De verwerking van een bevalling

IMG_2422

Ik kan er grapjes over maken, ik kan er lollig over doen, mijn vriend kan er lollig over doen, ik kan hele artikelen volschrijven met alles wat me is bijgebleven van mijn bevalling, ik kan mijn eigen uitspraken terughalen, ik kan jullie ranzige details vertellen op de meest sarcastische manier. Dat kan ik allemaal. Maar wat jullie misschien niet weten is dat een bevalling en zelfs de periode erna tijd kost om te verwerken, ook bij mij.

Disclaimer: Dit artikel is misschien niet het meest geruststellende artikel voor vrouwen die nog moeten bevallen. Het is ook absoluut niet representatief voor het gros van de bevallingen. En het is zeker niet mijn bedoeling om je angst aan te praten. Ik heb echter de behoefte om op het fenomeen ‘verwerking van een bevalling’ in te gaan en het is jouw keuze of je dit wilt lezen of niet. Dit is mijn verhaal.

Het is nu bijna 9 maanden geleden dat ik ben bevallen. En een gezegde luidt ook wel ‘9 maanden op, 9 maanden af’ wat inhoudt dat je ook 9 maanden bezig bent met ontzwangeren. Dat is helemaal niet zo gek, want je lichaam moet herstellen van een zwangerschap. En niet te vergeten van een bevalling. Denk aan hechtingen, aambeien, bekkeninstabiliteit, je gewicht en natuurlijk de hormonen die je lichaam ook weer moeten verlaten. Daarnaast is er sprake van mentaal herstel. Je hebt maanden met een kindje in je buik gelopen en dan ben je ineens moeder, die vanaf dat moment een bijzonder grote verantwoordelijkheid met zich mee draagt. Misschien moet je nog wel aan kindje wennen en ben je niet vanaf het eerste moment head over heels in love met de kleine, omdat het nog allemaal zo nieuw is of omdat de bevalling misschien wel heel erg zwaar was.

Daarover gesproken, uit een onderzoek bleek dat zo’n 34% van de vrouwen haar bevalling als traumatisch ervaart*. Dit heeft, zo las ik, deels te maken met gedachten als ‘ik ga dood’ op bepaalde momenten. Heftig, maar toch zou ik zulke gedachten wel kunnen plaatsen.  Een kind ter wereld brengen gaat vaak gepaard met met een hoop geweld. Dit hoeft natuurlijk niet altijd, maar het kind wordt in principe snel en ruw uit je getrokken, er komt een aanzienlijke hoeveelheid bloed bij kijken, en tsja, je vagina is nou eenmaal niet van elastiek, dus het voelt nog altijd alsof er iets veel te groots door iets veel te kleins heen moet. En als het even tegenzit zoals bij mij dan komen er ook nog wat hardhandige tools bij kijken.

De nasleep van een bevalling is in sommige gevallen ook niet de minste. Natuurlijk is je kraamweek een geweldige week vol cadeautjes, aandacht en bezoek. Maar ik was aan bed gekluisterd, kon niet lopen, kon niet zitten kon niet staan. Hyperventileerde bij de minste of geringste beweging en heb nog twee dagen met een blaaskatheter moeten lopen omdat ik gewoonweg was vergeten hoe ik moest plassen. James’ eerste luiertje heb ik pas na 10 dagen kunnen verschonen. Ik heb dagen moeten toekijken hoe anderen hem verschoonden, hem ik badje deden en hem aankleedden. Ook dat had ik graag anders gezien. En ook dat heb ik moeten verwerken. Daarbij wil ik wel graag vermelden dat ik opgelucht ben überhaupt een kraamweek te hebben gehad, want dat is niet vanzelfsprekend voor iedereen. Vrouwen met een prematuur geboren baby die (lange tijd) in het ziekenhuis moet blijven, hebben helemaal geen kraamweek. Ook voor deze dames zal er ongetwijfeld een behoorlijke verwerkingsperiode nodig zijn.

