijf ik een brok wegslikken, elke keer weer.

Mijn bijzondere zoon, op de drempel van een nieuw leven.

Mijn moeder houdt ook een blog bij.

Dit vind je misschien ook leuk

23 reacties

  • Reageren
    Channa
    27/01/2016

    Wauw, wat mooi geschreven en wat leuk dat je moeder ook blogt. Bijzonder! 🙂

  • Reageren
    Josan
    27/01/2016

    Wat een spannende nieuwe fase. Mooi hoe je moeder zowel de bezorgdheid als trots weet te verwoorden. Samen met jullie is Niels hier uiteindelijk toch gekomen. Ik wens jullie en hem alle goeds en hoop in de toekomst nog eens te lezen hoe het nu gaat.
    Josan onlangs geplaatst…6 Voordelen van een alleenstaande moeder zijnMy Profile

  • Reageren
    Tamara
    27/01/2016

    Wat ontzettend mooi geschreven! Dit lijkt me toch de grootste manier van loslaten die er is, als je kind uit huis gaat.
    Tamara onlangs geplaatst…Je oudste naar school en een Baby, hoe doe je dat?My Profile

  • Reageren
    Dorien
    27/01/2016

    Wat mooi geschreven! Lijkt mij helemaal niets als de kinderen het huis uit gaan. Het zal wel weer even wennen zijn!
    Dorien onlangs geplaatst…HAIR: 5X GEHEIMEN VOOR HET PERFECTE HAAR!My Profile

  • Reageren
    ilse
    27/01/2016

    Wat mooi verwoord! Mijn broer is 3 jaar geleden begeleid gaan wonen. Iedereen moest wennen, behalve hijzelf. Hij vond het vanaf het begin geweldig dat hij nu ook zijn eigen huis had, zijn sociale netwerk is behoorlijk gegroeid sindsdien en hij geniet van zijn medebewoners!
    Een hele stap, maar bij ons als vanzelf goed verlopen!

  • Reageren
    Liset - Beautydagboek
    27/01/2016

    Wat een mooi beschreven verhaal. Ik denk dat het hoe dan ook wennen is als je kind uit huis gaat, maar het is vooral fijn om te lezen dat hij er zo’n zin in heeft. En wat lief dat hij ook wel graag weer thuis wil komen om GTST te kijken :).
    Liset – Beautydagboek onlangs geplaatst…MAC Viva Glam Ariana Grande lipstickMy Profile

  • Reageren
    Myrthe
    27/01/2016

    Wat een supermooi geschreven stuk! Jullie kunnen trots op hem zijn!
    Myrthe onlangs geplaatst…TAG: 25 Food vragenMy Profile

  • Reageren
    Wilma
    27/01/2016

    Knap dat die stap is gezet, dat zal erg moeilijk zijn geweest!
    Wilma onlangs geplaatst…Spulletjes waar je blij van wordt #1My Profile

  • Reageren
    Nesrin
    27/01/2016

    Het lijkt mij moeilijk om een kind uit huis te zien gaan en dit geval lijkt het mij nog moeilijker. Fijn dat hij er zelf veel zin in heeft, op bezoek kan komen en het maar 10 minuten lopen is. U lijkt mij een hele sterke vrouw (ik denk hierbij ook aan alles wat u met uw andere dochter hebt moeten meemaken) en ik hoop voor jullie allemaal dat dit helemaal goed gaat.
    Nesrin onlangs geplaatst…Over schapen, Dersim & mijn writer’s blockMy Profile

  • Reageren
    Nicole
    27/01/2016

    Wat mooi geschreven! En wat bijzonder dat je moeder ook blogt!
    Nicole onlangs geplaatst…Winactie! Win een poster naar keuze bij Hebbers!My Profile

