Als je zusje kanker heeft gehad.. De nasleep

“Sanne.. de sprankel in je ogen is weg. Je kleedt je anders, je bent een schim van jezelf en je lijkt gewoon afwezig”, zei mijn vriend tegen mij.

Ik wist dat hij gelijk had. Ik ging er ook niet tegenin, ik geloof dat ik antwoordde met ‘dat kan wel kloppen’.

Sinds begin november zit ik minder lekker in mijn vel. Sommigen van jullie zullen het ongetwijfeld gemerkt hebben doordat ik veel minder dan voorheen op social media zit en ook veel minder regelmatig artikelen post.

In dit artikel zal ik proberen uit te leggen hoe dit komt.

Moeilijke periode

De ene keer praat ik er nuchter over, als een tijd die we achter ons hebben gelaten en een boek dat dichtgeslagen is, de andere keer moet ik een brok wegslikken als iemand me vraagt naar ‘die ene periode’. Het is de meesten van jullie inmiddels bekend; de periode dat mijn zusje ernstig ziek werd en ik ging bevallen van mijn eerste kind. Een periode met een bitter en rauw randje. Een periode die wij als familie om meerdere redenen nooit zullen vergeten, waar we altijd met gemengde gevoelens op terugkijken. Vreugde en verdriet, leven en dood, het was allemaal nog nooit zo dichtbij elkaar geweest.

De laatste weken van mijn zwangerschap waren een hel. Eind september – twee weken voordat ik was uitgerekend en twee weken nadat mijn opa overleed – kreeg mijn zusje de diagnose Hodgkin (lymfeklierkanker) op 15-jarige leeftijd. Zijzelf en wij als familie waren lamgeslagen.

Je komt binnen no time in een ‘kankerrollercoaster’ terecht: onderzoeken, chemo’s, kaal worden, angst voor uitzaaiingen, oncologen, weer andere oncologen, bestralingen, slechte uitslagen, goede uitslagen, nog meer zieke kinderen, verdrietige ouders en ga zo maar even door.

Stilstaan bij wat er op dat moment allemaal aan de hand is heb je niet. En dat wil je ook niet. Je wil er niet over nadenken hoe erg het is als je met je zusje in de rolstoel mutsjes uitzoekt voor haar kale hoofd. Je wil niet nadenken over situaties als de behandelingen niet aanslaan. Je wil niet nadenken over de langetermijngevolgen van deze ziekte. Je wil niet nadenken over onbezorgdheid van voordat ze ziek werd. Je wil het niet. Maar je weet dat er een zeker moment komt dat je dat toch gaat doen.

Bevalling

Op het dieptepunt van haar ziekte, namelijk toen we net te horen hadden gekregen dat er misschien ook onrustige cellen in haar botten zaten, begonnen de eerste tekenen van mijn bevalling. Ik voelde de krampen, ik voelde dat mijn kindje eruit wilde, maar ik kon het niet. Ik liet het niet toe. Ik hield mezelf voor dat bevallen nu geen optie was.

Een paar dagen en vele krampen later – inmiddels drie dagen voor mijn uitgerekende datum – zei ik tegen de verloskundige dat ik het niet kon. Dat ik het niet nu wilde. Dat mijn lichaam en mijn hoofd op dit moment niet in staat waren om een kindje ter wereld te brengen. Dat we een oplossing moesten verzinnen. We besloten dat we een datum zouden prikken voor een inleiding, zodat ik in ieder geval zou weten wanneer mijn bevalling zou plaatsvinden. Toen wisten we nog niet dat ik al drie centimeter ontsluiting had en dat James 11 uur later geboren zou worden.

De bevalling was verschrikkelijk. Het herstel nog dramatischer.

Twee jaar na dato

Inmiddels zijn we twee jaar verder en merk ik dat die periode toch meer bij mij teweeg heeft gebracht dan ik van te voren had kunnen inschatten. Het zijn dingen die erin sluipen, waar ik voorheen niet echt bij stil stond maar die nu, nu alles in rustiger vaarwater lijkt, naar boven komen drijven en eigenlijk steeds erger worden.

Sinds begin november zit ik minder lekker in mijn vel. En dat is moeilijk om toe te geven, want je denkt of je hoopt dat het misschien een periode van hooguit twee weken is dat je wat somberder bent. Iets wat iedereen wel eens heeft. Bovendien werd het net winter en had het een winterdip kunnen zijn, ook daar hebben genoeg mensen last van. Maar eigenlijk wist ik diep van binnen wel dat het verder gaat dan dat. Steeds meer kroop ik terug in mijn schulp en op een gegeven moment wilde ik eigenlijk het liefste slapen zodat ik nergens aan hoefde te denken.

Ziektevrees

Er is iets wat er bij mij langzaamaan ingeslopen is sinds de geboorte van James en de Hodgkin van mijn zusje. Een angst die er sindsdien altijd wel geweest is maar die de laatste tijd de boventoon voert. Toen ik dit artikel schreef sluimerde het ergens al heel erg.