Wat mij enorm heeft geholpen en wat eigenlijk nog steeds helpt is erover te praten. Destijds met mijn kraamverzorgster, en nu nog steeds met mijn vriend, want hij begrijpt het het beste. Hij was er tenslotte bij. Ik heb niets aan anderen die tegen mij zeggen “maar San, dat hoort er allemaal bij. Een bevalling doet nu eenmaal pijn” of: “maar er zijn je al miljarden vrouwen voor geweest”. Iedereen ervaart haar bevalling anders. Feit blijft, of je nu een keizersnede of een natuurlijke bevalling hebt gehad, je een kind op de wereld zet en dat is een van de meest ingrijpende ervaringen in een mensenleven. Dus laten we elkaar vooral geen mietje noemen.

Dan maar meteen de vraag, hoe gaat het nu? Want zoals ik al zei zijn we nu inmiddels 9 maanden verder en dat zou volgens de boekjes betekenen dat ik helemaal ontzwangerd ben. Jullie wisten vast al van mijn hardnekkige – ik noem het beestje maar gewoon bij de naam – aambeienklacht. Maanden heb ik aan de medicijnen gezeten om het nog enigszins dragelijk te maken om naar de wc te gaan. Van deze klacht ben ik inmiddels grotendeels af. Ik zal niet teveel in details treden maar het komt er in ieder geval op neer dat ik niet meer huilend mijn keutel hoef te leggen. En da’s een opluchting kan ik jullie vertellen. Verder zitten er nog twee hele zwangerschapskilo’s aan waarvoor ik nog geen pogingen genoeg heb gedaan om ze weg te krijgen. Maar weet je, ik ben blij met mijn lichaam en ik vind het voorlopig helemaal prima zo. In een eerder artikel konden jullie ook al lezen dat mijn haar inmiddels weer begint aan te groeien. De kale plekken zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor babyhaartjes.

Met onze lieve James gaat het ook goed. Daarover vertel ik in een later artikel meer.

Hoe hebben andere vrouwen hun ontzwangerperiode ervaren?

*Bron

Dit vind je misschien ook leuk

24 reacties

  • Reageren
    Kelly Caresse
    29/05/2015

    Wat een leuk geschreven artikel met veel herkenning! Ik had (helaas) een spoedkeizersnede van een prematuurkindje dus niet echt een kraamweek maar de herstelperiode duurde lang en was iets wat ik erg onderschat had vooraf.
    Kelly Caresse onlangs geplaatst…Ik wil jullie iets vragen…My Profile

  • Reageren
    Lifesabout
    29/05/2015

    Goed om van je af te schrijven, niet alleen praten helpt maar ook het schrijven erover. Ook al verloopt een bevalling prima, je moet het altijd verwerken aangezien het heftig is. Mijn ontzwangerperiode is heel bizar verlopen zoals je misschien een keer hebt gelezen. De eerste vier weken lag ik aan de beademing en zal ik mijn dochtertje niet. Heel anders dan ik mij had voorgesteld en ook ik ben nog bezig met de verwerking. Daar kun je ook geen tijd aan geven, wel de tijd ervoor nemen.
    Leuk kaartje trouwens!
    Lifesabout onlangs geplaatst…Van avond- naar ochtendmensMy Profile

  • Reageren
    Manon
    29/05/2015

    Goed dat je hierover schrijft! Ik heb lichamelijk niet zoveel klachten over gehouden aan de bevalling maar ik merk wel dat het emotioneel heel heftig is. Vooral het aanpassen van je COMPLETE leven… Nog steeds kan het me bij de keel grijpen op sommige momenten. Het is niet niks allemaal…
    Manon onlangs geplaatst…Babynamen TAGMy Profile

  • Reageren
    Sylvie
    29/05/2015

    Goed geschreven en fijn dat je hier aandacht aan besteedt. En toch, toen ik zwanger was wilde ik het allemaal niet horen, balen dat anderen moesten herstellen van hun bevalling, maar ik zou op een blauwe wolk zitten en binnen een dag weer rondfladderen. Was dat even een teleurstelling!

