De dagen met een newborn laat zich niet plannen

Voor de derde keer open ik mijn laptop in een poging een artikel te schrijven. Steevast vol goede moed omdat het nu eindelijk stil lijkt te zijn in haar bedje.

Na twee luttele minuten echter, hoor ik toch weer wat gepruttel door de babyfoon. Ik ga driftig door met typen omdat ik nooit weet wanneer het gepruttel overgaat in gehuil en iedere letter die ik nu typ is mooi meegenomen. Ik moet en ik zal een artikel af hebben voor vijf uur vanmiddag, want daarna moet ik James van de gastouder halen en vanavond ben ik druk met de was én wil ik nog de laatste aflevering van Sinner zien.

Ik moet een gevoel van frustratie even onderdrukken. Ik schaam me er niet voor te zeggen dat ik gehuil heel, heel lang aan kan horen maar dat er op een gegeven moment een punt komt dat ik ook even de wanhoop nabij ben. Zeker als mijn to do-list maar niet wil slinken en zéker als er in mijn achterhoofd ook nog Kerststress sluimert.

Als het gepruttel inderdaad is overgegaan in zielig gehuil en mijn borsten daar op hun beurt alweer op gereageerd hebben, sprint ik naar boven om mijn kleine meisje uit haar bedje te halen. Alles in mij wil haar troosten en dus eindig ik weer in mijn vaste hoekje aan de rechterkant van de bank, met in mijn linkerarm een baby en in mijn rechterhand een speentje die ik zo nu en dan even tussen haar lipjes weet door te persen waarna het weer heel eventjes stil is.

Ook zonder mijn bril op of lenzen in kan ik vanaf de bank zien dat er slechts een aantal karige regels nog geen vijfde van mijn beeldscherm vullen. Waar zijn toch die tijden gebleven dat ik er ongestoord zo 1000 woorden uitknalde binnen een uur en dat ik niet – vanwege moeheid en de daarbijbehorende scheelkijkende ogen – mijn zinnen tien keer moest overlezen om te voorkomen dat mijn schrijven vol met haastige typfouten stond?

Veel tijd om daar over na te denken heb ik niet want mijn newborn heeft honger en dat betekent dat er weer met een tiet rondgezwaaid moet worden. Als die er goed en wel in zit pak ik mijn telefoon erbij en surf ik naar mijn WordPress-omgeving (waarbij er nog even door mijn hoofd schiet dat ik daar echt eens een snelkoppeling op mijn homescreen van moet maken).

Ik open het artikel waar ik zojuist aan begonnen ben en haal de tien regels die ik in de gauwigheid getypt had weg. Ik heb toch geen inspiratie dit artikel tot een goed einde te brengen.

Ik heb een beter idee. Ik zet de volgende titel boven mijn artikel: “De dagen met een newborn laten zich niet plannen”. Ik begin met typen vanaf mijn telefoon. Hoewel ik moet toegeven dat het typen op mijn laptop een stuk beter en sneller gaat, vloeien de zinnen als water uit mijn vingers. Terwijl Isé gulzig haar melk drinkt breng ik de dag van vandaag onder woorden. Oké, misschien niet in de 1000 woorden van vroeger, maar genoeg om mijn lezers een beeld te geven van hoe de dagen hier veelal verlopen.

Herken jij dit soort dagen met een newborn waarbij je bijna nergens aan toe komt?

Foto: Eva Helena fotografie

Dit vind je misschien ook leuk

4 reacties

  • Reageren
    Rachel
    20/12/2017

    Ooh my! Zo herkenbaar dit. Ik wacht nog steeds tot deze fase voorbij is, zo’n 13 maanden na partus.
    Snel iets op mijn telefoon tikken om het maar (gedeeltelijk) gedaan te hebben is vaak mijn redding.
    Rachel onlangs geplaatst…Favoriete speelgoed van een dreumesMy Profile

  • Reageren
    Lisette
    20/12/2017

    Lijkt mij heel lastig om thuis werken met een baby en überhaupt een kind te moeten combineren! En mijn blog is nog maar klein naast mijn andere werk, maar zodra ik mijn laptop pakt denk mijn peuter HA ik moet iets met mama doen en wel NU. Als ik de was doe laat hij mij met rust maar stel je voor dat ik iets op dat magische zwarte ding typ. Typen op mijn telefoon laat hij wel toe, dus soms uit nood een blogpost op mijn telefoon getypt. Ben heel benieuwd hoe ik dit ga ervaren over 9 weken als wij weer een newborn in huis hebben!
    Lisette onlangs geplaatst…Prullenbak als woonaccessoireMy Profile

  • Reageren
    Susan
    20/12/2017

    Ach ja ik herken het zo. Mijn dochter heeft nooit een dutje in haar bed gedaan haha. Sliept tot haar tweede op me of naast me s middags anders kwam er helemaal niks van slapen. Ze bleek na zes maanden helemaal vast te zitten in haar nek, maar na die behandelingen waren de dutjes nog steeds een heikel punt.
    Ik heb geleerd me er bij neer te leggen. De baby/kleine kind tijd is kort. Toen do lists blijven wel.
    Baby nummer twee gaat zich volgend jaar laten zien. Ben benieuwd of dat een slapertje word of dat ik weer vele uren op de bank ga doorbrengen.

  • Reageren
    Jojanneke
    20/12/2017

    Heel herkenbaar! Mijn zoontje is geboren met 30 weken en had, toen hij na 8.5 week mee naar huis mocht, veel behoefte aan knuffelen. Hij sliep overdag eigenlijk alleen maar bij ons op de arm. Inmiddels is hij 17 maand en is hij nog erg gefixeerd op mij, ik kan niet uit zijn zicht verdwijnen zonder protest. Maar ach, voor je het weet zijn ze groot en willen ze niet meer knuffelen dus ik geniet er dan maar van 😊

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge