De fase die je wist dat zou komen is daar

Sinds een paar weken is mijn jongste telg in de fase beland die voor ons allemaal nogal frustrerend is. Ik heb het niet over de nee-fase (al wordt er door haar vaak genoeg met ontkenningen gestrooid), ik heb het over de alles-is-van-mij fase. Vooral haar broer is hier de dupe van.

Die twee van mij konden tot voor kort echt goed samen spelen. Om de beurt met de rode stift kleuren (want die willen ze natuurlijk altijd tegelijk), eerst hij op de tractor dan zij, samen gezellig een filmpje kijken, een bakje chips delen. De laatste weken is dat echter nauwelijks meer mogelijk. Isé begint al te tetteren als James mij met 1 vinger aanraakt. “Mijn mama!” roept ze dan zo hard ze kan.

In het begin vond ik het nog wel aandoenlijk. Vooral de manier waarop de ‘mij-tjes’ en de ‘ik-jes’ haar mond uit kwamen. Die kordate manier van praten en de armbewegingen erbij, ‘heerlijk om haar karakter zich te zien ontwikkelen’ zei ik toen nog liefdevol over dat gedrag naar mijn vriend.

Maar inmiddels is het aandoenlijkheidsgehalte wel een beetje gezakt en kan ze me met haar bezittelijkheid behoorlijk uit de tent lokken. Toen we laatst in Monkey Town waren, had ze zich zelfs de trampoline toegeëigend. Een ieder die er in de buurt kwam werd prompt de andere kant opgestuurd. Ik moest echt even twee keer knipperen om te beseffen dat dat mijn kleine meisje was die ineens zo pittig stond te gebaren.

Wanneer ik haar erop aanspreek dan volgt er een waar toneelspel. Iets wat overigens nieuw voor mij is, want haar broer heeft nooit zo gedaan. Die heeft eigenlijk helemaal niet in de mij-fase gezeten en liep al zeker niet naar andere kinderen te blèren om ze bij een trampoline weg te jagen.

Isé is in die zin nu al dominantste van de twee. Sowieso is ze een stuk feller dan James en dat zorgt bij hem geregeld voor onbegrip. Dan wil ‘ie haar helpen en gaat zij er al vanuit dat hij aan haar spullen zit om het af te pakken. Ik leg dan ook aan James uit dat zij nog niet zo denkt als wij en dat ze het niet onaardig bedoelt. Wel vertel ik hem dat hij niet alles van haar hoeft te pikken.

Ik probeer Isé er wel op aan te spreken als ze te ver gaat in haar bezittelijkheidsgedrag, maar ik merk dat ik daar niet altijd even consequent in ben. Ook omdat ik weet dat het daarna vaak een gejammer van heb-ik-jou-daar word (en ik daar twee kinderen verder nog steeds niet goed tegen kan).

Hebben jullie kinderen die op dit moment in de mij-fase zitten? Hoe ga je daarmee om?

Dit vind je misschien ook leuk

3 reacties

  • Reageren
    Rianka
    27/08/2019

    Zo herkenbaar! De oudste is 3, een jongen, en is ook helemaal niet zo van het mij / ik. Ik heb een tweeling van 1,5, 2 meisjes, die zijn zò anders. (Of zal het aan de naam Isé liggen? Haha) Dat zal het verschil wel zijn tussen jongens & meisjes. Denk ik?

  • Reageren
    Anna
    27/08/2019

    Haha, hier nr drie (jongen van 1,5) ook! ‘Ik ook’ komt er zeeeer duidelijk uit. Misschien een tweede/derde kind dingetje? Denken dat je hard moet roepen om je grotere broer en zus de baas te zijn?
    Ik vind het ook lastig, wat te doen. We proberen wel bepaald speelgoed voor hem te laten zijn, want dat inzicht heeft me wel geholpen; zelf vind je het ook niet leuk om je nieuwe jurk te moeten delen 😉
    Maar vooral het mama-claimen vind ik lastig, daar lijkt het ruimte geven (er op in gaan en quality time geven) juist een averechts effect te hebben.. nog meer drama als er weer gedeeld moet worden. Ik ben benieuwd hoe anderen het doen!

    • Reageren
      Janine
      27/08/2019

      Herkenbaar! Mijn dochter ging zelfs van ‘mij’ naar ‘ikkemij!!’. De ontwikkeling van het ego zal ik maar zeggen 😉

    Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.