  • Reageren
    Eva
    29/05/2015

    Wouw wat een bijzonder verhaal. Bij mij is het allemaal goed gegaan. De bevalling en de kraamweek. Hoewel ik de tweede keer heel ziek was met koorts vlak na de bevalling. En diaree. Probeer maar eens heel vaak te vegen als je net bevallen en gehecht bent… 🙁 Maar goed. Al met al lang niet jou verhaal. Ik ben zelf heel benieuwd hoe je het ervaren hebt en wat jou er doorheen heeft geholpen. Liefs, Eva
    Eva onlangs geplaatst…Top 7 stoute dreumes dingenMy Profile

  • Reageren
    Nesrin
    29/05/2015

    Soms snap ik het woord “natuurlijke” niet voor een bevalling 😉

    Goed dat je hier zo open over bent en dit deelt dit bewonder ik.

    Na een keizersnede en bevalling durf ik het nog een keer aan. Het is de kraamweek die ik niet leuk vond. De eerste weken is als een enge en snelle rit door de achtbaan.
    Nesrin onlangs geplaatst…Junior’s Terrible Two’sMy Profile

  • Reageren
    angelique
    29/05/2015

    Leuk artikel! Ik kan mij weinig van mn bevalling herinneren en moet het doen met de verhalen van mjn zus. Veel vrouwen blijken hier last van te hebben. Leuk kaartje trouwens!
    angelique onlangs geplaatst…Blog | Spam your blogMy Profile

  • Reageren
    Madelaine
    29/05/2015

    Leuk artikel. En liever eerlijke en open artikelen over bevallen dan rozengeur en maneschijn. Weet ik in ieder geval waar ik aan toe ben in december.

  • Reageren
    Michelle
    29/05/2015

    Waar is mijn comment nou heen? Nouja, opnieuw dan maar.
    Ik vind het juist als vrouw die nog nooit is bevallen fijn om niet alleen maar sprookjes te horen. Dit soort posts is 1 van de redenen waarom ik deze blog volg. Je bent eerlijk over de situatie, en op die manier zal ik over een aantal jaar niet denken “ligt het nou aan mij of ervaar ik andere dingen dan anderen” en heb ik waarschijnlijk wel echt het gevoel dat ik doodga tijdens een bevalling. Net zoals bij het trekken van verstandskiezen zal een bevalling ook van de situatie afhangen qua pijn en nasleep (goeie vergelijking wauw haha) maar toch is het fijn om een eerlijk verhaal te horen.

    • Reageren
      La VieSagista
      29/05/2015

      Haha ik vind de vergelijking nog best relevant!

  • Reageren
    damaris
    29/05/2015

    Wat goed dat je hierover schrijft! Ik begrijp je helemaal! Ik heb zelf 3 kinderen en heb echt alle keren de bevalling moeten verwerken. Het is niet niks en het is echt beter om het op je eigen tempo te doen. Ik ben gelukkig niet alleen hierin!
    damaris onlangs geplaatst…REVIEW| Maaltijdkom Loomm & Gezonde Lunch.My Profile

  • Reageren
    Jennifer
    29/05/2015

    En ook al heb je een soepele bevalling, alsnog is er een stukje verwerking. Ik heb verder geen lichamelijke ongemakken gehad, thank god, maar ik heb wat geestelijke dingen te verwerken. Ik vond het bijvoorbeeld moeilijk dat vanaf de geboortedag het niet meer ‘jouw’ baby is die jij in je buik droeg, maar dat ineens de halve wereld ‘iets’ met de baby te doen had en dat iedereen dan op de baby gericht is in plaats van op ‘jou en de baby’. Dan komt er een soort ‘egoïsme’ in de mens naar boven ofzo, lastig om dat een woord te geven. Maar daar heb ik bijvoorbeeld veel last van gehad. Ook doordat een aantal mensen die eerst zeiden “oh, is dit nou wel zo’n verstandige keuze” vooraan stonden om te komen babyknuffelen. Ja, die moesten de eerste tijd echt ver bij mij vandaan blijven.
    Jennifer onlangs geplaatst…Dilemma’s van een newborn moederMy Profile