Het is de angst om ziek te worden. Ik voel me somber, misselijk en raak bij tijd en wijle in paniek als ik weer eens denk dat ik iets bij mezelf of bij James heb ontdekt. Ik raak in de stress van blauwe plekken, huidvlekjes, opgezette lymfeklieren, bultjes, hoofdpijn, buikpijn, keelpijn, pijn in mijn mond, haaruitval, huiduitslag en ga zo maar even door. Constant check ik James en mezelf op afwijkingen en het ergste is dat ik die eigenlijk altijd wel weet te vinden waardoor ik mezelf weer gek maak met allerlei ziektes. Doodvermoeiend is het.

En dus heb ik de afgelopen maanden al wel tig keer bij de huisarts gezeten. Ik heb op aandringen onderzoeken laten uitvoeren, checks laten doen en anamneses laten stellen in de hoop dat het mij gerust zou stellen. Vaak gaat de angst dan voor heel even weg, om dan vervolgens later toch weer terug te komen. Want ja, misschien heeft de dokter het wel bij het verkeerde eind of heeft hij iets over het hoofd gezien.

Het probleem is dat hoe meer je met verschijnselen en symptomen van je lichaam bezig bent, hoe meer je ze ook gaat voelen. Als ik in mijn hoofd heb gehaald dat blauwe plekken kunnen wijzen op een bloedziekte, ga ik ze ineens ook veel meer zien. Terwijl ik nou eenmaal een klungel ben en me gerust een paar keer per dag stoot. Als ik denk dat mijn lymfeklier opgezet is, ga ik er steeds aan voelen waardoor deze nóg dikker wordt en ik bang ben dat het een tumor is. Als ik een vreemd vlekje op mijn huid zie dan denk ik meteen aan huidkanker.

Googlen

Soms beheerst het mijn dag. Dan ben ik bezig met iets wat ik bij mezelf heb ontdekt en of ik dit op internet moet opzoeken. Dit googlen is sowieso geen goed idee want bij eigenlijk iedere lichamelijke klacht kom je meteen op kanker of een andere ernstige ziekte uit. Als ik niet bezig ben met of ik het op internet moet opzoeken dan ben ik wel bezig met de vraag of ik de dokter voor een klacht moet bellen. Want ook dat brengt spanning met zich mee, de vraag ‘zal ik wel of niet een afspraak maken.’

Soms beheerst het me zo erg dat het me niet lukt om te werken. Video’s maken ging de laatste tijd al helemaal niet. De ellende was van mijn gezicht af te lezen, dat kon ik jullie niet aandoen.

Ik kon het ook goed merken aan hoe blij ik nog werd van dingen. De extreme vreugde die ik had moeten voelen bij ons nieuwe huis was er maar mondjesmaat, mijn make-up kon me geen barst meer schelen, sterker nog, ik maakte me eigenlijk niet eens meer op, mijn blog heb ik meerdere keren laten versloffen en zakelijk afspraken of afspraken met vrienden zegde ik af.

Nooit helemaal weg

Het is een angst waarvan ik denk dat ik die nooit helemaal kan loslaten, simpelweg door wat er met mijn zusje op jonge leeftijd is gebeurd. Ik word nog steeds erg verdrietig als ik aan die periode denk, ondanks dat we inmiddels al heel wat positieve scans en onderzoeken verder zijn.

Ook bij mijn moeder zit de angst er nog goed in. Zodra mijn zusje zich even niet lekker voelt dan denkt mijn moeder dat de kanker terug is.

Het ironische is dat mijn zusje degene is die ons dan gerust moet stellen, zij gaat er nog het beste mee om van ons allemaal. En dat terwijl zij nog veel meer dan wij alert moet zijn op bepaalde symptomen.

Ik word wel eens boos op mezelf, omdat ik vind dat ik mijn zegeningen moet tellen en juist blij moet zijn dat alles nu weer goed is. Dat er mensen zijn die wel ernstig ziek zijn en voor wie de toekomst er een stuk minder rooskleurig uitziet. Maar gevoel en ratio gaan niet hand in hand.

Hypochondrie

Uiteraard heb ik de deze angst besproken met mijn dokter om dat ik zelf ook wel doorhad dat dit zo echt niet langer kan. Binnenkort krijg ik adequate hulp dat zich richt op hypochondrie en een stuk traumaverwerking. Ook al weet ik dat de angst waarschijnlijk nooit helemaal weg zal gaan (1 op de 20 mensen schijnt sowieso regelmatig last te hebben van hypochondrische gedachten) het zou al flink helpen als ik weet hoe ik moet omgaan met deze angst.

