De tijden zijn veranderd

hands

Af en toe wil ik graag een verhaal of gedicht van mijn moeder delen, omdat zij vaak precies de juiste woorden weet te vinden die ik soms moeilijk vind om te formuleren. Ze schreef een kwetsbaar gedicht over mij, en ook deel ik een eveneens een gevoelig verhaal van haar over mijn aanstaande moederschap en haar ‘lege nest’.

Gedicht: mijn kind

Als je denkt dat je vleugels
sterk genoeg zijn,
vlieg

Als je voelt dat de wereld 
klaar voor je is,
vlieg

Ik zal je route altijd volgen
de bloemen die je kust
de vlinders die je vergezellen

en wil je even niet meer vliegen
zal ik je in mijn armen wiegen
en van het leven vertellen.

Verhaal: de tijden zijn veranderd

“Mama, wanneer kom je weer terug?” 
Terwijl ik met lief en vijf kids als tijdelijk samengesteld gezin de contreien rond Baveno met wat onstuimigheid opklop, heb ik bijna dagelijks contact met mijn inmiddels 29 weken zwangere bloedje die traditiegetrouw met de ruim twintig koppige familie van haar vriend plus aanhang is neergestreken op Ameland. 
Het moederdier in mij blijft altijd alert, dichtbij, maar ook op afstand, juist nu. Ik leef mee met haar harde buiken, ben ongerust over haar bloedneuzen, ik zie op de foto’s de verandering in haar ogen en hoor de groeiende volwassenheid in haar stem. Wat had ik haar graag bij me gehad, net als vroeger. Het idee dat mijn nest ooit leeg zal zijn kan me soms nu al verdrieten. 
De tijden zijn veranderd. De jaren dat we met mijn persoontje als Moeder de Gans voorop en mijn drie kuikens in een traag bewegend sliertje erachteraan voor de zoveelste keer in de bloedhitte van een of ander Zuid-Europees land verdwaalden op zoek naar het zoveelste marktje, omdat we de kaart weer eens op de kop hielden, de vakanties waarin plots iedereen ziek werd of opgezette ledematen kreeg, en de momenten dat de auto het op cruciale momenten begaf en we kreunend en hijgend, met ergens in mijn kielzog een pruttelend stemmetje “mama waarom kun je gewoon niet in de bewoonde wereld blijven..?”, de verzengende zon trotseerden en geen idee hadden in welke richting we een garage konden vinden, die jaren liggen inmiddels achter ons. Maar soms heb ik stilletjes heimwee naar die saamhorigheid van toen, van “mama, als we een garage vinden, krijgen we dan een ijsje?” of “als we de camping hebben teruggevonden, mogen we dan meteen zwemmen?”. En wat te denken van “mama als de auto het weer doet en het restaurant is nog open, krijg je van mij een slush puppy”. Altijd ging er wel wat mis, en het gekke was, we stelden ons er gewoon op in. Het was zelfs zo dat we verbaasd waren als alles gesmeerd liep. Al die jaren lagen de fluorescerende hesjes in de auto permanent klaar voor gebruik en was de lidmaatschapskaart van de ANWB mijn belangrijkste pasje. Terwijl ik in gedachten onze vele lotgevallen de revue laat passeren hoor ik aan de andere kant van de lijn ongeduldig “mama, joehoe, ben je er nog, wanneer kom je terug?”  
Ze heeft me net een foto gestuurd waarop ze trots staat met haar dikke buik en haar lange blonde haren, mijn kind voor wie het nest altijd een nest zal blijven.
“Zondagmiddag zijn we weer thuis Sanne, pas goed op jezelf, ik bel je gauw!”  

Ik ben, uiteraard, benieuwd wat jullie van deze schrijfsels vinden. Laat je het weten bij de comments?

Mijn moeders blog vind je hier.

Bron foto

Dit vind je misschien ook leuk

7 reacties

  • Reageren
    littlehappiness
    31/08/2014

    Heel mooi en hartverwarmend geschreven!

  • Reageren
    Lilly
    31/08/2014

    Ik had je mams blog al eerder gevonden, haha ik ben niet eens zwanger, heb niet last van hormonen en moet hier een traantje van pinken. Prachtig geschreven!

  • Reageren
    Sabien
    03/09/2014

    Prachtig en… ontroerend!

  • Reageren
    Iris
    05/09/2014

    Je vraagt zelf aan mensen of ze willen zeggen wat ze van je schrijfsels vinden, maar als ik dan schrijf dat ik het een aaneenschakeling van sentimentele clichés vind haal je het weg.

    Blijkbaar wil je alleen maar complimentjes lezen, dus dan kun je beter schrijven dat je graag een veer in je kont ontvangt, maar niet openstaat voor eerlijke en kritische feedback.

    • Reageren
      La VieSagista
      05/09/2014

      Dag Iris, je verwoordt je kritiek op een vervelende manier en dat vind ik respectloos naar mijn moeder toe. Het zijn niet mijn schrijfsels, maar die van haar. Ik hoef dus geen veer in mijn reet nee.

  • Reageren
    Iris
    05/09/2014

    Wat is er respectloos aan? Ik geef alleen mijn gevoel weer na het lezen van de schrijfsels van je moeder en helaas voor haar was ik daar dus niet erg van onder de indruk.

    Dat kan gebeuren, want niet iedereen vindt immers hetzelfde mooi of onroerend en daar hoor je ook gewoon rekening mee te houden als je iets op het internet zet. Mensen die daar niet tegen kunnen, kunnen het beter bij een dagboek houden.

  • Reageren
    IMJ
    07/09/2014

    Wow… Prachtig!
    IMJ onlangs geplaatst…La VieSagistaMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.