  • Reageren
    Renée
    29/05/2015

    Mijn bevalling duurde best lang en begon met gebroken vliezen. Er kwam toen alleen maar bloed, dus ik moest meteen naar het ziekenhuis. Hoewel het pittig was, vond ik het achteraf echt bijzonder. Mijn man en ik hebben het er nog heel vaak over. Ik merk dat ik daar behoefte aan heb. Soms kan ik ook ineens vragen; Toen dat en dat gebeurde, aan welke kant van mijn bed stond jij toen eigenlijk? Hele stom misschien hoor. Ik had hechtingen, maar was wel redelijk te been. Alleen als ik erop terugkijk heb ik te veel zelf gedaan die eerste week (weken). Ik vond dat ik mijn slaapje overdag niet nodig had en kon na een weekje zelf wel ff boodschappen doen. Bij een eventuele volgende ga ik het rustiger aan doen. Ik liet ook jan en alleman maar langskomen, en dat gaat ook anders haha. Ik ben nu bijna 6 maanden terug bevallen en voel me wel redelijk de oude. Heb soms nog wel last van een down gevoel, maar dat is meer te wijten aan de pil denk ik.

  • Reageren
    Elisabeth
    29/05/2015

    Ik persoonlijk vind het helemaal niet erg dat je hier niet over op kan houden, ik ook nog niet. En als ik de comments zo lees zijn we niet de enigen. Het is niet niks, bevallen en moeder worden! En dat die rotbevalling je iets héél moois opgeleverd heeft betekent echt niet dat je er niet meer over mag klagen…
    Elisabeth onlangs geplaatst…HypospadieMy Profile

  • Reageren
    Tamara
    29/05/2015

    Om eerlijk te zijn heb ik voor ik moest bevallen van de oudste heel veel verhalen opgezocht over horrorbevalingen en een paar keer de bevalling uit de gelukkige huisvrouw ( incl dat scheur/knip geluid) zodat het alleen maar mee kon vallen. Nou achteraf bleek het niks geholpen te hebben en vond ik het alsnog een hel! Wat wel heeeeel goed hielp is het van me afschrijven en veel praten, net zoals jij dat nu doet. Zoiets als een bevalling, hoe mooi en heftig ook, is iets wat je altijd bij blijft
    Tamara onlangs geplaatst…39 weken zwanger + update verloskundige.My Profile

  • Reageren
    Angela | Great Body & Skin
    29/05/2015

    Ik ken je bevallingsverhaal natuurlijk al en begreep dat het voor jou best heftig was allemaal. Snap dat je dan echt die periode erna echt even moet herstellen op allerlei gebieden. Ik wilde me in eerste instantie niet echt verdiepen in alles omtrent bevalling, voornamelijk vanwege de horrorverhalen waar ik echt niet op zit te wachten. Ik snap echter dat ieders verhaal heel persoonlijk is en het niets zegt over wat een ander kan verwachten. Nu ben ik wel mijn moeder zwangerschapsboek (van 3 zwangerschappen) aan het lezen. Moet zeggen dat er dan wel dingen naar voren komen waarvan het goed is om te weten. Zo zijn we bv maar snel in ieder geval telefoonnummers in onze mobieltjes gaan zetten (of nou ja, gaan we doen).

    Hoe dan ook: jouw zwangerschapsverhalen lees ik met plezier en kan ik hebben 🙂
    Angela | Great Body & Skin onlangs geplaatst…Lezersreactie: Obsessief Gedrag en Angst om Dik te WordenMy Profile

  • Reageren
    Martine
    30/05/2015

    Mooi geschreven..
    Herkenbaar. Ik vond mijn bevalling ook een traumatische aangelegenheid. Had weken erna nog flashbacks van toucheren en bijna twee uur persen. Kindje met vacuüm eruit en meteen aan beademing en couveuse in. Pas twee weken geleden heb ik er om kunnen huilen hoe eng dat was. En ga nu naar de haptonoom om het te ‘verwerken’.
    En ja.. Dan moet er dus ook nog een keer een tweede kindje komen, ik houd m’n hart vast! Haha.
    Gelukkig ervaren veel vrouwen dit dus hetzelfde, en dat heeft steun!