Uiteraard ben ik ook op internet op zoek gegaan naar ervaringsverhalen van mensen met hypochondrie. Zo kwam ik op de blog van Eline terecht. Wat zij daar beschreef herkende ik heel erg:

“Bij een alcoholist kun je de alcohol afpakken/leren niet meer te drinken. Een mini-glaasje alcohol zou niet echt helpen 😉 Maar tegen een hypochonder kun je niet zeggen dat hij/zij helemaal niet meer met zijn lichaam/die angsten bezig moet zijn, want je moet als mens áltijd alert blijven, want je kan helaas ook wél ziek worden. Zo is het bijvoorbeeld als vrouw goed om je borsten te controleren op knobbeltjes. Bij een hypochonder is de balans tussen gewoon oplettend zijn/en compleet in paniek raken vaak zoek.”

Vooral dat laatste gedeelte over alert zijn herken ik heel erg. Aan de ene kant moet je er niet teveel mee bezig zijn, maar aan de andere kant wordt je wel altijd op het hart gedrukt om alert blijven en jezelf regelmatig te checken.

Ik merk ook dat ik heel erg getriggerd word door wat ik op tv zie of wat op internet voorbijkomt. Je kan je timeline niet openen zonder dat daar iets staat over ‘dag van de ziekte zus, dag van de ziekte zo’ en ook op internet krijg ik vaak ziekte- of doodgerelateerde berichten te zien. Ook hier word ik somber van.

Zichtbaar

Het gekke is dat ik echt dacht dat niemand het van me door zou hebben of iets aan me zou zien. Maar mijn moeder noemde met met Kerst afwezig, anderen zeggen al een tijdje dat ze me zo stil vinden, mijn vriend zegt dat ik er de laatste tijd behoorlijk moe uitzie en me anders kleed en ook sommige vriendinnen konden aan foto’s al zien dat er iets anders was. Ik weet dus nu dat het niet zoveel zin heeft om te doen alsof er niks aan de hand is. Als je je aan de binnenkant niet top voelt dan zal je dat ook aan de buitenkant uitstralen. Dan kan ik nog zo leuk mijn make-up doen, je ogen en je houding vertellen alles.

Tot slot

Ik vond dit artikel lastig om te schrijven. Enerzijds wilde ik deze ‘problematiek’ graag delen, anderzijds voelt het heel kwetsbaar om zoiets persoonlijks op het openbare web te zetten. En misschien is het ook wel iets waar ik me een beetje voor schaam, tegenover de mensen die écht iets onder de leden hebben.

Ik besef me dat dit misschien een heel zwaar verhaal is geworden maar zo wil ik eigenlijk helemaal niet overkomen. Tuurlijk, het iets waar ik mee kamp en waar ik aan wil werken maar het is niet zo dat ik ongelukkig ben of de hele dag alleen maar met een dekbed over me hoofd in bed wil liggen. Maar deze angst die vreet aan me en kost veel energie. Het is een angst waar denk ik veel mensen in meer of mindere mate wel mee te maken hebben, alleen is het bij mij een beetje doorgeschoten door bepaalde dingen die ik heb meegemaakt.

In ieder geval, het is eruit. Out in the open. Ik ben blij dat ik dit na lang wikken en wegen toch gedeeld heb. Ik weet dat ik bij veel van jullie bekend sta als de uitbundige clown op Snapchat die honderduit vertelt en typetjes nadoet alsof haar leven ervan afhangt, maar ook dit is een kant van mij en ik ben nog zoekende hoe ik haar het beste kan temmen. Ik hoop dat daar binnenkort, met hulp, verandering in komt.

Ben jij wel eens bang om een ziekte te krijgen?

Dit vind je misschien ook leuk

40 reacties

  • Reageren
    Heleen
    30/12/2016

    Jeetje Sanne, wat heftig en ongelofelijk knap dat je dit deelt met ons! Ik weet niet heel goed wat ik erop moet zeggen, ik denk dat ik het hou bij het zeggen dat zowel je zusje als jij allebei twee hele sterke mensen zijn. Gelukkig krijg je straks goede hulp waardoor je je vast beter gaat voelen! Ik wens je heel veel succes en sterkte! ?
    Heleen onlangs geplaatst…De 20 weken echo en het vervolgonderzoek (SEO en GUO)My Profile

  • Reageren
    Joyce
    30/12/2016

    Poeh, herkenning alom. Ja, ik ben bang om ziek te worden. Mijn ouders kampen allebei met hart- en vaatziekten en ik weet hoe hoog het risico is daar zelf ook problemen mee te krijgen.
    Ook ik zal binnenkort hulp moeten krijgen om dit in goede banen te leiden, want ik word er regelmatig depressief van. Dan ben ik bang mijn kinderen niet groot te zien worden en dat mijn man en ik veranderen in een verzorger en de zieke, in plaats van 2 geliefden.

    Zorgen, zorgen, zorgen.. En weet je wat het ergste is? Je kunt het ziek worden niet helemaal tegengaan. Het gebeurt je, of het gebeurt je niet. Meer smaken zijn er niet. Hoewel ik dondersgoed weet dat het dus veel beter is te genieten van elke dag dat ik nergens last van heb, lukt dat me niet. En dan zijn er periodes waar de depressie weer de kop op steekt.

