5 leuke dingen die ik me herinner van de babytijd

Zo af en toe (of nou ja eigenlijk best vaak) overkomt me ineens dat ik met weemoed terugdenk aan de babytijd. Wat was die tijd eigenlijk kort en wat vervagen de herinneringen snel. Mijn vriend roept altijd dat kinderen best op kleuterleeftijd geboren mogen worden, en op bepaalde vlakken ben ik het daarmee eens, maar zo’n minimensje… Instant rammelende eierstokken krijg ik daarvan.

Het voelt als de dag van gisteren dat ik mijn kleine kruimels in de kinderwagen voortduwde en nachtenlang met ze aan de borst lag. Tegelijkertijd zijn de slapeloze nachten een vage herinnering geworden en waar ik eerder gelijk kon vertellen hoe laat ze precies geboren waren, moet ik nu even diep in mijn geheugen graven om de geboortetijden weer voor de geest te halen.

Maar een hoop herinneringen staan me nog helder voor de geest. Dit zijn de leukste dingen die ik nog goed weet van de babytijd.

Het állerfijste wat er is, en waarvan ik ook hoop dat ik dat nooit vergeet, vind ik toch wel het gevoel van dat kleine warme babylijfje op je borst (yep, start de vioolmuziek maar, lekker cliché en zoetsappig allemaal). Het past gewoon zo goed en het voelt gelijk al zo natuurlijk aan. Ik heb heel vaak gedacht ‘wat een wonder dat mijn lichaam dit zelf gemaakt heeft’ als ik weer eens naar dat perfect vormgegeven lichaampje staarde. Hoe langer ik erover nadenk hoe meer bijzonder ik het vind.

De geluidjes die ze produceren. Laatst zag ik een filmpje terug van de allereerste babbelmomentjes van Isé. Je kon me echt opvegen. Ik vond dat zó lief! Het is helemaal cute als ze zelf soms nog schrikken van de klanken die ineens uit hun mondje komen.

De milk drunk blikken. Hilarisch en zo vreselijk schattig tegelijk: de stonende blikken van een baby als ze net melk hebben gedronken. Altijd als ik ze zo zag dan dacht ik ‘hoe kan ik nou ooit boos op deze wezentjes worden?!’

De aankoop van het eerste baby rompertje. Toen ik zwanger was van Isé kocht ik gelijk na de eerste echo een rompertje, die ik lange tijd als soort van mascotte onder mijn hoofdkussen bewaarde. Het was voor mij een soort houvast, om de eerste onzekere weken van de zwangerschap door te komen. Ik heb het rompertje uiteindelijk tot de geboorte onder mijn kussen gehad, omdat het ook niet goed voelde om ‘m ineens weer weg te leggen.

De eerste stapjes die ze zetten. De gewiebel met die kontjes vind ik echt ultiem schattig. Isé leerde het vooral achter de loopkar en James die hield er van om langs banken en stoelen te schuifelen. Volgens de babykalender waren ze met hun 1 jaar behoorlijk gemiddeld qua loopontwikkeling. Isé sloeg overigens het kruipen helemaal over.

Hoe kijk jij terug op de babytijd? Wat zijn jouw favoriete herinneringen?

Dit vind je misschien ook leuk

1 reactie

  • Reageren
    Henriëtte
    28/05/2020

    Ojaaa die milk drunk blikken. Heb daar nog zulke leuke foto’s van

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.