Dingen die je gedaan moet hebben #2: vrijwilligerswerk (mijn ervaring)

vluchtelingenwerkIn mijn vorige artikel van de reeks ‘Dingen die je gedaan moet hebben’ gaf ik al aan dat, hoewel ik het geweldig vind om over beauty te schrijven, ik ook graag af en toe andere onderwerpen aansnijd die iets meer ‘out of the box’ zijn en meer diepgang bevatten dan de gemiddelde nagellakreview. Volgens mij viel het eerste artikel waarin ik vertelde over mijn backpackervaring in goede aarde, en daarom besloot ik een vervolg te maken.

Misschien wel een van de meest cliché antwoorden als je iemand vraagt wat hij graag nog in zijn leven zou willen doen: vrijwilligerswerk. De een wil graag helpen waterputten bouwen in Afrika, de ander wil Engels onderwijzen in een derdewereldland, en weer een ander wil zich inzetten tegen het kappen van bomen in het regenwoud. Eigenlijk was ik zelf nooit zo bezig met het principe vrijwilligerswerk. Ik had een bijbaan, verdiende leuk geld, en kon me in principe veel dingen veroorloven. Leuk natuurlijk, maar op een gegeven moment merk je dat de voldoening van geld uitgeven een beetje went.

Toen ik mijn vwo-diploma had gehaald, had ik nog een paar maanden over voordat mijn studie zou beginnen. Eigenlijk een beetje voor de lol ben ik toen op internet gaat kijken wat ik in die maanden zou kunnen doen, want stilzitten, dat is voor mij geen optie. Per toeval stuitte ik op een advertentie waarin ze vrijwillige ‘taalcoaches’ zochten. Dit hield in dat je een paar maanden taalhulp biedt aan iemand die zijn inburgeringsexamen moet halen. De inburgeraar krijgt 1x in de week op school les, en als taalcoach geef je dan wat extra ondersteuning, gewoon bij de persoon thuis. De werkzaamheden bestonden uit oefenen met woordjes, uitspraak, Nederlandse geschiedenis en alledaagse situaties zoals boodschappen doen of een rekening afsluiten. Dat klonk leuk, en al helemaal omdat ik in september zou beginnen met een studie Taal & Communicatie.

Ik schreef een sollicitatiebrief, werd binnen no-time gebeld en mocht daarna op gesprek komen. Na even wat gebabbeld te hebben kreeg ik een Chinese mevrouw toegewezen, die al 10 jaar in Nederland woonde, maar de taal amper sprak. Ik kreeg een boekwerk mee waarin wat informatie stond en verder was het de bedoeling dat ik zelf mijn ‘lessen’ voorbereidde.
vwnn

Mijn eerste ontmoeting met de Chinese dame die een jaar of 25 was en een kind van 10 had, kan ik me nog goed herinneren. Er stonden twee veel te kleine Chinese slofjes voor mij klaar, waarvan ze per se wilde dat ik ze aantrok. Natuurlijk deed ik dat, ik vond het zo aandoenlijk! Toen ik net zat kwam ze me keurig vragen of ik wat te drinken wilde, en of ik er ook een koekje bij wilde. Ik moest lachen want ik wist zeker dat ze dit op inburgeringscursus had geleerd.

Elke week kwam ik bij haar langs en elke week leerden we elkaar een beetje beter kennen. We hebben veel gelachen samen omdat ze sommige dingen soms zo idioot uitsprak. En soms gaf ze ook gewoon hele verkeerde antwoorden. Dan moest ze een vraag beantwoorden: ‘Waar staat het fornuis?’ en dan zei zij: ‘In de garage!’. Dan moest ik haar uitleggen dat het fornuis natuurlijk in de keuken staat. Stukje bij beetje liet ze me steeds meer toe in haar vertrouwde wereld en kwam ik ook steeds meer over haar verleden te weten, en haar redenen waarom ze halsoverkop uit China was verhuisd. Die verhalen waren meer dan eens bijzonder aangrijpelijk. Ik kreeg een zwak voor haar, mijn Chinese leerlinge.
DSC_1240

We oefenden met allerlei kleine dingen, die voor ons als Nederlanders zo normaal zijn, maar wat haar de grootste moeite kostte. Zoals ‘praat eens met de buurvrouw over het weer vandaag’. Dat was dan een van haar taken en dat vond ze bijzonder moeilijk. Ook kreeg ze op een gegeven moment een telefoonrekening van 400 euro, waar ze helemaal niks van snapte. Ik paniek vroeg ze of ik voor haar de telefoondienst wilde bellen. Dit was natuurlijk niet de afspraak en uiteindelijk zijn we toch zover gekomen dat ze zelf belde, en er zelf achter kwam wat er aan de hand was.

Na een maand of drie had ze dan eindelijk haar inburgeringsexamen. Wat was ik zenuwachtig voor haar! Als ze het haalde zou dat betekenen dat ze eindelijk kon proberen een baantje te zoeken. Een uur nadat ze de uitslag van het examen had gekregen, belde ze mij. Ze was geslaagd! Ze was zo ontzettend blij en ze bedankte me voor het feit dat ik daar elke week op vrijwillige basis kwam om haar te helpen. Het ontroerde me dat ik door een voor mij zo gewone daad, voor haar zoveel had betekend.
DSC_1234

Ik ben ontzettend blij en trots dat ik zulk mooi werk heb mogen doen. In de toekomst zou ik graag op nog grotere schaal vrijwilligerswerk willen verrichten, als dit in mijn schema past.

Hebben jullie ervaringen met vrijwilligerswerk?

Dit vind je misschien ook leuk

2 reacties

  • Reageren
    Roos
    16/02/2014

    Wauw echt prachtig! Zo mooi wat je voor iemand hebt kunnen doen!
    Ik heb zelf een tijdje stage gelopen in de psychiatrie bij een activiteitencentrum. Een babbeltje hier, een spelletje daar.. Het waren zulke kleine dingen maar het betekende heel veel voor de mensen daar. Het is zeker iets wat je gedaan moet hebben!

  • Reageren
    Nadia
    26/02/2015

    Beetje late reactie, haha. Ik zag dit artikel net bij de aan te raden artikelen… Maar wat cool dit, het klinkt ook echt leuk!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.