De bevalling deed ik vooral samen met mijn moeder (en niet met mijn vriend)

Mijn vriend was tijdens de bevalling vooral op de achtergrond aanwezig. En dat was oké.

Ik was er van overtuigd dat ik bij beide bevallingen naast mijn vriend, ook mijn moeder aan mijn zijde wilde hebben. Zij had er immers al drie meegemaakt en het leek me wel praktisch om er behalve de verloskundige nog een andere ervaringsdeskundige bij te hebben. Ze zou me goed kunnen ondersteunen zo dacht ik, misschien wel beter dan mijn vriend, want hoewel hij 1x bij een cursus aanwezig was geweest, had ik nou niet het idee dat hij daar heel veel van had onthouden. Ook niet erg, want ik had zelf ook de instelling ‘we zien wel’. Ik bedoel, we weten allemaal dat je je toch niet echt kunt voorbereiden op de bevalling. Het is iets wat je meegemaakt moet hebben. Punt.

Toen mijn eerste bevalling eenmaal begon werd al snel duidelijk dat mijn vriend erg zoekende was in de manier hoe hij mij het beste kon ondersteunen. Net als dat ik zoekende was naar manieren om mijn weeën weg te zuchten. Ik gebruikte mijn vriend uiteindelijk vooral als knijpattribuut om mijn weeën in weg te knijpen (heeft ‘ie nog behoorlijk veel last van gehad vertelde hij me nadien).

Ik weet van mijn vriend dat hij wel graag meer wílde doen, maar dat hij oprecht niet wist hoe. En als bevallende vrouw kan ik zeggen dat de roes op het moment suprême zo groot is dat je daar zelf ook niet echt heldere ideeën bij hebt.

Hoe goed hij het ook probeerde, die lieve, grote blauwgroene puppykijkers van ‘m met oneindig lange wimpers en een op dat moment meelijwekkende blik in zijn ogen, hielpen niet bepaald mee om mij rustig te krijgen. Ik zag in zijn ogen dat hij het vreselijk vond mij pijn te zien lijden en dat had op mij weer de uitwerking dat ik niet kon ontspannen.

Mijn moeder daarentegen heeft strenge, bruine kijkers die op het moment van mijn bevallingen vooral heel veel vastberadenheid uitstraalden, waar ik gewoon veel lekkerder op ging dan op die veel te lieve ogen van mijn vriend. Bovendien pufte ze de weeën samen met mij weg en wist ze precies hoe ze dat kon doen. Als ik dreigde het ritme te verliezen dan bracht ze mij weer in de juiste cadans.

En zo kwam het dat mijn vriend tijdens de bevalling vooral op de achtergrond aanwezig was. Of nou ja op de achtergrond, hij had wel zijn taakjes natuurlijk. Hij rende beide keren met bekertjes water, gaf me af en toe een kus, zei dat ik het fantastisch deed, depte mijn hoofd koel met natte washandjes, en deed verder gewoon van er van hem gevraagd werd. Maar het waren toch vooral de verloskundige, mijn moeder en tijdens mijn tweede bevalling ook mijn schoonmoeder, die mij met hun blikken en hun woorden door het bevalproces heen loodsten.

En dat was goed. Want ik vond het bovenal fijn dat mijn vriend er gewoon was. Zijn aanwezigheid vond ik onmisbaar tijdens de bevalling. En de ontlading als het kindje er eenmaal is, natuurlijk wil je die samen delen.

Het blijft voor ons als vrouwen lastig om voor te stellen hoe de vader nu precies de bevalling beleeft. Ik las onlangs een prachtig artikel van Levi van Dam, die op treffende wijze verwoordde wat er allemaal door hem heen ging toen zijn vrouw beviel. Echt een aanrader voor aanstaande vaders (en moeders), of zeer herkenbaar voor papa’s (en mama’s) die het al eens meegemaakt hebben.

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.