Bedankt Nintendo, dat je mijn zoon en mij weer meer verbindt

Mijn zoon leeft in een andere wereld dan ik. Hij houdt van stoeien, van gevaarlijk doen, van spelen met zwaarden en pistolen. Hij kijkt naar filmpjes van Batman, Spiderman en Transformers. Hij kan niet stilzitten en koprolt, duikelt en springt van banken af. 9 van de 10 keer komt ‘ie met kapotte kleding thuis.

Dat is logisch, het is een jongen, maar ik vind het soms wel lastig. Ik doe mijn best wel hoor, om geregeld mee te gaan in zijn fantasie en de spelletjes die hij graag speelt, maar ik voel het gewoon niet. Ik kan er niet aan wennen wanneer hij weer eens bovenop me duikt terwijl ik rustig op de bank denk te gaan koffiedrinken, en het geknal met raceauto’s als hij speelt vind ik ook helemaal niks. Ik wil best met hem een filmpje kijken, maar alleen maar zitten te koekeloeren naar rondvliegende auto’s daar vind ik gewoon geen bal aan. En ik hoef bij hem ook niet aan te komen met een video van Sneeuwwitje want daar valt hij weer bij in slaap.

De laatste tijd leken er weinig momenten te zijn dat we helemaal op dezelfde frequentie zaten. Natuurlijk zijn er dingen waarbij het altijd goed gaat zoals voorlezen, samen een dansje doen, of een stuk wandelen, maar soms zou ik wensen dat er meer activiteiten zijn die we écht allebei leuk vinden om samen te doen.

Net toen ik dat dacht kreeg James een Nintendo Switch voor Sinterklaas. We hadden lang over het ding getwijfeld, want hij is natuurlijk hartstikke duur, maar we voelden er ook niet veel voor om weer met tig cadeaus aan te komen die naar verloop van tijd ergens in een donkere hoek verdwijnen.

De Nintendo Switch is een spelcomputer met lieve, vriendelijke spelletjes die we samen kunnen spelen, voor niemand te moeilijk is en waarmee we ons eindeloos samen kunnen vermaken. (En nee, dit is geen reclame).

Als ‘ie uit school komt duiken we tegenwoordig soms samen achter de tv en doen we hardloopwedstrijdjes, vliegspelletjes en snowboardraces. Vooral Mario Party is favoriet. Bijkomend voordeel vind ik dat de spelletjes wat activiteit vergen, de controllers hebben namelijk bewegingssensoren. Tijdens het spelen staan we vaak te tennissen, ramen te lappen, vlees te braden en om te gooien (geen grap), en horde te lopen. Dat heb ik liever dan het eindeloze getuur naar Youtube of Netflix. Iseetje kijkt geïnteresseerd met ons mee en krijgt soms zelfs een niet aangesloten controller, ideaal.

Ook merk ik dat borspelletjes steeds beter gaan werken voor ons, hij kan er inmiddels al heel wat. Tegenwoordig zijn Carcasonne Junior, Mijn eerste Doolhof en Uno populair. Maar daar spelen de aspecten ‘spelregels’ en ‘verliezen’ nog een grote rol en dat wil nog wel eens de pret wat dempen…

Doen jullie vaak spelletjes met je kind?

Dit vind je misschien ook leuk

2 reacties

  • Reageren
    Tamara
    06/01/2020

    Aah wat eerlijk dat je verteld dat je het soms lastig vindt! Jongens zijn inderdaad vaak wat baldadiger en snap best dat jij niet altijd zin hebt in dat soort activiteiten. Leuk om te horen dat je toch een goede oplossing heb gevonden, ook al was de nintendo niet goedkoop. Veel plezier ervan!
    Tamara onlangs geplaatst…Deze sneaker releases kan je verwachten in 2020My Profile

  • Reageren
    Rosan
    06/01/2020

    Er zijn ook coöperatieve bordsprllem, zoals magic maze. Misschien is dat iets? Ik weet niet vanaf welke leeftijd, pandemic en escape rooms geschikt zijn. Maar Magic Maze zou misschien Al kunnen, dan heb je geen gedoe met verliezen. Dan verlies je met z’n allen.

    Verder hier ook groot fan van de Nintendo, brengt vooral mij en m’n man weer samen xD

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.