    Een oplossing heb ik niet voor je, maar herkenning is er wel. Ik hoop dat je er met de juiste hulp beter mee om leert gaan. Zodat we af en toe je gekke typetjes weer voorbij zien komen. X

  • Reageren
    Linda
    30/12/2016

    Stoer dat je dit deelt! Ik heb hier zelf in mindere mate last van. Bij mij is dit ontwikkeld sinds ik kinderen heb. De angst om ze te verliezen of de angst dat ze xonder moeder verder zouden moeten. We zien veel ziekte en dood om ons heen/op social media. Maar we hebben dat helaas niet zelf in de hand. Probeer van elke dag te genieten. Ik bedenk me altijd dat stress ook niet goed is. Maar als je je echt zo somber voelt zal ik proberen of een gesprek met een psycholoog je kan helpen. Sterkte!

  • Reageren
    Josan Jongbloed
    30/12/2016

    Weet je Sanne, het is niet erg om toe te geven dat het niet zo goed met je gaat.
    Omdat we het woord hypochonder vaak erg lacherig gebruiken voor wanneer iemand zich aanstelt. Denk ik dat de diepe betekenis van deze aandoening verloren gaat. Het is natuurlijk ook gewoon echt iets. Door jouw blog besef ik nu beter dat het weldegelijk een diepe impact op je leven heeft.
    Josan Jongbloed onlangs geplaatst…Mammie waarom zegt mijn Hatchimal geen fuck me?!My Profile

  • Reageren
    Beau
    30/12/2016

    Aller eerst onwijs veel respect dat je dit met iedereen deelt. Het is ontzettend moeilijk zeker als je er zelf zo erg mee zit.
    Ik wil je laten weten dat ik zelf met een hele andere angst leef, die mijn leven begon over te nemen. Ik heb de stap gezet om met iemand te gaan praten en alles wordt nu zó duidelijk voor mij wat er allemaal in mijn hoofd gebeurd en dat had ik zonder die persoon niet kunnen bedenken.
    Ik hoop dat je hier snel bovenop komt en weer lekker kunt gaan genieten!
    Liefs

  • Reageren
    Martina
    30/12/2016

    Jeetje wat ontzettend heftig en verdrietig dat je dit allemaal zo moet ervaren. Ik snap het zo zo goed, want het onaantastbare, de illusie dat zoiets je niet kan overkomen is er niet meer sinds de kanker bij je zusje. En dat is een hele zware last. Ik ken op persoonlijk vlak helaas te goed, maar ik herken dit ook als professional. Ik heb zelf ervaring met werk binnen de kinderoncologie en dat draag ik ook voor altijd bij me. Onwijs knap dat je dit bespreekbaar maakt, ik hoop zo dat de professionele hulp je gaat helpen om dit te managen. Zet m op Sanne, de eerste stap is gezet!
    Martina onlangs geplaatst…29 December 2016 – Liever niet RemiMy Profile

  • Reageren
    Elise Joanne
    30/12/2016

    Je hebt je verhaal gedaan, ik vind het geweldig knap van je dat je het durft maar vooral dat je beseft – misschien steeds ietsje meer? – dat je je nimmer nooit hoeft te schamen hiervoor. Erkenning en aanvaarding van hulp is immens lastig en dat zijn voor jou al twee stappen die je hebt ondernomen, ik ben ZÓ trots op je lieverd. Dikke kus lieve Sanne, ik ga een tissue pakken.

  • Reageren
    Michelle
    30/12/2016

    Sanne, heftig om te lezen. Zo zie je maar dat er bij iedereen wel iets verborgen gaat onder een glimlach. Is bij mij zeker niet anders. Ik hoop ook dat je met de nodige hulp je een stuk beter gaat voelen en deze angst meer los kunt laten. Ik denk dat wij allemaal wel met iets kampen waarvan we weten dat het niet realistisch is, maar dit bepaalde gevoel niet zomaar uit kunnen zetten. Ik hoop dat een psycholoog of andere professional er bij jou voor kan zorgen dat het meer op de achtergrond komt zodat je meer kunt genieten van de dingen die je doet en hebt. Veel succes de komende tijd! Ook al kennen we elkaar niet extreem goed, wees niet bang me aan te spreken als je eens een luisterend oor nodig hebt.

    Groetjes Michelle

  • Reageren
    Anne
    30/12/2016

    Sterkte Sanne! Goed en dapper dat je de stap hebt gezet om om hulp te vragen. En dat je dit met ons wilde delen.