  • Reageren
    Channah
    31/05/2015

    Mijn kraamweek bracht ik door in het ziekenhuis en ook al even voordat ik bevallen was, was het ziekenhuis mijn tweede huis. Meteen na de bevalling dacht ik mooi van alles af te zijn, maar pas na een paar weken kwam de klap van alle hectiek eigenlijk. Het heeft toch wat meer impact gehad dan ik gedacht had. Ach, tijd heelt alles en in de tussentijd geniet ik lekker van mijn kleine meid!
    Channah onlangs geplaatst…Where it begins..My Profile

  • Reageren
    Anneleen
    31/05/2015

    Ik vind het heel knap dat je hier zo open en eerlijk over schrijft!
    Anneleen onlangs geplaatst…No Words TagMy Profile

  • Reageren
    laura
    31/05/2015

    Helemaal eens met de andere comments! Bij zoveel youtubers wordt bijvoorbeeld ook echt slechts het positieve gefilmd en na de bevalling zie je ook niks over een nabevalling of een hechting of wat dan ook. Heb al zoveel geleerd van jouw blogposts. Thanks daarvoor!

  • Reageren
    Bregje
    01/06/2015

    Heel herkenbaar en goed dat je het bespreekbaar maakt!! Na 9 maanden had ik het gevoel dat de zware jas met hormonen eindelijk van mijn schouders gleed en sindsdien voel ik me steeds beter. Heb naast t fysieke ook een psychische tik opgelopen, door een ziekenhuisopname na 3,5 week en veel spanningen veroorzaakt door naasten. Nu, een jaar na dato, heb ik wel t idee dat de boel weer redelijk op orde is. Slik nog vitamine b12 tegen de laatste fysieke kwaaltjes en dan ben ik over n tijdje hopelijk weer echt fit!
    Bregje onlangs geplaatst…Help! Ik heb niks om aan te trekken!My Profile

  • Reageren
    Rosanne
    01/06/2015

    Wat goed geschreven en inderdaad word er te vaak te luchtig overgedaan. Wat nou roze wolk? Hier niet hoor! Tuurlijk, mijn meisje was/is de mooiste en liefste van de wereld maar de bevalling.. mijn god.. Ik ben redelijk nuchter ingesteld dus ik ‘zou het allemaal wel zien’. Het liefst zonder medicatie omdat ik dat vast wel aan zou kunnen en ik best een hoge pijngrens heb. Ik hoor mezelf dat nog zeggen tegen de verloskundige, toen de weeen waren begonnen en ze mijn ontsluiting kwam checken. Die moet wel gedacht hebben.. ‘wacht maar meisje tot het echte werk begint’.
    Anyway, medicatie was dus nodig ( bedankt dat het bestaat!!!! denk ik nu dan).. Toen ons meisje er was, wilde ik graag borstvoeding geven. Niet gelukt en wat baalde ik ervan dat ik dat niet kon geven. Plus de ‘ik wil geen medicatie tijdens de bevalling’ en ik was volledig het padje af als controlfreak…
    Om een lang verhaal kort te maken… gesprekken gehad met een verloskundige die gespecialiseerd is om kraamvrouwen weer op een roze wolk te krijgen, plus met mijn vriend goede gesprekken gehad hebben mij er weer op geholpen..

  • Reageren
    Hanneke
    03/06/2015

    Jaaaa, die 9 maanden op 9 maanden af. Ik was opgelucht toen dat moment er was en ik officieel ontzwangerd was. Toen ik een maand later ook stopte met de borstvoeding kreeg ik mijn lijf helemaal weer terug. En jij: toeleven naar James’ z’n 1e verjaardag, da’s ook een super bijzondere tijd, vond ik ook echt een deel van de verwerking! X
    Hanneke onlangs geplaatst…Update: Baby van 1 jaar laten doorslapen, lukt het?My Profile

  • Reageren
    Elaine
    18/03/2016

    Heftig! Maar wel heel goed geschreven en fijn om te lezen dat je er doorheen bent gekomen! Er is inderdaad veel te weinig aandacht voor en kennis over… Wel heb ik onlangs een stichting ontdekt die hiermee aan de slag gaat door informatie te verzamelen en onderzoek te stimuleren. Denk dat er nu langzaam maar zeker bewustzijn voor bevallingstraumas komt… http://stichtingbevallingstrauma.nl/ – voor wie het interessant vindt of hulp nodig heeft.

    Liefs,
    Elaine

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.