  • Reageren
    Amy
    27/01/2016

    Je moeder heeft een bijzondere en mooie schrijfstijl! Vind d’r blog ook heel open, mooi om te zien! Las haar “sidebar stukje” en ze komt over een onwijs sterke vrouw!
    Amy onlangs geplaatst…Wat heb ik uiteindelijk gemist?My Profile

  • Reageren
    Leonie
    27/01/2016

    Wauw.. Ik ben er even stil van. Ontzettend mooi stukje.
    Wat tof dat je moeder ook blogt!
    Leonie onlangs geplaatst…Mamakraamt: De combinatietest, wel of niet?!My Profile

  • Reageren
    Lindsey Beljaars
    27/01/2016

    Wauw wat bijzonder en prachtig geschreven!
    Lindsey Beljaars onlangs geplaatst…Londen Dag 2My Profile

  • Reageren
    Andrea
    27/01/2016

    Je hebt echt een mooie familie Sanne.
    Andrea onlangs geplaatst…COMFY MET NOPPIESMy Profile

  • Reageren
    Lifesabout
    27/01/2016

    Je moeder kan zo prachtig schrijven! Het lijkt mij heel gek en leeg maar ook weer een mooie nieuwe periode.
    Lifesabout onlangs geplaatst…Jeugdsentiment en jeugdherinneringen. Dit mis ik absoluut niet.My Profile

  • Reageren
    Elisabeth
    27/01/2016

    Aaaaah wat mooi geschreven! Heel ontroerend, spannend, maar ook heel fijn dat hij op zichzelf kan gaan wonen.
    Elisabeth onlangs geplaatst…Organix Goodies Squeezy (Knijpzakjes)My Profile

  • Reageren
    Nadia
    27/01/2016

    Wat mooi geschreven. Erg spannend hoor!

  • Reageren
    Romy
    27/01/2016

    Wat spreekt er veel liefde uit deze blog, en wat bijzonder dat voor je moeder het moment is gekomen om hem los te laten.
    Romy onlangs geplaatst…Wat is toch het geheim van die Kinder Surprise eieren?My Profile

  • Reageren
    Jodi - liefthuis
    27/01/2016

    Jeetje ik ben er stil van. Ik werk in het speciaal onderwijs en zie dus veel verschillende leerlingen. Nu ik zelf een spruit heb kijk ik anders tegen mijn leerlingen aan. Ze zijn hetzelfde maar ik zie het nu ook als een moeder ipv alleen een docent.
    Heel mooi om te lezen hoe je hier tegenaan kijkt en aan het einde pink ik een traantje weg.
    Jodi – liefthuis onlangs geplaatst…De grap van onze vluchttas…My Profile

  • Reageren
    Anneleen
    27/01/2016

    Heel mooi geschreven! Ik hoop dat Niels daar snel gaat wennen en dat hij het goed gaat doen in zijn eigen stekje 🙂 jullie mogen trots zijn op zo’n bijzondere broer/zoon!
    Anneleen onlangs geplaatst…Strengths and weaknesses testMy Profile

  • Reageren
    Nicole
    28/01/2016

    Wat schrijf je moeder mooi zeg.. Het lijkt me heel erg wennen als opeens je kind uit huis gaat, vooral in deze situatie. Zal nog meer loslaten zijn denk ik. Gelukkig woont hij maar 10 minuten weg 😉
    Nicole onlangs geplaatst…Proefparade Beauty collection 2016My Profile

  • Reageren
    Joyce
    28/01/2016

    Heel erg mooi geschreven en ik kan me niet eens voorstellen hoe het zou zijn om zo’n bijzonder kind los te laten en uit te laten vliegen. Maar ik weet zeker dat het hartstikke goed komt allemaal!
    Joyce onlangs geplaatst…Pasta met spinazieMy Profile

  • Reageren
    Babeth
    28/01/2016

    Wauw wat knap geschreven! Heel erg spannend maar het komt vast en zeker helemaal goed!
    Babeth onlangs geplaatst…Aankoopjes Vila, The Sting & SupertrashMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.