  • Reageren
    Marloes
    30/12/2016

    Jeetje wat heftig! En niemand zal je zeggen dat je je aanstelt, je hebt ook wel heel wat meegemaakt en nooit echt kunnen verwerken als ik het zo lees. Iets psychisch is ook een echte ziekte, dus dat je “niets” onder de leden hebt kan niemand je verwijten. Het enige lastige is dag het niet duidelijk aan je te zien is. Helemaal als het lukt om je groot te houden bij anderen. Verdriet en angst is niks om je voor te schamen. Ik hoop dat komend jaar je emotioneel weer in rustiger vaarwater komt! Sterkte.
    Marloes onlangs geplaatst…Getest: Oviebollen van KoopmansMy Profile

  • Reageren
    Loes Johanna
    30/12/2016

    Wat ontzettend goed en knap dat je dit deelt. Voor mij in een iets andere vorm ook erg herkenbaar, hier krijg ik inmiddels ook professionele hulp voor. Goed dat je dit ook gaat doen, bij mij helpt het en ik hoop voor jou ook. Veel liefs ?
    Loes Johanna onlangs geplaatst…Zwanger: week 30My Profile

  • Reageren
    Eke
    30/12/2016

    Jeej Sanne, wat een moeilijke tijd maak je door! Ik vind het superstoer dat je het durft te vertellen en dat je hulp gaat krijgen. Dat is de stap naar herstel! Wees hier trots op.

    Ik hoop voor je dat je dit allemaal kunt verwerken de komende tijd en snel weer lichtpuntjes zult zien, een fijner gevoel na een donkere periode is er niet.

    Hou je taai dame, je kan dit!
    Eke onlangs geplaatst…Ik heb een belangrijke boodschap!My Profile

  • Reageren
    Nienke
    30/12/2016

    Wauw wauw wauw Sanne! Wat heb ik mega veel respect voor je! Wat een heftig artikel. Heb er wel een paar zakdoekjes voor nodig gehad! Wat moedig van je dat je dit zo als jij zegt ‘out in the open’ gooit. Ik denk dat heel veel zich herkennen in jou. Ik zelf check mezelf en mijn vriend ook op rare plekjes, bultjes en blauwe plekken. En twijfel dan ook.. ‘moet ik hier de dokter nou voor bellen?’ Zo herkenbaar je artikel! En mooi dat je dit met ons deelt!

  • Reageren
    Veronika
    30/12/2016

    Hallo Sanne,
    Ik word hier stil van…
    Ik kan alleen maar zeggen: Respect!
    Heel veel sterkte met het verwerken van deze emoties!
    Geniet van je zoontje, je zusje en iedereen die je dierbaar is.

  • Reageren
    Jantine
    30/12/2016

    Jeetje wat dapper dat je dit hier durft te vertellen. Heel herkenbaar want ook bij mij is de balans wel eens zoek. Goed dat je hulp hebt gezocht!

  • Reageren
    Joyce
    30/12/2016

    Ik vind het onwijs knap dat je het verhaal gedeeld hebt. Het lijkt mij onwijs heftig om dit mee gemaakt te hebben en denk dat ik het zelfde gereageerd zou hebben. Het heeft zoveel impact op jullie leven gehad. Ik hoop dat je met de juiste hulp weer meer kan genieten van de kleine en grote dingen <3

  • Reageren
    Angela - Mama met passie
    30/12/2016

    Sanne je hoeft je hier absoluut niet voor te schamen. Ik vind het heel dapper dat je dit deelt met al je lezers. Het lijkt mij heel heftig om dat zo te ervaren. Ik heb af en toe ook wel angst, maar dat is niet te vergelijken. Goed dat je hulp gaat zoeken, je komt er echt meis! X
    Angela – Mama met passie onlangs geplaatst…Mijn jaaroverzicht | Ik kijk terug op het jaar 2016My Profile

  • Reageren
    Roely
    30/12/2016

    Leave Sanne,zoals je weet lees ik graag je stukjes.Ik begrijp heel goed dat je je snel zorgen maakt over James zijn gezondheid en die van je zusje. Het is ook niet niks. Je hebt al heel wat meegemaakt in je jonge leven en in een periode waarin je eigenlijk zorgeloos door het leven moet gaan. Daar kun je helaas niks meer aan veranderen.
    Ik kan je een tip geven.Hang een foto van je zusje op in jullie mooie nieuwe huis. Kijk er elke dag naar en zie haar vrolijke gezichtje. Kijk naar James en zie hoe hij geniet van het nieuwe huis en de mooie omgeving.
    Heus Sanne,het komt wel weer goed met jou.

  • Reageren
    Nicole
    30/12/2016

    Zelf heb ik zes jaar geleden mijn moeder verloren aan kanker. Ze had nooit wat en zo pats boem hele zeldzame kanker en weg was ze. Daar kom je nooit helemaal overheen, althans ik niet. Mijn vader heeft er zwaar hypochondrie aan over gehouden. Dat is moeilijk, ook voor ons om mee om te gaan. Ik herken je verhaal dus helemaal. Wij hebben met hem ook al heel wat meegemaakt op dat gebied. Heel veel sterkte en hou je taai. Dikke kus!
    Nicole onlangs geplaatst…2016: The best and the worst van Everyday-Life.nlMy Profile

  • Reageren
    Nicole
    30/12/2016

    Ik val waarschijnlijk in herhaling maar wat ben ik apentrots op je! Ik weet hoe moeilijk het is om zoiets toe te geven al heb ik niet hetzelfde gehad, wel kampte ik met een depressie waarvan mensen ook nog steeds het als een taboe zijn of iets wat helemaal niet bestaat. En ook ik heb mezelf een schuldgevoel aangepraat want “anderen hebben het veel erger”. Maar het is geen wedstrijdje het is iets wat bij jou diep van binnen zit en wat heel serieus is.

    Nu ik zwanger ben merk ik wel dat ik veel angstiger ben weer. Met mijn dochter ging het helemaal niet goed na de geboorte door een virus in de hersenen en ik merk nu nog steeds, bijna drie jaar later, dat het nog steeds een ding is. Wanneer haar hart heel snel klopt ben ik meteen bang dat ze weer hartritmestoornis is. En ook nu met de nieuwe baby ben ik als de dood dat ik straks weer in de depressie val. Die angst spreek ik doorgaans niet uit, maar zit er wel. Daarom ben ik echt mega trots op je en blij dat je het op hebt kunnen en durven schrijven. Want een mens heeft vele kanten.. En jij bent een geweldig persoon in alle opzichten.
    Nicole onlangs geplaatst…Zwangerschap | week 17 – last christmas & kleertjesMy Profile

  • Reageren
    Bregje
    30/12/2016

    Dank je voor je dapperheid en openheid lieve Sanne. Dat maakt je een echt en puur mens. Ik zag van de week een foto van je en kon mijn vinger er niet op leggen wat er anders was, nu ik je verhaal lees begrijp ik het.
    Ik heb zelf ook last van angsten, ze komen en gaan als golven. Nu mijn vader ziek is merk ik dat het weer heviger is dan voorheen. Fijn dat je er hulp bij krijgt, ik hoop dat je daardoor weer meer kunt gaan sprankelen en minder angst voelt. Dikke knuffel!!
    Bregje onlangs geplaatst…World of Bricks: The LEGO Experience in Continium KerkradeMy Profile

  • Reageren
    Sanne
    30/12/2016

    Wauw, wat een open en eerlijk artikel! Knap van je om het zo open te delen met je volgers. Hopelijk geeft het delen je nu al ruimte om (nog) meer jezelf te mogen zijn. Ik wens je sterkte in dit proces, er is altijd licht aan het eind van de tunnel.

  • Reageren
    Anneleen
    30/12/2016

    Wauw Sanne, wat heb je dit prachtig onder woorden gebracht… Ik ben er echt even stil van. Super knap en moedig dat je zo open bent over deze angsten en dat je er mee aan de slag gaat! Je bent een topvrouw Sanne, vergeet dat niet! Ik stuur je een dikke knuffel ! X
    Anneleen onlangs geplaatst…Terug in de tijdMy Profile

  • Reageren
    jodi - liefthuis
    30/12/2016

    Met tranen in mijn ogen dit gelezen. Niet uitmedelijden, maar omdat ik je stoer vindt. Dat ik je juist wel sterk vindt dat je dit schrijft en dit aangaat. Die angst is zo gegrond en toch ook niet. Die angst komt ergens vandaan en dat moet verwerkt. Je bent een tof wijf en je mag je soms niet lekker voelen, minder goed of gewoon kut.
    Dikke kus
    jodi – liefthuis onlangs geplaatst…Wat kregen wij voor kerst cadeau???…Mega verwennerijMy Profile

  • Reageren
    Margriet
    30/12/2016

    Wat heftig maar ook: wat een prachtartikel!
    Heel mooi beschreven <3

    Veel sterkte! 🙂

  • Reageren
    Lieke van Veen
    30/12/2016

    Wat vervelend dat je niet lekker in je vel zit, maar het is begrijpelijk als je zoiets mee maakt. Je hoeft je nergens voor te schamen. Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je er snel weer boven op komt.

  • Reageren
    Nesrin
    30/12/2016

    Heel veel sterkte.

    Ik vind het ontzettend knap dat je dit verhaal deelt en het niet opkropt. Ik hoop dat die muren die jij binnen hebt gebouwd naar beneden worden gehaald en dat je steun en liefde krijgt om dit voor elkaar te krijgen.

    Heel veel sterkte en nogmaals, ik vind het echt heel knap dat je dit deelt.
    Nesrin onlangs geplaatst…Best gelezen koolhydraatarme recepten 2016My Profile

  • Reageren
    Yvonne
    30/12/2016

    Heel goed om je verhaal je te dekken; voor jezelf maar ook voor anderen die zich hierin kunnen herkennen. Het lijkt me heel zwaar. Als ik het goed begrijp beheerst het zo ongeveer je hele dag.
    Zelf ben ik niet hypochondrisch, maar wel ziek. Het enige advies dat ik je daarom zou willen geven: geniet. Maar dit heb je jezelf ongetwijfeld al 1000 x gezegd. Ratio versus gevoel. Sterkte Sanne, goed dat je hulp hebt gezocht. Gaat goed komen met jou. Ook omdat ik heel erg geloof in de steun die jouw fantastisch sterke zusje jou nog gaat geven.

  • Reageren
    Floor
    30/12/2016

    Hoi Sanne, ik volg je al enige tijd en reageer eigenlijk nooit. Toch voel ik nu de behoefte dat wél te doen. Het is namelijk zo dat ik veel herken van wat je schrijft. Momenteel ben ik zelf in behandeling voor hypochondrie en kan ik gelukkig zeggen dat het echt helpt. Weet dat je nooit alleen bent met dit soort klachten, heel dapper dat je het op je blog deelt!

  • Reageren
    Marijke
    30/12/2016

    Nou eindelijk een echte hypochonder! En dat is niet leuk! Goed dat je hulp zoekt! Kan me goed voorstellen dat je dit hebt. Na zo’n klote ziekte van dichtbij meemaken zit je er gewoon anders bij. Veel alterter, en ach ja dat dat kan doorslaan! Je hebt de belangrijkste stap al gezet, toegeven aan jezelf en hulp zoeken. Super knap! En of je dat nu wel of niet met ons had gedeeld, het gaat om jou! En dat je het ook nog hier durft te delen, helemaal knap! Voor jou hopelijk een klein beetje steun van een vreemde, en wellicht een grote duw in de goede richting voor lotgenoten!
    Marijke onlangs geplaatst…Terugblik #1652My Profile

  • Reageren
    Lea
    30/12/2016

    Eerlijk stuk! Ik herken me er helemaal in en je hoeft je daar echt niet voor te schamen. Toen ik 15 was nu 11 jaar geleden heeft mijn broertje in Frankrijk een keer een hele heftige epeleptie aanval gehad. Hij had dit nog nooit gehad. Ik dacht ook dat hij was overleden, ik verstond dat mijn moeder zij; hij is er al niet meer, maar ze zij het gaat wel weer. Door de drukte van camping gasten kreeg ik het allemaal niet helder mee. Ik heb hier nu nog steeds last van. Heb zelfs 3 weken na de vakantie op mijn ouders slaapkamer geslapen en ben op mijn 22ste hiervoor nog met iemand gaan praten. Dit heeft mij erg geholpen. Bij elk telefoontje van mijn moeder of broertje die net even wat later was dan normaal dacht ik onee er is iemand dood! Gelukkig kan ik er wat beter mee omgaan maar ben door deze ervaring nog steeds snel bang om iemand te verliezen. Ik ben ook iemand die altijd meteen op Google gaat lezen wat het kan zijn. Volgens Google zou ik al meer dan 20 keer zijn overleden. Gelukkig ben ik er nog! Ik hoop dat door de hulp die jij krijgt je het ook wat meer een plekje kan geven en je jezelf weer wordt!

  • Reageren
    Renee
    30/12/2016

    Herkennen dat het even niet gaat en hulp zoeken kan alleen maar doorbreken naar een nieuwe weg. Ik heb een jaar geleden hulp gezocht bij een psycholoog vanwege angsten die niet realistisch waren en door middel van EMDR therapie eraf gekomen. Af en toe een spiegel voorgehouden krijgen en aan jezelf werken maakt je alleen maar een mooier mens!

  • Reageren
    Judith
    30/12/2016

    Wauw, wat stoer dat je hierover schrijft! Nog een hypochonder hier. Ook specifiek voor kanker bang. Heel goed dat je hulp zoekt! Heeft mij een heel stuk rust gegeven. Heb een periode gehad dat ik niet durfde te gaan slapen omdat ik dacht dat ik al zo ver uitgezaaide kanker had dat ik in mijn slaap zou komen te overlijden (wat uiteraard nergens op sloeg). Nu ben ik af en toe nog bang voor een knobbeltje hier en daar maar dan vraag ik mijn vriend of hij wil checken en als hij zegt dat hij echt niks voelt ben ik ok.
    Zet ‘m op kanjer! Pak ze aan die angsten.

  • Reageren
    Carlijn
    31/12/2016

    Ook hier nog even… om je een extra hart onder de riem te steken (en wow, die reacties, wat overweldigend!). Doen alsof er niks aan de hand is heeft geen zin maar is bovenal niet gezond voor jezelf. Ik kan niet meepraten over wat je precies voelt en ervaart maar ik kan me er in de verte iets bij voorstellen. Ik hoop dat je uiteindelijk juist kracht kunt putten uit de hele situatie, al zal dat tijd nodig hebben. Heel veel sterkte en succes!

  • Reageren
    Tamara
    02/01/2017

    Ahhh Sanne, ik lees dit nu pas. En ook ik wil je even een hart onder de riem stelen. Wat ontzettend heftig zeg. Ik vind het zo knap dat je dit onder ogen ziet en er zo eerlijk voor uitkomt. Ik snap ook heel erg goed dat je hier zo mee zit, ik heb er namelijk zelf ook last van. Ik ben namelijk echt vreselijk bang om dezelfde ziekte als mijn moeder te krijgen. Als ik een periode wat minder in mijn vel zit denk ik vaak meteen dat het vast een voorteken is dat ik ook manisch depressief word. Alle vrouwen aan mijn moeders kant van de familie hebben wel ‘iets’ en ik ben echt vreselijk bang dat Lauren het ook krijgt.

    Ik ken je natuurlijk niet in het echt, maar ik vind je echt een super mooi mens en ik hoop echt dat het weer goed komt met je!
    Tamara onlangs geplaatst…Wat ik leerde van 2016.My Profile

  • Reageren
    Vanessa
    02/01/2017

    Hoi, ik volg je al een paar maanden en ben dol op je site. Ik durfde het artikel eerst niet te lezen maar heb het nu gedaan. Ik heb heel veel hormonen moeten spuiten om hormonen moeten spuiten om zwanger te worden. Ik heb twee kindjes gekregen, de tweede is zeven maanden. Door de hormonen heb ik hypochondrie gekregen. Ik herken jouw woorden, jouw bezoeken naar de huisarts, het checken van je lichaam. Ik heb ook hulp gezocht. Ieder lijf zit anders in elkaar maar geloof me, het wordt minder. Niet iedereen zal het begrijpen maar wij, je lezeressen, snappen jou en vinden jouw een tofwijf! Sorry voor het woord. Bedankt voor je eerlijkheid!

  • Reageren
    Marjoleine
    03/01/2017

    Oh jeetje wat heftig dat je hier zo’n last van hebt! Heel goed dat je uiteindelijk hulp hebt gezocht, ik weet zeker dat het helemaal goed gaat komen. Hou je sterk X
    Marjoleine onlangs geplaatst…Ik ben 10 kilo afgevallen!!!My Profile

  • Reageren
    Chantal
    20/01/2017

    Lieve Sanne,

    Wat ontzettend naar dat je hier zo’n last van hebt. Zelf heb ik ook hypochondrie in ernstige mate ik krijg hulp en heb al verschillende therapieën geprobeerd het is zo hardnekkig. Sinds ik moeder ben is het nog veel erger je voelt je kwetsbaarder omdat je kind niet zonder je kan.

    Het is niet alleen de angst maar ook de dwangmatige handelingen die daarop volgen. In mijn geval voornamelijk mijn borsten die moeten dagelijks gecontroleerd worden ik zit ze wel 100x per dag in de spiegel te bekijken of er niks aan de huid te zien is of de tepel en je raad het al ik zie altijd wat. Met als gevolg nog 100x checken ik heb er een dagtaak aan en dat is voor mijn dochter van 3 helemaal niet goed. Ook ben ik nu zwanger 28 weken dus je borsten veranderen ik heb het daar enorm moeilijk mee. Ook mijn oksel moeten vaak gecheckt worden en scheren vind ik doodeng doodsbang wat te voelen en ja ik voel altijd wat.
    Soms staan de blauwe plekken op mijn lijf van het dwangmatig drukken.

    De huisarts heeft aangegeven mij nu niet meer te controleren omdat hij dit al zovaak gedaan heeft pff dus ik vlieg ook dagelijks tegen het plafond op zoals je begrijpt.

    Kortom je bent niet alleen in deze afschuwelijke strijd met je gedachten hopelijk vind je verlichting bij de psycholoog ik leef met je mee.

    Liefs Chantal

  • Reageren
    Courtney
    24/01/2017

    Hallo! Ik wilde graag reageren op je artikel omdat in een hypochonder ben. Ik heb het altijd in lichtere maten gehad tot ik bijna 4 jaar geleden moeder werd. Toen begon het en nu dus bijna 4 jaar later ben ik sinds 1 jaar in therapie voor mijn ziektevrees.

    Ik wilde dit graag delen en ik vind het zo knap dat je erover schrijft. Meeste mensen lachen je uit als je verteld wat je hebt (mijn ervaring)

    Groetjes

  • Reageren
    Lisette
    21/11/2017

    Klinkt heel vermoeiend… knap dat je dit deelt. Ik werk zelf in de radiotherapie dus is “kanker” iets wat bij het dagelijks leven van mij hoort. Maar met patiënten heb je een andere band dan als iemand is die je kent, en dat is maar goed ook want anders kon ik dit werk niet doen!

    Toch herken ik echt wel wat in je verhaal, ik ben mijn eerste dochter verloren en de maand september, herfst, opgroeiende zoon en inmiddels alle zwangerschapshormonen in mijn lijf doen mij veel aan die periode denken. Soms overvalt het mij, maar ik een voornamelijk een soort modus gevonden waarin wat er gebeurd is in het leven GEEN recept is voor de toekomst. Integendeel, en op deze manier kan ik het goed van mij af zetten.
    Lisette onlangs geplaatst…Tips om te leren manifesterenMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.